«Το παρελθόν των κόσμων τρεμοπαίζει μέσα στο αστρικό φως, σε αβέβαιες εικόνες και το μέλλον περιφέρεται μαζί με τις ζωντανές ψυχές, τις οποίες αναπότρεπτη μοίρα οδηγεί να κατέβουν στην σάρκα».
Νοιώθοντας τους κόσμους να κινούνται ανάλογα με τους ρυθμούς και την αρμονία των Ιερών αριθμών, είδε την ισορροπία της Γης με τον Ουρανό! Αισθάνθηκε τους τρεις κόσμους, φυσικό-ανθρώπινο-θεϊκό, να αλληλο-βαστάζονται χορεύοντας τον παγκόσμιο ρυθμό με μία διπλή κίνηση, ανοδική και καθοδική. Μάντεψε τις σφαίρες των αόρατων κόσμων που κλείνουν μέσα τους όλες τις αλήθειες.
Πως όμως άνοιγαν οι Πύλες αυτές;
Αποφάσισε ότι με την ψυχική μύηση, μπορεί ο άνθρωπος να καθαρθεί και να απελευθερωθεί από την γη, να πλησιάσει το μεγάλο Ον, να υποτάξει τα πράγματα (την ύλη) με την διάνοια και την επιστήμη των αριθμών. Και έτσι να κατακτήσει τα κλειδιά που ανοίγουν τις Πύλες του Σύμπαντος. Αλλά πώς να πλησιάσει κανείς το ασύλληπτο Όν; Είδε ποτέ κανείς τον κύριο του χρόνου; Την ψυχή του ήλιου; Την πηγή της διάνοιας; Όχι! Μόνο με την ένωση μαζί τους μπορεί να το αντιληφθεί κανείς. Μοιάζει με αόρατη φωτιά που από το κέντρο του σύμπαντος μπαίνει παντού και κινεί ότι βρίσκεται γύρω της.
Το πρωταρχικό Ένα είναι η αρμονία, η αρσενική φωτιά που διαπερνά το Παν. Πνεύμα που κινεί μόνο του τον εαυτό του. Ο εαυτός μας, η ψυχή μας είναι ένας μικρόκοσμος του σύμπαντος, μία μικρή αντανάκλαση του μακρόκοσμου, γεμάτο θύελλες και ταραχές. Χρειάζεται να φέρουμε σε αυτό ενότητα και αρμονία. Τότε μόνο ο Θεός θα έρθει, θα εκδηλωθεί στην συνείδησή μας. Τότε μόνο θα συμμετέχουμε στην ενεργειακή δύναμη και θα κάνουμε την θέλησή μας θεμέλιο του Οίκου, βωμό της Εστίας, Θρόνο του Δία, Πέπλο της Ίσιδος, Μανδύα της Κυβέλης.
Ο μαθητής-άνθρωπος κατεβαίνει στα βάθη της φύσης για να αντικρίσει τον σχηματισμό των όντων από την Θεία σκέψη. Εκεί που οι Κάβειροι δια μέσου των καθαρμών μετατρέπουν τα φυσικά ενεργειακά κέντρα. Εκεί που όταν ο Απόλλωνας και η Εκάτη κατεβαίνουν τα σκαλιά των Ελευσίνιων Μυστηρίων και αποκαλύπτουν το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο μαθητής-άνθρωπος αφού προβληματιστεί αρκετά θα μεταφερθεί ως εσωτερικός μαθητής του εαυτού του στο κυκλικό τέμενος των Μουσών, όπου εννέα μαρμάρινες Μούσες, τα γήινα σύμβολα των Θεϊκών δυνάμεων, αντιπρόσωποι των επιστημών, αγκαλιάζουν το φυσικό γήινο, έτοιμες να τον διδάξουν τα μυστικά της αλήθειας. Όλες στραμμένες στο κέντρο απ’ όπου αντλούν δύναμη. Και εκεί στο Κέντρο, επίσημη, μυστηριώδης, τυλιγμένη με μανδύα, αγρυπνά η Εστία.
Το δεξί της χέρι στραμμένο στον ουρανό όπου αντλεί την ενέργεια του Ιερού Πυρός, και αφού χρησιμοποιήσει ως διάμεσο το σώμα της, σχηματίζοντας ορθή γωνία, μεταφέρει την ενέργεια στο αριστερό χέρι, για να πυροδοτήσει και να προστατέψει την φωτιά του σπιτιού. Η Εστία είναι ο φύλακας της Θείας Αρχής που ενυπάρχει σε όλα τα πράγματα. Η επίγεια εκδήλωση του Θεϊκού σπινθήρα. Η συνείδηση της Ιερής Φωτιάς. Έχει τον ναό της στους Δελφούς αλλά και στο ταπεινότερο σπίτι.
Η διακόσμηση αυτή στο τέμενος των Μουσών είναι μία τέλεια αναπαράσταση της άποψης του Πυθαγόρα ότι : «Υπάρχει μία ακίνητη πηγή φωτός-ενέργεια, γύρω από την οποία περιστρεφόταν ο Ήλιος, τα αστέρια και ολόκληρος ο Ουρανός». Κάπως έτσι ξεκινά η θεωρία της Κοσμογονίας του Πυθαγόρα. Η Εστία στο ιερό των Πυθαγορείων συμβολίζει την Θεία Γνώση.
Στο κέντρο του σύμπαντος, όπως προανέφερα, ο Πυθαγόρας τοποθετούσε τη φωτιά, όπου ο Ήλιος είναι αντανάκλασή της! Η φωτιά, αυτό το Κοσμικό Πυρ, παριστάνει το Θείο Πνεύμα, τη Θεία Παγκόσμια Ψυχή. «Να είστε στραμμένοι προς το Θείο Πνεύμα» , έλεγε ο Πυθαγόρας, «διότι από εκεί προέρχεστε και εκεί θα καταλήξετε». Αφεθείτε στις ελαφρές δονήσεις του ονείρου και διαβείτε τις πύλες που ανοίγονται στο υπερπέραν, απ’ όπου ξεπηδούν η επιστήμη του πνεύματος και η τέχνη της μαντικής. Όπου η εξέλιξη είναι νόμος ζωής!
Η εξέλιξη, δηλαδή η υλική και πνευματική πρόοδος του κόσμου είναι δύο κινήσεις αντίθετες αλλά παράλληλες, με αντιστοιχία σε όλη τη κλίμακα του Είναι. Η μία δεν εξηγείται χωρίς την άλλη, ενώ μαζί εξηγούν τον Κόσμο! Η υλική εξέλιξη αντιπροσωπεύει την καλλιέργεια της συνείδησης μέσα στις ατομικές μονάδες και τις προσπάθειές τους να ξανασυναντήσουν το Θείο Πνεύμα από το οποίο απορρέουν. Ο αριθμός είναι ο Νόμος του Σύμπαντος. Η μονάδα ο Νόμος του Θεού. Το άναρχο Ένα!
Όταν ο Ερμής ζήτησε να αντικρίσει την αρχή των όντων, αισθάνεται να βυθίζεται σε αιθέρα κύματα ενός γλυκύτατου φωτός. Καθώς βυθίζεται στα σκοτάδια της πυκνής ύλης ακούει την φωνή του φωτός. Την ίδια στιγμή μέσα από το σκοτάδι ξεπηδά Φως! Αμέσως μπαίνει τάξη στο χάος! Όπως βλέπουμε, η δημιουργία του φωτός αυτού προηγείται του Ήλιου και των Αστέρων. Αυτό σημαίνει ότι στην τάξη των αρχών και της κοσμογονίας το νοητό φως προηγείται του ηλιακού φωτός. Άρα σωστά ο Πυθαγόρας τοποθετεί την Εστία στο κέντρο του Σύμπαντος και τον Ήλιο αντανάκλασή της.
Η Εστία το Παγκόσμιο φωτεινό Πνεύμα πυροδοτεί όλα τα υπόλοιπα. Προς εκείνο το φως θα οδηγηθούν οι ψυχές μέσα από την βάρκα της Ίσιδας. Οι δε Έλληνες απέδωσαν τον Ήλιο στον θεό Απόλλωνα, για δε το Φως το προϋπάρχον του Ήλιου, κατασκεύασαν τον μύθο του Υπερβόρειου Απόλλωνα, του νοητού Φωτός. Σύμφωνα με την θεωρία των Μουσών και της Εστίας, το πνεύμα του Πυθαγόρα κατάφερε με την εσωτερική θεώρηση του Σύμπαντος να συλλάβει ένα νοητό φως σαν διάμεσο στην ύλη και το πνεύμα! Οι φυσικοί του 17ου και 18ου αιώνα, που θεωρούσαν την φύση νεκρή μηχανή, πίστευαν στο απόλυτο κενό του ουράνιου διαστήματος.
Οι σημαντικότερες διδασκαλίες της Πυθαγόρειας σχολής γινόταν κοντά στην θάλασσα. Άλλοτε στους εξώστες του ναού της Δήμητρας κάτω από τον έναστρο ουρανό θαυμάζοντας την κοσμογονία του σύμπαντος, άλλοτε στην κρύπτη της Περσεφόνης και άλλοτε στις βαθιές κρύπτες που έφεγγαν οι αιγυπτιακές λάμπες. Ας προσέξουμε μία λεπτομέρεια. Το σύμπαν διδασκόταν στον Ναό της Δήμητρας και στην κρύπτη της Περσεφόνης η κοσμογονία της Γης. Έτσι παρίστανε συμβολικά ο Πυθαγόρας την αναμφίβολη σύνδεση του σύμπαντος και της γης. Εκεί δίδασκε τα μυστήρια του σύμπαντος και τα μυστήρια της ψυχής. Έκανε τα γήινα πράγματα διάφανα και τα ουράνια ορατά. Πίστευε και έλεγε ότι με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε κανείς να γνωρίσει το σύμπαν και τους θεούς. Έτσι μυούσε τους μαθητές του από την φυσική Κοσμογονία στην πνευματική.
Μέσα από την εξέλιξη της γης, διηγούταν την εξέλιξη της Ψυχής, μέσα από τους κόσμους του σύμπαντος την μετεμψύχωση και την ενσάρκωση των ψυχών. Η ανοδική ζωή της ψυχής μέσα από μία σειρά υπάρξεων είναι ο κοινός τρόπος των εσωτερικών παραδόσεων και η κορωνίδα της φιλοσοφίας. Η κοσμογονία του αόρατου κόσμου μας οδηγεί στην ιστορία της Γης και αυτή με την σειρά της στο μυστήριο της ανθρώπινης ζωής. Έτσι αγγίζουμε το άδυτο των άδυτων. Ο Πυθαγόρας πίστευε στη κίνηση της Γης γύρω από τον Ήλιο. Στους μαθητές του τρίτου κύκλου δίδασκε την διπλή κίνηση της Γης. Γνώριζε ότι οι πλανήτες αποσπάστηκαν από τον Ήλιο και στρέφονταν γύρω του.
Γνώριζε ότι τα άστρα είναι πλανητικά συστήματα που υπάγονται στους ίδιους νόμους. Ήξερε ότι κάθε πλανητικό σύστημα είναι ένα μικρό σύμπαν που έχει τον ουρανό του και την αντιστοιχία του στον πνευματικό κόσμο. Οι πλανήτες χρησίμευαν για να καθορίζεται η κλίμακα. Αυτές οι γνώσεις γράφονταν με συμβολική γραφή και διδάσκονταν κάτω από τον όρκο της απόλυτης σιωπής. Είτε αντικρίσει κανείς το σύμπαν από υλική άποψη είτε από πνευματική, δεν έχει μπροστά του δύο διαφορετικά αντικείμενα, αλλά ένα κόσμο που τα βλέπει από δύο διαφορετικές απόψεις.
Από γήινη άποψη η λογική εξήγηση του κόσμου πρέπει να αρχίσει από την υλική εξέλιξη. Βλέποντας την επεξεργασία του παγκόσμιου πνεύματος μέσα στην ύλη, παρακολουθούμε την ανάπτυξη των ατομικών μονάδων, όπου η λογική του κόσμου μας οδηγεί στην πνευματική ανάπτυξη και έτσι να εισχωρήσουμε στο εσωτερικό των πραγμάτων. Παντού βασιλεύει η Κυβέλη-Μαία, η μεγάλη Ψυχή του κόσμου, μία παλλόμενη ουσία που χειρίζεται σύμφωνα με τις θελήσεις της, το Δημιουργικό Πνεύμα.
Οι αιθέριοι ωκεανοί της είναι η συνεκτική ύλη που ενώνει τους κόσμους, το συνεκτικό μέσο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο σύμπαν, ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη. Συμπυκνωμένη σε τεράστια μάζα, στην ατμόσφαιρα υπό την επίδραση του ήλιου, ξεσπά σε κεραυνό που πέφτει στη Γη και κυκλοφορεί μέσα της σε μαγνητικά ρεύματα. Κυκλοφορώντας στο νευρικό σύστημα των ζώων μεταδίδει τη θέλησή της στα μέλη, στις αισθήσεις και στον εγκέφαλο. Χρησιμεύει σαν ουσία στο αστρικό σώμα της ψυχής, σαν φωτεινό ρούχο που το πνεύμα φορά συνεχώς. Θα λέγαμε κάπως ότι σωματοποιεί το πνεύμα και αντανακλά στα πράγματα της ανθρώπινης σκέψης και επιθυμίας.
Το αστρικό φως είναι ένα παγκόσμιο όχημα που μεταφέρει τις κινήσεις της σκέψης αλλά και ο ζωντανός καθρέφτης όπου η ψυχή αντικρίζει την εικόνα του υλικού και αστρικού κόσμου. Το αόρατο σύμπαν, ο ουρανός με όλα τα αστέρια του δεν είναι παρά περαστική μορφή του κόσμου, της Μεγάλης Μίας, που συγκεντρώνει τη διασκορπισμένη στο διάστημα ύλη, για να την απλώσει και πάλι. Κάθε ηλιακός στρόβιλος περικλείει ένα μόριο αυτής της Παγκόσμιας ψυχής που εξελίσσεται μέσα από εκατομμύρια αιώνες! Η ηλιακή ψυχή και το πύρινο κέντρο της που ρυθμίζεται κατευθείαν από την μεγάλη μονάδα, εργάζεται πάνω στην ύλη.
Οι πλανήτες είναι παιδιά του ήλιου. Ο καθένας τους δημιουργημένος από τις ευγενείς δυνάμεις της ύλης, έχει μία ημισυνείδητη ψυχή, την οποία πήρε από την ηλιακή ψυχή. Και επιπλέον τον ξεχωριστό του χαρακτήρα, τον ιδιαίτερο ρόλο του στην εξέλιξη. Επειδή κάθε πλανήτης είναι μία διαφοροποιούμενη έκφραση της σκέψης του Θεού και επειδή έχει ειδική λειτουργία μέσα στην πλανητική αλυσίδα, οι αρχαίοι σοφοί ταύτισαν τα ονόματα των πλανητών με τα ονόματα των μεγάλων θεών, οι οποίοι παρίσταναν τις ιδιότητες του θείου σε ενέργεια.
Από πού αρχίζει όμως η μονάδα;
Αυτό που συνιστά την ουσία του ανθρώπου, χρειάστηκε να εξελιχθεί εκατομμύρια χρόνια μέσα από μία αλυσίδα πλανητών και κατωτέρων βασιλείων, διατηρώντας πάντα ανάμεσα από όλες τις υπάρξεις λανθάνουσα ατομικότητα, η οποία αποτελεί την θεία σφραγίδα της μονάδας μέσα στην οποία θέλει να εκδηλωθεί ο Θεός με την συνείδηση. Όσο ανεβαίνουμε τη σειρά των οργανισμών, τόσο περισσότερο η μονάδα καλλιεργεί τα λανθάνοντα στοιχεία της. Η παλλόμενη δύναμη ευαισθητοποιείται, η ευαισθησία γίνεται ένστικτο, το ένστικτο γίνεται νόηση.
Όσο παραπάνω ανάβει η τρεμουλιαστή λαμπάδα της συνείδησης, τόσο η ψυχή γίνεται πιο ανεξάρτητη από το σώμα, πιο ικανή, πιο ελεύθερη. Το πρωταρχικό ένα είναι η αρμονία, αρσενική φωτιά που διαπερνά το Παν. Πνεύμα που κινεί μόνο του τον εαυτό του, το αόρατο και το μεγάλο. Ανεκδήλωτο που οι εφήμεροι κόσμοι εκδηλώνουν ως δημιουργική σκέψη, το μοναδικό, αιώνιο και αναλλοίωτο που κρύβεται πίσω από τα μεταβαλλόμενα και εφήμερα πράγματα. Ύστερα ο Πυθαγόρας μιλούσε στους μαθητές του για την αναστάτωση της Γης, εσωτερικά και εξωτερικά, σύμφωνα με τις ιδέες που επικρατούσαν στην Ασία και την Αίγυπτο. Ήξερε ότι αρχικά η γη ήταν σε ρευστή κατάσταση και ότι περιβαλλόταν από αέρια ατμόσφαιρα που υγροποιημένη από την βαθμιαία ψύξη, σχημάτισε τις θάλασσες. Έλεγε πως η θάλασσα γεννήθηκε από τα δάκρυα του Κρόνου, εκφράζοντας έτσι μεταφορικά τις ιδέες αυτές, αφού ο Κρόνος συμβολίζει τον κοσμικό χρόνο.
Αλλά να που εμφανίζονται τα βασίλεια από αόρατα σπέρματα που βρίσκονται μέσα στην αιθέρια αύρα της γης, για να τραβηχτούν στους θαλάσσιους βυθούς και στις ηπείρους που πρωτοφάνηκαν τότε. Ο φυτικός και ζωικός κόσμος που ακόμα δεν είχαν ξεχωρίσει μεταξύ τους, μόλις τότε πρωτοεμφανίστηκαν. Η εσωτερική διδασκαλία δέχεται την μεταλλαγή των ζωικών ειδών όχι μόνο βάσει του δευτερεύοντος κανόνα της επιλογής αλλά βάσει του πρωτεύοντος κανόνα της διαμόρφωσης της γης από ουράνιες δυνάμεις.
Τα τέσσερα στοιχεία από τα οποία έχουν σχηματιστεί όλα τα άστρα και όλα τα όντα, υποδεικνύουν τις καταστάσεις τεσσάρων βαθμών της ύλης. Η γη συμβολίζει την στερεή κατάσταση, το νερό την υγρή, ο αέρας την αεριώδη και η φωτιά κάποια απροσδιόριστη. Το πέμπτο στοιχείο ονομάζεται αιθέριο. Παριστάνει μία κατάσταση της ύλης τόσο λεπτή και τόσο ζωντανή και μπορεί να διαπερνά τα πάντα. Είναι το αρχικό κοσμικό ρευστό, το αστρικό φως, η Ψυχή του κόσμου. Ο Νεύτωνας το ονόμασε εγκέφαλο του θεού. Όσο για τις δυνάμεις, τα βασίλεια, τα φυτικά, τα ζωικά, τα άλλα είδη, τις ζωντανές ψυχές που θα εμφανιστούν διαδοχικά στους πλανήτες αυτού το μικρού κόσμου, προέρχονται από τον Πατέρα, απορρέουν δηλαδή από μία ανώτερη και αμετακίνητη τάξη και διαδέχονται μια προγενέστερη υλική εξέλιξη κάποιου άλλου σβησμένου ηλιακού σύμπαντος.
Από αυτές τις αόρατες δυνάμεις, άλλες αθάνατες διευθύνουν την σχηματοποίηση αυτού του κόσμου, άλλες όμως μέσα σε κοσμικό ύπνο ή σε θείο όνειρο περιμένουν να μπουν στις ορατές γενιές, ανάλογα με την τάξη τους και τον αιώνιο νόμο. Ο Πυθαγόρας παραδεχόταν ότι το ανθρώπινο πνεύμα κρατάει την θεία καταγωγή του, την ανθρώπινη φύση του και ότι είναι αόρατο και απόλυτα ενεργητικό, γιατί το πνεύμα κινείται από μόνο του. Ονόμασε το σώμα θνητό μέρος του πνεύματος, διαιρετό και παθητικό. Πίστευε, ότι αυτό που εμείς ονομάζουμε ψυχή είναι κατευθείαν συνδεδεμένο με το πνεύμα, αλλά σχηματίζεται από κάποιο τρίτο ενδιάμεσο στοιχείο προερχόμενο από το κοσμικό ρευστό.
Η ψυχή λοιπόν μοιάζει με αιθέριο σώμα που περιβάλλει το πνεύμα σαν ένδυμα. Χωρίς αυτό το υλικό σώμα δεν θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί και δεν θα ήταν παρά μία ακίνητη νεκρή μάζα. Η ψυχή έχει σχήμα όμοιο με του σώματος, που ζωοποιεί και διατηρείται μετά την διέλευση του, όταν πεθαίνει. Γίνεται τότε κατά την έκφραση του Πυθαγόρα, το άυλο άρμα που ανεβάζει το πνεύμα προς τις θείες σφαίρες και που το αφήνει να ξαναπέσει στις σκοτεινές περιοχές της γης, ανάλογα.
Η σύσταση λοιπόν και η εξέλιξη του ανθρώπου επαναλαμβάνονται σε κύκλους, που διαρκώς απλώνονται σε όλη την κλίμακα των όντων ή σε όλες τις σφαίρες. Όπως η ανθρώπινη ψυχή αγωνίζεται ανάμεσα στο πνεύμα που την τραβάει και στο σώμα που αντιστέκεται με τον ίδιο τρόπο και η ανθρωπότητα εξελίσσεται ανάμεσα στο φυσικό και στο ζωικό κόσμο, όπου έχει τις γήινες ρίζες της και στον θείο κόσμο των αγνών πνευμάτων, όπου είναι η ουράνια πηγή της προς την οποία ποθεί να υψωθεί. Το ίδιο που συμβαίνει στην ανθρωπότητα, συμβαίνει και σε όλα τα ηλιακά συστήματα αλλά πάντοτε σε διαφορετικές αναλογίες και πάντοτε με νέους τρόπους. Όταν κάποιο νέο είδος παρουσιάζεται στη σφαίρα, τότε μία φυλή ψυχών ανωτέρου είδους ενσαρκώνεται σε δεδομένη εποχή, στους απόγονους παλαιότερης φυλής, για να την κάνει να ανέβει ένα σκαλοπάτι. Με τον τρόπο αυτό, η εσωτερική φιλοσοφία εξηγεί και την εμφάνιση του ανθρώπου στη γη, το τελευταίο βλαστάρι και η κορωνίδα όλων των προγενέστερων ειδών.
Η άποψη αυτή δεν φτάνει όμως. Όλες οι εξελίξεις των ειδών και η διαμόρφωση των όντων της γης, προϋποθέτονται από αόρατες δυνάμεις. Η εμφάνιση του ανθρώπου προϋποθέτει ένα προγενέστερο βασίλειο ουράνιας ανθρωπότητας που πρωτοστατείς την εκκόλαψη της επίγειας ανθρωπότητας και της στέλνει χείμαρρους ψυχών που ενσαρκώνονται στις τάξεις της και δίνουν τις πρώτες λάμψεις της θείας ημέρας στο έκπληκτο αυτό ον που αναγκάζεται να παλέψει με όλες τις φυσικές δυνάμεις για να επιζήσει. Το σώμα του ανθρώπου πρέπει να είναι σαν ατμός και οι ενσαρκώσεις του ελαφριές και απλές. Οι ικανότητές του για άμεση πνευματική αντίληψη έπρεπε να είναι πολύ δυνατές και λεπτές, ενώ η διάνοιά του να είναι σε εμβρυακή κατάσταση. Σε αυτή την ημι-σωματική, ημι-πνευματική κατάσταση, ο άνθρωπος έβλεπε τα πνεύματα, άκουγε την αρμονία των πλανητών, ήταν σχεδόν χωρίς θέληση, έπινε ήχους, σχήματα, φως. Αυτή τη φάση οι ορφικοί την έλεγαν ουρανό του Κρόνου.
ΚΑΙ ΕΔΩ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ…
Αλήθεια τι είναι η ανθρώπινη ψυχή;
Μόριο της ψυχής του κόσμου, σπίθα του θείου πνεύματος, αθάνατη μονάδα. Η μυστηριώδης καταγωγή της έχει τις ρίζες της στην πρωταρχική οργάνωση της ύλης. Για να καταλήξει να γίνει αυτό που είναι στη σημερινή ανθρωπότητα, χρειάστηκε να διασχίσει όλα τα βασίλεια της φύσης, όλη την κλίμακα των όντων, αναπτυσσόμενη βαθμιαία σε σειρά αναρίθμητων πράξεων, καλλιεργώντας τη συνείδησή της. Αλλά η συνείδηση αυτή δεν είναι παρά η φωτισμένη επιφάνεια του είναι της, ενώ μέσα υποψιάζεται την ύπαρξη αβύσσων σκοτεινών και απροσμέτρητων. Στα άγνωστα βάθη της η θεϊκή ψυχή αντικρίζει με κατάπληκτο βλέμμα όλες τις ζωές και όλους τους κόσμους, παρελθόν, παρόν, μέλλον και αγκαλιάζουν την αιωνιότητα. Η ψυχή των ορυκτών και των φυτών είναι δεμένη με τα στοιχεία της γης. Η ψυχή των ζώων έλκεται από την γήινη φωτιά, παραμένει κοντά τους ορισμένο χρονικό διάστημα, και όταν εγκαταλείψει το κουφάρι του ζώου, ξαναγυρνάει στην επιφάνεια του πλανήτη για να ενσαρκωθεί και πάλι στο είδος του, γιατί δεν μπορεί να εγκαταλείψει τα κατώτερα στρώματα του αέρα.
Τι είναι λοιπόν η Ψυχή στην αρχή της;
Περαστική πνοή, περιπλανώμενο σπέρμα, ανεμοδαρμένο πουλί που μεταναστεύει από ζωή σε ζωή. Ωστόσο από ναυάγιο σε ναυάγιο μέσα από εκατομμύρια χρόνια, έγινε η κόρη του θεού και δεν αναγνωρίζει άλλη πατρίδα από τον ουρανό. Να γιατί, η ελληνική ποίηση με βαθύ και φωτεινό συμβολισμό παρομοίασε την ψυχή με έντομο, άλλοτε σκουλήκι της γης και άλλοτε πεταλούδα των ουρανών. Πόσες φορές υπήρξε πεταλούδα και πόσες χρυσαλίδα. Δεν θα το μάθει ποτέ. Νοιώθει όμως πως έχει φτερά. Αυτό είναι το ιλιγγιώδες παρελθόν της ανθρώπινης ψυχής. Μας εξηγεί στην σημερινή της κατάσταση και μας επιτρέπει να μαντέψουμε το μέλλον της.
Ποια είναι όμως η κατάσταση της θείας ψυχής στην ανθρώπινη ζωή;
Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς τίποτα πιο παράξενο και πιο τραγικό από τη στιγμή που ξύπνησε μέσα στον βαρύ αέρα της γης, κλείνεται κιόλας στην φυλακή του σώματος. Βλέπει, αναπνέει και σκέφτεται μόνο μέσα από αυτό, που όμως είναι κάτι άλλο από εκείνη. Όσο αναπτύσσεται, νοιώθει μέσα της η ψυχή να μεγαλώνει ένα τρεμουλιαστό φως, κάτι άυλο και αόρατο που το ονομάζει πνεύμα. Ο άνθρωπος έχει έμφυτο το συναίσθημα της τριπλής του φύσης, αφού και στα πιο πρωτόγονα γλωσσικά ιδιώματά του, διακρίνει το σώμα από την ψυχή και την ψυχή από το πνεύμα του.
Αλλά η αιχμάλωτη και βασανισμένη ψυχή, χτυπιέται ανάμεσά στους δύο αυτούς συντρόφους, σαν να βρίσκεται από την μία σφιγμένη από τον εναγκαλισμό κουλουριασμένου φιδιού και από την άλλη μπροστά σε ένα αόρατο πνεύμα που την καλεί αλλά που την παρουσία του αντιλαμβάνεται μονάχα από τα φτεροκοπήματά του και από κάποιες φευγαλέες αναλαμπές. Άλλοτε της ρουφάει το σώμα τόσο πολύ που δεν ζει παρά μέσα από τα συναισθήματα και τα πάθη του. Κυλιέται μαζί του στο πέλαγος του θυμού και στον βαρύ καπνό των σαρκικών ηδονών, μέχρι να τρομοκρατηθεί και αυτή η ίδια από τη βαθιά σιωπή του αόρατου συντρόφου. Άλλοτε τραβηγμένη από αυτόν χάνεται σε τέτοια ύψη σκέψης που ξεχνάει την ύπαρξη του σώματος, ώσπου να νοιώσει το τυραννικό του κάλεσμα. Και όμως μία εσωτερική φωνή της λέει ότι ανάμεσα σε αυτή και στον αόρατο φιλοξενούμενό της υπάρχει δεσμός, ενώ ο θάνατος θα τη χωρίσει από το σώμα.
