Το δημοφιλές βότανο που βοηθάει στο διαβήτη σύμφωνα με νέα ανασκόπηση κλινικών δεδομένων

Νέα ανασκόπηση συγκεντρώνει τα πιο ισχυρά δεδομένα για τα θεραπευτικά οφέλη του

Εδώ και αιώνες, το τζίντζερ κατέχει ξεχωριστή θέση τόσο στη διατροφή όσο και στην παραδοσιακή ιατρική. Στην Ασία χρησιμοποιήθηκε ως θεραπεία για πεπτικά προβλήματα, ενώ στη Δύση απέκτησε φήμη για την αντιφλεγμονώδη και τονωτική του δράση. Σήμερα η επιστήμη επιβεβαιώνει σταδιακά όσα οι παραδόσεις υποστήριζαν. Πρόσφατες μελέτες το συνδέουν με προστασία απέναντι στον καρκίνο, ανακούφιση από τη φλεγμονώδη νόσο του εντέρου και επιβράδυνση διαδικασιών που σχετίζονται με τη γήρανση.

 Σε αυτό το πλαίσιο, μια νέα συστηματική ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Frontiers in Pharmacology επιχειρεί να συγκεντρώσει την πιο αξιόπιστη εικόνα για τις επιδράσεις του Zingiber officinale. Οι ερευνητές από το Burrell College of Osteopathic Medicine και το Mercer University School of Medicine ανέλυσαν πέντε μετα-αναλύσεις υψηλής ποιότητας, ώστε να αξιολογήσουν τον ρόλο του τζίντζερ σε κρίσιμους δείκτες υγείας, όπως η φλεγμονή, το σάκχαρο αίματος, το οξειδωτικό στρες και η ναυτία στην εγκυμοσύνη.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι το τζίντζερ μειώνει σημαντικά δείκτες φλεγμονής, όπως η C-αντιδρώσα πρωτεΐνη και ο TNF-α, ενώ συμβάλλει στη ρύθμιση του σακχάρου στον διαβήτη τύπου 2, μειώνοντας τόσο τη γλυκόζη νηστείας όσο και τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c). Επίσης βελτιώνει την αντιοξειδωτική άμυνα του οργανισμού, περιορίζοντας τη βλάβη των λιπιδίων και ενισχύοντας ένζυμα-κλειδιά. Στον τομέα της εγκυμοσύνης, το τζίντζερ αποδείχθηκε αποτελεσματικό στην ανακούφιση της ναυτίας, αν και η βιταμίνη Β6 υπερείχε στη μείωση των συνολικών συμπτωμάτων ναυτίας και εμετού.

Η ανασκόπηση κατέληξε ότι, παρά τις διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις μελέτες και την έλλειψη τυποποίησης στη δοσολογία, το τζίντζερ μπορεί να θεωρηθεί ένα γενικά ασφαλές και πολυδιάστατο θεραπευτικό εργαλείο. Οι συνήθεις δόσεις που χρησιμοποιήθηκαν κυμαίνονταν από 500 έως 1.500 mg ημερησίως για την εγκυμοσύνη και από 1 έως 3 g για αντιφλεγμονώδη και αντιδιαβητική δράση.

Οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι απαιτούνται περισσότερες κλινικές δοκιμές υψηλής ποιότητας, ώστε να καθοριστούν η βέλτιστη δοσολογία, οι μορφές χορήγησης και οι πληθυσμοί που θα μπορούσαν να ωφεληθούν περισσότερο.