Το γελαστό κ@υλί

Μαγισσα Κιρκη 

Δυστυχώς ανήκουμε στις οικογένειες που δεν έχουμε βοήθεια σχεδόν από κανέναν. Και λέω "σχεδόν" διότι -δεν ξέρω τί σχέσεις
έχουν οι περισσότερες νύφες με τις πεθερές τους-εγώ στην δική μου που φυλάει τον μικρό από τριών μηνών, πρέπει να στήσω εικόνισμα και να το προσκυνάω. Αν δεν ήταν εκείνη, εγώ θα αναγκαζόμουν να παραιτηθώ. Παρόλα αυτά η κατάσταση παραμένει δύσκολη.

Yπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος μόνος του δεν αρκεί κι άμα δεν έχεις και δεύτερο και τρίτο, συνήθως καταλήγεις την τελευταία στιγμή, εν μέσω δουλειάς και ραντεβού, να ψάχνεις απεγνωσμένα κάποιον να σου κρατήσει το μωρό, κι όταν δεν βρίσκεις, να αναγκάζεσαι να παίρνεις άδεια και άδεια και άδεια. Για καριέρα λοιπόν, ούτε λόγος. Έρχεται ο Αύγουστος του 2012 κι εσύ λείπεις έναντι απ' το 2013 ή πηγαίνεις στο γραφείο με σαράντα πυρετό αφού έχεις εξαντλήσει και τις αναρρωτικές. Πώς να κάνεις καριέρα, όταν κουβαλάς το απροσδόκητο του παιδιού και το βλέπουν όλοι; Τις δε τύψεις που αισθάνομαι για όλες τις φορές που τελευταία στιγμή τον κάνω μπαλάκι, πότε να τον φυλάει η μπέιμπι σίτερ (που κι αυτή είναι φοιτήτρια, οπότε δεν μπορεί ολες τις μέρες) και πότε να τον πηγαίνω στην άλλη άκρη της Αθήνας για να το φυλάξει η μάνα μου, να μην τις περιγράψω καλύτερα. Άμα καμιά μέρα δείτε μια τρελλή με μωρό στο πίσω κάθισμα να γαμοσταυρίζει στο κινητό και να'χει σταματήσει το αμάξι της στη μέση του δρόμου, είμαι εγώ που τελευταία στιγμή ψάχνω άνθρωπο να κρατήσει τον Γιώργο και δεν ξέρω προς τα πού να οδηγήσω: Πεθερά, νταντά ή τρελλάδικο;

Πρίν βιαστείς να με πείς γιούφτισσα που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά της με μια πεντάρα στου Κωνσταντάρα, να σε ενημερώσω ότι α) την μπέιμπι σίτερ προφανώς την πληρώνω και β) ναι τον έχω πάει δοκιμαστικά μια εβδομάδα και σε παιδικό σταθμό, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν κατάλαβα ποτέ για ποιές υπηρεσίες ακριβώς χρεώνουν 400 και 500 ευρώ τον μήνα όταν δεν προσφέρουν ούτε τις βασικές. Περιττό να σας πω ότι από τις λίγες μέρες που τον άφησα εκεί, τις μισές τον βρήκα σκασμένο στο κλάμα με την δασκάλα να΄χει γυρίσει τον κώλο της και να μην τον παίρνει καν αγκαλιά και τις άλλες μισές παρκαρισμένο στο καθισματάκι φαγητού να μας περιμένει μέχρι τις 17.30 να τον πάρουμε (αν μάλιστα συνυπολογίσουμε ότι αρκετές μαμάδες τη συγκεκριμένη επιχείρηση την επευφημούν κιόλας, φαντάσου πως είναι οι υπόλοιπες!). Από τότε λοιπόν και για ένα μήνα ο μικρός ξύπναγε στον ύπνο του κλαίγοντας, δεν καθόταν στην γιαγιά και γενικώς τρόμαξε να συνέλθει, όχι μόνο επειδή έζησε τα χάλια του μέσου Ελληνικού ιδιωτικού σταθμού ("νοικιάζω ένα ερείπιο νεοκλασικό- κρεμάω και μια ταμπέλα με χαρούμενο όνομα τύπου "Το γελαστό καυλί"-πετάω και δυο τραμπάλες σε πάρκινγκ που το βαφτίζω "αυλή" -κι έχω σταθμό") αλλά κυρίως επειδή εκείνο τον καιρό δεν μπορούσα να πάρω μια εβδομάδα άδεια για να περάσουμε φάση προσαρμογής και να του έρθει η μετάβαση φυσιολογικά. Κοινώς τον πέταξα σε δέκα αγνώστους κι έφυγα. Σκατά στα μούτρα μου, ήθελα και παιδί.

Φέτος τον Σεπτέμβρη εννοείται ότι ο μικρός θέλει δεν θέλει θα γραφτεί στον παιδικό κι έχω υπολογίσει να μην το κάνω στην ξεπέτα αλλά και πάλι, όταν οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί κλείνουν βαριά στις 16.00 ενώ τον μισό χρόνο κάνουν στάσεις, αργίες και απεργίες, προφανώς απευθύνονται στον δημόσιο υπάλληλο. Απ'την άλλη ο ιδιωτικός που τον πληρώνεις κι έναν σκασμό λεφτά, κλείνει σχεδόν δύο μήνες τον χρόνο που σημαίνει πως μαζί με οποιονδήποτε παιδικό σταθμό πρέπει να πληρώνεις και κοπέλα να σου το κρατάει όταν δεν θα μπορεί ο πρώτος, κοινώς έχουμε:
-Λεφτά για δημοτικό σταθμό+λεφτά για baby sitter=μισός μισθός ή
-λεφτά για ιδιωτικό σταθμό+λεφτά babysitter=ενάμισης μισθός.
Τώρα μάλιστα που μου έβαλαν και το παιδί τεκμήριο, είμαι στο τσάκ να το γυρίσω πίσω σε φάση "Συγγνώμη, λάθος" ή ακόμη καλύτερα να ανοίξω κι εγώ έναν σταθμό, να ονομάζω τις κωλοτούμπες στο προαύλιο "ενόργανη" και τις νερόβραστες φακές "εξειδεικευμένο διαιτολόγιο" και να χρεώνω και έξι χιλιάρικα τον χρόνο. Γαμώ;

Δεν σας κρύβω ότι για όλους τους παραπάνω λόγους φοβάμαι πολύ την ανεργία κι άλλες φορές αναρωτιέμαι αν συμφέρει να εργάζεσαι μόνο για τα δίδακτρα. Απ' την άλλη αγαπώ πολύ τη δουλειά μου κι είμαι πολλή ευχαριστημένη από αυτήν, έχω έναν προιστάμενο με τρομερή κατανόηση στο θέμα του παιδιού, το να βγαίνω από το σπίτι κάνει καλό σε όλους μας και το πιο βασικό, μας βοηθάει να τρώμε. Επίσης όταν βγαίνεις από την αγορά εργασίας-ή έστω ό,τι υπάρχει αυτή τη στιγμή-δύσκολα ξαναμπαίνεις, ειδικά μετά από 3 ή 5 χρόνια, στα 40 σου. Όσο για αυτό το μπουρδέλο που ονομάζεται κράτος και που πλέον έχει φτάσει σε σημείο να τιμωρεί την οικογένεια και την ιδιοκατοίκηση, νομίζω είναι περιττό να μιλήσω, φαντάζομαι όσοι ακόμη εργαζόμαστε τα΄χουμε δεί στις μισθοδοσίες μας! Αν τη σήμερον ημέρα
α) δεν είσαι στο δημόσιο ή
β) δεν έχεις βγάλει το "Dachtirdi College of Southeastern Souachili" να΄χεις πέντε-δέκα γνωριμίες που θα ανοίγουν θέσεις για σένα ή
γ) δεν μένεις κοντά στους γονείς σου (που πλέον υποκαθιστούν το αυτονόητο)
απλώς δεν κάνεις παιδιά κι αν κάνεις, δεν κάνεις καριέρα. Όλες αυτές που βγαίνουν στα κανάλια και στα περιοδικά και λένε ότι η καριέρα μπορεί να συνδυαστεί επάξια με την μητρότητα, όπου "μητρότητα" βάλε "Φιλιππινέζα". Δέκα-δέκα τις αδειάζει ο ΗΣΑΠ στην Κηφισιά, χαίρω πολύ.....

Δεν παραπονιέμαι που έχω τον Γιώργο μου, τουναντίον! Ευχαριστώ την καλή μου τύχη, που τον έφερε στη ζωή μου για να την αλλάξει και κυρίως που είναι γερός, που περνάμε λίγο χρόνο αλλά υπέροχα μαζί, που παίζουμε, που μαλώνουμε (εννοείται!), που μετά φιλιώνουμε με αγκαλιές και σάλια, που με πιάνει με τα μικρά του χεράκια να χορέψουμε Ακαντού και Γιάνκα, που βλέπει την βιτρίνα του ζαχαροπλαστείου και μου ζητάει επιτακτικά "κατότο" (βλ. μπισκότο) κι εγώ σκοτώνομαι να του πάρω γιατί δεν τρώει ποτέ τίποτα, που τον βλέπω να κάνει τα πρώτα του πράγματα και δακρύζω κρυφά. Υπάρχουν φορές που απορώ πώς την πάλευα τόσα χρόνια και άλλες πάλι που φοβάμαι πώς θα την παλέψει αυτός τα επόμενα.


1. Η πιο πετυχημένη ατάκα στον φούρνο της γειτονιάς, την ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου:

Πελάτης στην υπάλληλο: Καλημέρα και χρόνια πολλά.
Υπάλληλος: Ευχαριστώ αλλά δεν γιορτάζω, είμαι παντρεμένη!

Μπουχαχα!

2. Σκέψου ότι βρήκα σταθμό που στις φωτογραφίες του site ποζάρει η ιδιοκτήτρια αγκαλιά με τον Σεφερλή. Άμα δηλαδή της πάω να μου φυλάξει τον Μπιμπίλα, θα μου κάνει καλύτερη τιμή; Και δεν καταλαβαίνω στην τελική, ποιό είναι το προτέρημα. Να τρώει το παιδί σου δίπλα στο δικό του και να φοβάσαι μην κολλήσει "χιούμορ"! ;p