Τι παραδόσεις θα παραδώσεις

Κεφαλλονίτικος Μπάλος

Κεφαλλονίτικος Μπάλος

Μετρούσα καλοκαίρια αρκετά, όταν αποφάσισα ότι έπρεπε τα παιδιά να μάθουν για τις παραδόσεις των παππούδων τους, των γονιών τους.
Φυσικά ακολουθώ τις παραδόσεις όπως τις πήραμε από τους γονείς μας.
Αλλά ξέρεις τι παρατηρώ;
Πώς σκουριάζουν τα σίδερα από τις καιρικές συνθήκες και την αφροντισιά; Ε, τι κάνεις μετά; Τρίβεις, ξύνεις να φύγει η σκουριά και περνάς με μίνιον για προστασία και μετά βάφεις. Έτσι και με τις παραδόσεις...ξύσε ξύσε τόσες γενιές, κρατάμε ό,τι είναι διασκεδαστικό και προσθέτουμε νέα στοιχεία που πολλές φορές χάνονται οι παλιές οι παραδόσεις. Σαν να γεννάμε νέες.
Είπα κι εγώ ότι πρέπει να ακολουθήσουμε ό,τι μας κληροδότησαν οι παλιοί, να μετέχουμε όλοι μαζί, όλη η οικογένεια, να μάθουμε το πώς και το γιατί, να διατηρήσουμε για να παραδώσουμε στους απογόνους.
Αλλά δεν ήλθαν τα πράγματα όπως τα σχεδίαζα.
Πρώτα ''τρέλανα'' τα παιδιά μου με τη μουσική του νησιού, να τους μάθω τους χορούς, να έλθουν σε επαφή με πολιτιστικούς συλλόγους ''μήπως θα θέλατε να γραφτείτε για να μάθετε τους χορούς;'' Αλλά βαρέθηκαν γρήγορα.
Έμεινα να περιμένω από τα πανηγύρια για να μάθουν, να γευτούν, να συμμετέχουν στο χορό και να εξοικειωθούν με τη μουσική...κάτι κατάφερα εκεί. Αλλά μόνο τα καλοκαίρια στο νησί.
Έψαχνα να μάθω και για άλλες συνήθειες των παλιών και αποφάσισα ότι καιρός είναι να μαγειρέψω και εγώ στην τσερέπα. Τουλάχιστον τα καλοκαίρια. Να διατηρηθεί και η παράδοση στη μαγειρική και να μάθουν τα παιδιά.

Αυτή είναι η τσερέπα (δυστυχώς όχι δικιά μου)

Βρήκα και τον μάστορα που έφτιαχνε τσερέπες-μεγάλες πήλινες γάστρες (σαν μια λεκάνη ) που σκεπάζει το ταψί.
Πηλός και άχυρο και τέχνη χρειάζεται για να φτιαχτεί.
Εντάξει; Μου είπε.
Αλλά εκεί άρχισαν οι ενστάσεις. Και πού θα την τοποθετήσουμε; Θέλει ειδικό χώρο γιατί ανάβεις φωτιά για να την κάψεις. Να φτιάξουμε... αμ ξέρεις πόσο θα στοιχίσει; Και άντε πες ότι φτιάξαμε το χώρο, τι θα κάνουμε; Θα καίμε ξύλα για καναδυο ώρες για να κάψει η πήλινη γάστρα μας, ν' αλλάξει χρώμα για να σκεπάσει το φαγητό μας και να ψηθεί από τη θερμότητα της τσερέπας.
Και ξανά ενστάσεις...Μέσα στο καλοκαίρι, με καύσωνα θα καίμε δυο τρεις ώρες ξύλα ...μα θα με βοηθάνε τα παιδιά. Αμ δε, κι εκεί αντιρρήσεις. Διακοπές κάνουμε όχι να γυρίσουμε στην χειρωνακτική εργασία.

Ενας τέτοιος χώρος χρειάζεται για να μπει η τσερέπα και τα ξύλα που θα την καίνε

Και πού θα μάθεις το πώς να μαγειρεύεις με τσερέπα; ήλθε η σοβαρότερη ερώτηση. Θα μου μάθει η ανιψιά μας που ξέρει...και γέλασαν πολύ. Μα πάρα πολύ γιατί εκείνη έκανε χρόνια-μου είπαν- παρακολουθώντας τη μητέρα της για να μάθει ...(το ότι είμαι έξυπνη δεν το έλαβαν υπόψη, ε;)
Και έτσι πάει και αυτή η προσπάθεια.
Τι άλλο να κάνω; Να μάθουμε να ζυμώνουμε ψωμί...α πα πα κάνουμε δίαιτα δεν τρώμε ψωμί.
Μήπως να μετέχουμε στο πολιτιστικό σύλλογο του χωριού μας; Και θα χάνουμε τα μπάνια μας;
Πάει κι αυτό.
Μετράνε αρκετά καλοκαίρια που παραιτήθηκα από την προσπάθεια να κάνω τα παιδιά μου να μετέχουν στις παραδόσεις του τόπου μας.
Αλλά τα αφήνω να μαθαίνουν διασκεδάζοντας. Και κάτι αφομοίωσαν.
Η τσερέπα πάντως μου έχει μείνει απωθημένο. Ξέρεις τι νόστιμο είναι το φαγητό εκεί; Να καις με ξύλα την ανασηκωμένη τσερέπα, και μετά να τραβάς τα κάρβουνα, να βάζεις το ταψί σου και να το σκεπάζεις με την καμμένη ''λεκάνη'', να κλείνεις γύρω γύρω με τα κάρβουνα που καίνε και να σιγοβράζει για ένα δίωρο ή τρίωρο ανάλογα το φαγητό!
Νοστιμότερο δεν έχω γευτεί...

Κεφαλλονίτικη κρεατόπιττα

πηγή