Και όπως κλυδωνίζεται ανάμεσα στα δύο, στην αιώνια μάχη τους, μάταια η ψυχή ψάχνει την ευτυχία και την αλήθεια. Μάταια αναζητά τον εαυτό της στις περαστικές αισθήσεις, σε σκέψεις που της ξεφεύγουν, στον κόσμο που αλλάζει σαν αντικατοπτρισμός. Μη βρίσκοντας τίποτα που να διαρκεί, βασανισμένη, αρπαγμένη σα φύλλο στον αέρα, αμφιβάλλει και για τον εαυτό της ή για κάποιο θείο κόσμο που δεν της αποκαλύπτεται παρά μόνο μέσα από την οδύνη και την αδυναμία της προσπαθεί να τον φτάσει. Η ανθρώπινη άγνοια είναι φανερή από τις αντιφάσεις των φαινομενικά σοφών και η ανθρώπινη λύπη στην αμέτρητη δίψα της ματιάς των ανθρώπων.
Τέλος, όποια και αν είναι η έκταση των γνώσεών του, η γέννηση και ο θάνατος περικλείουν το άνθρωπο μέσα σε δύο μοιραία όρια. Είναι σαν δύο πύλες στα σκότη, πέρα από τις οποίες κανένας δεν μπορεί να δει. Η φλόγα της ζωής του ανάβει όταν περνάει από την πρώτη και σβήνει βγαίνοντας από την άλλη. Συμβαίνει άραγε το ίδιο και με τη ψυχή; Αν όχι τι απογίνεται;
Να τι είπαν οι μυημένοι στην ψυχική ζωή:
«Αυτό που σκιρτάει μέσα σου, είναι ένα αιθέριο είδωλο του σώματος, που περικλείει μέσα του αθάνατο πνεύμα». Το πνεύμα με τις ίδιες τις δραστηριότητές του κατασκευάζει και ντύνεται το πνευματικό του σώμα. Ο Πυθαγόρας το ονόμαζε άυλο άρμα της ψυχής, γιατί είναι προορισμένο να τη σηκώσει από την γη μετά το θάνατο. Αυτό το πνευματικό σώμα, είναι όργανο του πνεύματος, το αισθητήριο του περίβλημα, το όργανο που χρησιμεύει στη θέλησή του και στη ζωογόνηση του σώματος, που χωρίς αυτό παραμένει αδρανές. Η λεπτότητα, η ισχύς και η τελειοποίηση του πνευματικού σώματος ποικίλλει ανάλογα με την ποιότητα του πνεύματος που περικλείει και υπάρχουν ανάμεσα στις ουσίες των ψυχών που είναι υφασμένες από αστρικό φως, αλλά γεμάτες από αστάθμητα ρευστά γήινα ή ουράνια. Αυτό το αστρικό σώμα παρότι πολύ πιο λεπτό και πολύ πιο τέλειο από το γήινο, δεν είναι αθάνατο όπως η μονάδα που περικλείει. Αλλάζει ανάλογα με το περιβάλλον που διασχίζει. Το πνεύμα αλλάζει, το μετασχηματίζει συνεχώς καθ΄ εικόνα του, χωρίς να το αφήνει ποτέ και αν σιγά - σιγά το αποβάλλει δεν είναι παρά για να περιβληθεί ουσίες περισσότερο αιθέριες.
Αυτά δίδασκε ο Πυθαγόρας σχετικά με την κοσμογονία του σύμπαντος, της γης και του ανθρώπου που δεν παραδεχόταν την αφηρημένη πνευματική ύπαρξη, τη μονάδα χωρίς μορφή. Το πνεύμα που ενεργεί τόσο στο βάθος των ουρανών όσο και πάνω στη γη, πρέπει να έχει κάποιο όργανο. Αυτό είναι η ζωντανή ψυχή, ζωώδης ή εκλεπτυσμένη, σκοτεινή ή ακτινοβόλα αλλά με μορφή ανθρώπου, εικόνα Θεού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου