Η Ειρήνη έμενε με τον αδερφό της μερικά τετράγωνα πέρα απ το σπίτι μου. Βγαίναμε συχνά για καφέ, γνωρίζαμε πολλά η μία για την άλλη και τα πάρτι που κάναμε έμειναν στην ιστορία (και στην λίστα συμβάντων του τοπικού Αστυνομικού τμήματος για παραβίαση κοινής ησυχίας!). Ώσπου η Ειρήνη ερωτεύτηκε κι είχε προβλήματα και κατά την γνώμη μου ήταν ο λάθος άνθρωπος για εκείνη αλλά δεν είχα το δικαίωμα να επέμβω, ειδικά εγώ που στους λάθος ανθρώπους έχω Master. Είχα όμως το δικαίωμα και την "υποχρέωση" να είμαι δίπλα της...... και ήμουν.
Κάποια στιγμή μετακόμισε απ την γειτονιά για να μείνει μαζί του σε μια άλλη, λίγο πιο μακρινή. Δυο φορές πήγα να την δω αλλά εκείνη δεν ήρθε καμία. Κατέβαινε που και που όταν ήθελε να της χτενίσει τα μαλλιά η κοινή μας φίλη κι ενώ βρισκόταν στην περιοχή δεν ζητούσε να με δει. Ήταν πολλή απασχολημένη με τον έρωτά της που την έλεγχε ανα πάσα ώρα και λεπτό αλλά δεν κάκιωσα, όσο μπορούσα την καταλάβαινα.
Μιλούσαμε στα τηλέφωνα τα οποία σιγά-σιγά περιορίστηκαν μόνο σε γιορτές για να ευχηθούμε και παρεμπιπτόντως να πούμε και τα νέα μας. Σαν φόρος τιμής για όλες τις χαρές που μοιραστήκαμε κάποτε αλλά τίποτα περισσότερο από αυτό. Η ίδια συμπεριφορά και στην κοινή μας φίλη που επίσης όσο μπορούσε την καταλάβαινε. Μέχρι που έμεινα έγκυος. Έτσι όπως είχε διαμορφωθεί η μεταξύ μας σχέση δεν της το είπα, εξάλλου ήξερα πως παρά τις αντιρρήσεις του φίλου της, ήθελε πολύ ένα παιδί και δεν ήθελα να την στενοχωρήσω. Τα νέα τα έμαθε απ την κοινή μας φίλη και η αντίδρασή της ομολογώ ήταν κάπως περίεργη "Πόσο ζηλεύω" της είπε με παράπονο (αν ήταν στην θέση μου, πίστεψέ με δεν θα ζήλευε καθόλου!). Αφού το έμαθε, δεν πήρε να με ρωτήσει έστω και τυπικά αν χρειάζομαι κάτι, τότε που αντιμετώπιζα ένα κάρο προβλήματα. Όταν έπαψε να υπάρχει παιδί, χτύπησε το τηλέφωνό μου. Έκανε πως δεν ήξερε τίποτα κι εγώ πράγματι νόμιζα ότι δεν γνώριζε. Μερικές μέρες αφότου με συλληπήθηκε, έμαθα ότι τα ήξερε όλα εξαρχής!
Δεν της κράτησα απολύτως καμία κακία, για να είμαι ειλικρινής δεν ασχολήθηκα, δεν μπορούσα να έχω απαιτήσεις από κάποιον που αποτραβήχτηκε. Αλλά σ αυτό το σημείο κατάλαβα πως η σχέση μας δεν είχε κανένα νόημα πια, οπότε και δεν απάντησα ποτέ ξανά σε καμία της κλήση. Δεν το έκανα από πικρία ή θυμό. Το έκανα γιατί δεν μου πήγαινε να υποκριθώ την φιλενάδα και να συμπεριφερθώ σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Το έκανα γιατί δεν μπορώ να κρυφτώ. Γιατί για μένα "φιλία" είναι κάτι που απέχει έτη φωτός από αυτό που είχαμε εμείς οι δύο.
Πριν μερικούς μήνες έμαθα πως παντρεύεται και χάρηκα ειλικρινά γιατί ήξερα πόσο το ήθελε. Τί να σας πω; Ότι αυτόν τον καιρό που η ημέρα του γάμου της πλησιάζει, έχει σπάσει τα τηλέφωνα; Ότι ενώ μένει μόλις 15 χλμ. μακριά, έχω να την δω 4 ολόκληρα χρόνια; Πραγματικά με θεωρεί φίλη της και θέλει τόσο πολύ να παρευρίσκομαι στην χαρά της; Που ήταν τόσα χρόνια; Που ήταν όταν ήμουν έγκυος και γιατί εμφανίστηκε μόλις δεν ήμουν; Γιατί κάνω τόσες ερωτήσεις;
Εύχομαι πραγματικά μες απ' την ψυχή μου να είναι ευτυχισμένη και να κάνει την οικογένεια που ονειρεύεται. Λυπάμαι που δεν θα είμαι πια μέρος της ζωής της αλλά νομίζω ότι έτσι κι αλλιώς έχω πάψει να είμαι εδώ και κάτι χρόνια, επειδή εκείνη το επέλεξε. Οι αληθινοί μου φίλοι είναι αυτοί που δεν χρειάζεται να πάρουν να με ρωτήσουν αν είμαι καλά, γιατί είμαστε μαζί και το ξέρουν ήδη. Οι αληθινοί μου φίλοι είναι εκείνοι που περίμεναν με αγωνία έξω απ το ΙΑΣΩ. Οι αληθινοί μου φίλοι είναι αυτοί που ,ακόμη κι αν έχουμε να τα πούμε καιρό, όταν βρισκόμαστε το πιάνουμε από εκεί που το είχαμε αφήσει. Δεν είναι ένα υπέρλαμπρο προσκλητήριο και μιάμιση ώρα στήσιμο στην ουρά για χαιρετούρα. Γι αυτό και τους αγαπώ.......μισό γιατί χτυπάει το τηλέφωνο!
από Μάγισσα Κίρκη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου