Αναρωτιέμαι αν υπάρχει έρωτας για να τον γιορτάσει κανείς. Όχι δεν θα κάνω κήρυγμα Μητροπολίτη-Ο-Άγιος-Βαλεντίνος-δεν-είναι-καν-Άγιος-ουουου-666, γιατί ούτε Άγιος Λαμόγιος υπάρχει αλλά αυτοί τον γλεντάνε όλο τον χρόνο οπότε δεν δικαιούνται να μιλάνε, ούτε θα το παίξω κουλτούρα αλα Κούντερα-Ο-έρωτας-γιορτάζει-όλο-τον-χρόνο και ουάου πέτσα σήκω! Η απορία μου είναι απλή και εύλογη: Όταν οι μισοί κερατώνουν ασύστολα τους άλλους μισούς δεν καταλαβαίνω ποιός είναι τελικά ο ερωτευμένος. Αυτός που δεν το ξέρει; (Άγιος Τύφλακας). Αυτός .....
που το ξέρει αλλά κάνει τα στραβά μάτια "για τα παιδιά"; (Άγιος Βολεμένος). Αυτός που κερατώνει γιατί "είναι στη φύση του"; (Άγιος Γαμίκουλας) ή αυτός που κάποτε ερωτεύτηκε αλλά 7 χρόνια αργότερα είτε πιάνει το μπούτι της συντρόφου είτε μια σπαλομπριζόλα το ένα και το αυτό; (Άγιος-γυναίκα-πιάσε-μια-μπύρα). Δεν θέλω να σας προσγειώσω απότομα (α, μπα!) αλλά ακόμη και εκείνοι που αυτή τη στιγμή κολυμπάνε μες στο μέλι σαν αρκούδες, υποψήφιοι κερατάδες είναι απλά δεν γνωρίζουν (ποιός θα τα φορέσει πρώτος σε ποιόν!).
Καταρχήν σήμερα πιο εύκολο είναι να σου βγει γκανιάν το ψωράλογό σου ο Ντορής, παρά να κάνεις σχέση και μάλιστα της προκοπής. Μία νυχτερινή έξοδος είναι αρκετή για να καταλάβεις πως το μόνο που ενδιαφέρει τους περισσότερους είναι πώς θα καβαλήσουν ή θα καβαληθούν, κι έξω απ την πόρτα. Για ένα μόνο βράδυ είναι ικανοί να σου πουν "Σ αγαπώ", αν δε είσαι απ τις δύσκολες περιπτώσεις μπορεί να σου μιλήσουν και για συμβίωση απ’ το πρώτο μισάωρο. Από κει και πέρα τίποτα. Ούτε πως είσαι σαν άνθρωπος, ούτε αν έχεις να δώσεις πράγματα, ούτε τί χαρακτήρας είσαι, πραγματικά χέστηκαν. Αρκετές φορές δεν τους νοιάζει ούτε η καβάλα, μια συντροφιά για να κατέβει ευκολότερα το Chivas με το κάσιους στο λαρύγγι και the end. Εξάλλου η ανέλιξη σε μια δουλειά και η χρυσοποίκιλτη επιγραφή "Mr. George Papadogiannakis-Sales Manager of Marketing & Economics department" είναι λιγότερο απειλητικές. Όπως και να' χει πάντως, σε καμία περίπτωση δεν δέχομαι τον περιβόητο "φόβο της δέσμευσης" που αυτός ο φόβος αν είχε στόμα θα έκρωζε χειρότερα κι από μάινα σε κλουβί pet shop. Όταν ο άλλος είναι π.χ. παντρεμένος και μοναδική του μέριμνα είναι σε ποια τρύπα θα τον χώσει κι απόψε, ποιός φοβάται τη δέσμευση, ο δεσμευμένος;!
Κάπως έτσι λοιπόν κυλάει ο «έρωτας», πες τον ματαιοδοξία. Παντρεμένοι πηδιούνται με ελεύθερες. Δεσμευμένοι πηδιούνται με παντρεμένες. Παντρεμένες πηδιούνται με ελεύθερους και άλλους παντρεμένους. Εν δυνάμει παντρεμένες ψάχνουν το τέλειο σερβίτσιο δεξίωσης και το πανακρίβου νυφικό για να μην καταλάβει ο κόσμος (που πηδιέται) ότι η μαντάμ πηδιέται. Πιτσιρίκες στο facebook σουφρώνουν τα χείλη σαν ροφοί, ψαρεύοντας γκόμενους. Πιτσιρικάδες ,επίσης στο facebook, κοτσάρουν πρώτη μούρη τον κοιλιακό-φέεεεταααα ψαρεύοντας τη χειραφετημένη αφέντρα. 50χρονοι οικογενειάρχες που μέχρι χτες δεν τους τον σήκωνε ούτε κλαρκ, παθαίνουν τη φουσκοδεντριά με μαθήτριες Λυκείου. 50χρονες στην εμμηνόπαυση με μισό πούλμαν εγγόνια, παίρνουν μαχαιροπίρουνο και διπλώνοντας τη σαλιάρα στον λαιμό περιμένουν τον 25χρονο σαν γουρουνόπουλο στο πιάτο. Αλήθεια, υπάρχει κανείς σ' αυτή τη χώρα που να ξέρει ότι ο έρωτας δεν είναι μόνο το περιεχόμενο της κιλότας ή τσάμπα πίνω; (και δεν σας δίνω;).
Μπορεί να φαίνομαι κυνική αλλά τελευταία ακούω συνέχεια τη λέξη "τρίτο πρόσωπο" το οποίο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα γιατί εδώ μιλάμε για τέταρτα, πέμπτα μέχρι και για έκτα πρόσωπα αλλά μάλλον τα ονομάζουν έτσι συμβολικά γιατί το τρίτο ξέρουμε όλοι που παραπέμπει! Φυσικά και δεν αναφέρομαι στον Πασχάλη που για να σταματήσει να τρώει παντόφλα, ζητάει 100 τεστ DNA σαν την πασιέντζα που την κάνεις 50 φορές μέχρι να σου βγει ένα πράγμα ή στη Ρουμπέση και στο δράμα της με τον Μικρούτσικο που πρώτα κερατώνει, μετά το διαψεύδει και μετά πάει και παντρεύεται τη γκόμενα που του χρέωσαν "άδικα" γιατί εν τέλει χεστήκαμε, αυτοί τα κερατώματα τα' χουν για πανηγύρια. Η ουσία είναι ότι σήμερα κάθε ζευγάρι που σέβεται τον εαυτό του χρειάζεται μισό λεκανοπέδιο εραστές από πίσω, οπότε αν κάποιος πρέπει να γιορτάζει αυτή τη μέρα είναι εκείνος που βρίσκεται μέσα σε μια σχέση και με τα δύο πόδια. Οι υπόλοιπες σαρανταποδαρούσες, είναι η απόδειξη ότι τελικά ο έρωτας δεν είναι μόνο τυφλός αλλά και κουτσός αφού χρειάζεται δεκανίκια για να περπατήσει. Γι' αυτό φέτος που η 14η Φεβρουαρίου συμπίπτει με τις Απόκριες δεν είναι μια τρομακτική σύμπτωση αλλά ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι εμείς είμαστε για τα Καρναβάλια, τα νεύρα μας είναι σερπαντίνες κι ο έρωτας φοράει μάσκα!
Καλή καλούμπα!
από Μάγισσα Κίρκη
http://magissa-kirki.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου