07.30 το πρωί, χτυπάει το τηλέφωνο κι είναι η μάνα μου που θέλει να μας ευχηθεί απ' το χάραμα σαν τα παιδάκια που βαράνε τα κουδούνια αξημέρωτα για να προλάβουν να πουν τα κάλαντα πρίν κουραστεί ο ιδιοκτήτης και δεν ανοίγει, οπότε την βάζω σε ανοιχτή ακρόαση και της λέω "Ξεκίνα". Ο γαμβρός γυρίζει πλευρό βρίζοντας και βγαίνω με τη ρόμπα στο σαλόνι στο οποίο κείτονται άδεια κουτιά πίτσας, τασάκι με αποτσίγαρα, μπουκάλια κόκα
κόλας, απλώστρα με ρούχα που μαζεύτηκε μέσα λόγω βροχής κι αν είσαι ευγενικός το λες art, αν είσαι ειλικρινής το λες μπουρδέλο! Προσπαθώ να κλείσω το τηλέφωνο και ταυτόχρονα να μαζέψω γιατί θα'ρθει κανας άνθρωπος να μας ευχηθεί κι εμείς αντί να τον βάλουμε μέσα, θα του πετάμε τα γλυκά απ'το παράθυρο. Μισή ώρα αργότερα ανάμεσα σε Μαρθαβούρτσιο μονόπρακτο-δεν-κάλεσες-τη-μάνα-σου-την-καρδΓιακιά και σε Δαλιανίδειες σπόντες αλα Ρετιρέ τύπου-πρώτα παντρευόμαστε-και-μετά-κάνουμε-παιδιά-αλλά-εσύ-μια-ζωή-ανάποδη-έτρεξες-μη-χάσεις-έτρεξες....-μη....-χάσεις... (αηδιασμένο ύφος-δις επαναλαμβανόμενος επίλογος-τίτλοι τέλους), κατεβάζω το ακουστικό και την αφήνω να μιλάει μόνη της για να μπω στο μπάνιο.
Μπαίνοντας στο μπάνιο ανακαλύπτω ότι δεν έχουμε ζεστό νερό. Διακριτικά λέω στον γαμβρό πως μάλλον χάλασε το μπόιλερ οπότε με τη τσίμπλα στο μάτι σηκώνεται γαμοσταυρίζοντας και βγαίνει στην αυλή με τα σώβρακα και τον κάβουρα στο χέρι να επιδιορθώσει τη ζημιά για να μην σκάσω στο δημαρχείο σαν τον λαδοπόντικα. Η ζημιά επιδιορθώνεται και ανοίγω τη βρύση ενώ μες απ' το νερό τον ακούω να βάζει σκούπα με τόσα νεύρα, που κοντεύει να ρουφήξει και τα σοβατεπιά. Βγαίνω από το μπάνιο και την ώρα που πάει να μπεί εκείνος, ξαναχαλάει το μπόιλερ οπότε ξαναβγαίνει στην αυλή με τα σώβρακα και τον κάβουρα στο χέρι γαμοσταυρίζοντας και αφήνοντας ανοιχτές και όλες τις βρύσες του σπιτιού για συμπαράσταση. Η ζημιά αυτή τη φορά δεν μας κάνει τη χάρη, οπότε παίρνει τηλέφωνο την εταιρία φυσικού αερίου για να γαμοσταυρίσει κι εκείνους μια δόση. Η ώρα είναι 09.30 κι εμείς είμαστε ακόμη με τον κώλο έξω!
Η ζημιά ματα-ξαναεπιδιορθώνεται και επιτέλους κάνει κι εκείνος μπάνιο. Μόλις τελειώνει, βάζει να σιδερώσει και του δίνω να "πατήσει" μία και το σακάκι μου. Λόγο στον λόγο αρχίζουμε να ρίχνουμε καντήλια ο ένας στον άλλον οπότε κάνω τη βαρύγδουπη δήλωση "Πάω για δουλειά να μην παίρνω και την άδεια τσάμπα, εγώ δεν σε παντρεύομαι" καθώς φοράω το τζην και τα αθλητικά μου και κατευθύνομαι προς την πόρτα αλλά 40 χρόνια φούρναρης έχει ψήηησει, που σημαίνει ότι έχοντας προβλέψει μια τέτοια αντίδραση η εξώπορτα είναι κλειδωμένη και τα κλειδιά κρυμμένα. Θυμωμένη κλείνω (δηλαδή κοντεύω να κατεβάσω) την πόρτα του σαλονιού και βλέπω πρωινάδικα. Έρχεται ο αδερφός μου και μας βλέπει σκοτωμένους, εμένα με το τζην κι εκείνον με τα σώβρακα, στο 'να χέρι ο κάβουρας και στ' άλλο η Stirella.
Ο γαμβρός μπροστά στον αδερφό μου το παίζει-είμαστε-ένα-ευτυχισμένο-ζευγάρι και κόβει τις Παναγίες μαχαίρι καθώς ο μικρός ψάχνει το χτυπητήρι του φραπέ. Την ώρα που ετοιμαζόμαστε, διαπιστώνει ότι ξέχασε να πάει καθαριστήριο το καλό του το παντελόνι το οποίο έχει επάνω χυμένα κρασιά από προηγούμενο γάμο ωστόσο το φοράει και περπατώντας μπρός-πίσω αριστερά-δεξιά, με ρωτάει αν φαίνονται οι πιτσιλιές. Παριστάνω τον ευρυγώνιο φακό και προσπαθώ να τον παρηγορήσω λέγοντάς του ότι δεν φαίνεται τίποτα, μοιάζει μόνο σαν να τον κατούρησαν αδέσποτα κι εκείνη την ώρα είναι που κατεβαίνει κι όλος ο υπόλοιπος Δωδεκάθεος. Τα μαλλιά μου από την υγρασία είναι ελεεινά και τρισάθλια χειρότερα κι από το "Πρίν" σε διαφήμιση του Pantene, ο αδερφός μου μας λέει να βγούμε στο μπαλκόνι για να βγάλουμε φωτογραφίες και μία εκείνος με το κατουρημένο παντζάκι μία εγώ με την καούκα 220 Volt -άυπνοι, ταλαιπωρημένοι και σκοτωμένοι-είμαστε σαν Αλβανοί πρόσφυγες. Ξεχνάω το τηλέφωνο ανοιχτό και φεύγουμε για το δημαρχείο.
Στο δρόμο όπως πηγαίνουμε, ο γαμβρός με ρωτάει αν θέλω ανθοδέσμη, του απαντώ "Κάνε ότι θες" και παίρνει τον αδερφό του να του ζητήσει να πάει να πάρει. Δεν βρίσκουμε να παρκάρουμε και σκεφτόμαστε να αφήσουμε το αμάξι με αλάρμ και να πούμε στον δήμαρχο να τελειώνει μη φάμε καμια κλήση. Τελικά το παρατάμε σε μια κολώνα της ΔΕΗ και φτάνουμε στο δημαρχείο έξω από το οποίο συναντάμε εντελώς τυχαία έναν φίλο μας που έχει έρθει να φτιάξει κάτι χαρτιά οπότε τον καλούμε επί τόπου σε στύλ "Ώπα Νίκο πώς από δω, τί γίνεσαι; Έχουμε ένα γάμο, αν θες έλα". Μπαίνουμε στο κτίριο, πολίτες μαλώνουν με υπαλλήλους καθώς ακούγονται "Μπιπ μπιπ" τα νούμερα προτεραιότητας να περνάνε κι εκείνη τη στιγμή έρχεται ο αδερφός του, του δίνει τα λουλούδια να μου τα δώσει όπως στις Ελληνικές ταινίες που όταν οι ηθοποιοί γνωρίζονται πρώτη φορά, απ' την αμηχανία γυροφέρνουν μια ανθοδέσμη και ο άντρας μου γεμάτος τράκ σχεδόν μου την πετάει στα μούτρα κάνοντας πραγματικότητα το "Φάε ένα μπουκέτο!". Μας λένε να πάμε σε μια αίθουσα πιο πέρα να περιμένουμε τον αντιδήμαρχο, οι φίλοι του γαμβρού με κοροιδεύουν ότι επιτέλους ήρθε η στιγμή που ονειρευόμουν απ΄τα 15 μου και ματα-ξαναβγάζουμε φωτογραφίες στις οποίες χώνω την ανθοδέσμη μπροστά απ' την κοιλιά μου για να μην φαίνεται η τούρλα αφού από Αλβανός πρόσφυγας έχω μεταλλαχτεί σε τετράπαχη 45χρονη νοικοκυρά που αλλάζει το μωρό κάτω απ' την ομπρέλλα.
Μια υπάλληλος ανακοινώνει την άφιξη του αντιδημάρχου, ενός συμπαθητικού γεράκου με μουστακάκι, κλασσική ταβερνόφατσα σε καπηλειό των Κάτω Πετραλώνων.Κάθεται πίσω από ένα τραπέζι και αρχίζει να μας διαβάζει μες από έναν πάπυρο κάτι ακατάληπτα περί αγάπης και σεβασμού τα οποία πρέπει, λέει, να κορνιζάρουμε για να μας θυμίζουν την υπόσχεση που δώσαμε ο ένας στον άλλον κάτι σαν το "μου 'πες θα' βαζες μπουγάδα, το λέει και ο πάπυρος"! Στο τέλος ο γαμβρός σκύβει να με φιλήσει και με την άκρη του ματιού μου τον βλέπω να βουρκώνει απ' τη συγκίνηση ακριβώς όπως έχω βουρκώσει κι εγώ απ' τον πόνο στη μέση που με έχει τσακίσει τόση ώρα όρθια πάνω στα δωδεκάποντα. Στο τέλος υπογράφουμε κάτι χαρτιά κι η ταβερνόφατσα μας δίνει γαμήλιο δώρο μια κεραμεική πιατέλα, μάλλον επειδή η τελετή δεν προβλέπει να πατάς το πόδι του γαμπρού οπότε σου δίνουν το πιάτο για να του το σπάσεις στο κεφάλι μη σου πάρει τον αέρα. Η τελετή τελειώνει, βγάζουμε άλλες τόσες φωτογραφίες, φτιάχνουμε άλλα τόσα χαρτιά και φεύγουμε για τη δεξίωση που ακολουθεί στο καφενείο "Η κληματαριά" για καφέ, τόστ και διαολεμένο κέφι!
Επιστρέφουμε σπίτι μουσκίδι απ' τη βροχή με τα μαλλιά σκαντζόχοιρος, ο γαμβρός όχι να με σηκώσει στα χέρια αλλά ούτε να με χέσει 80 κιλά φάλαινα δεν τον αδικώ και βλέπω ότι το ασύρματο τέσσερις ώρες μετά είναι ακόμη ανοιχτό. Δεν μπαίνω καν στον κόπο να ακούσω αν η μάνα μου είναι ακόμη στην άλλη γραμμή και ψέλνει, παρά το κλείνω και το βγάζω κι απ' τη πρίζα. Να μην βάζω άδικα τη φαντασία σας να οργιάζει, η πρώτη νύχτα γάμου εξελίχθηκε με τον σύζυγο πλέον, να παίζει Πόκερ στο facebook και μ' εμένα να ακούω ραδιόφωνο τρώγοντας τόστ ζαμπόν τυρί. Μίλησε κανείς για την πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μας;!
Υ.Γ.1 Σας είχα υποσχεθεί ανάρτηση με όλες τις ζουμερές λεπτομέρειες για τις οποίες χεστήκατε αλλά λέμε τώρα. Καλοφάγωτες λοιπόν!
Υ.Γ.2 Στον θρησκευτικό, θα καούν τα κάρβουνα!
Υ.Γ.3 Σας ευχαριστώ πάαααρα πολύ όλους για τις ευχές σας, τις αφιερώσεις σας, τις εκπομπές σας, το κερατό σας. Με συγκινήσατε παλιόπαιδα, να' στε όλοι καλά :):)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου