Απρίλη μου..

Γαντζώθηκε, η ελπίδα πάνω σου.
Ένα χαμόγελο χαρισμένο στο μίζερο, το στενάχωρο, αυτό που σε πνίγει..




Ξυπνά το χώμα, ανθίζουν τα κλαριά που λάβωναν τον ορίζοντα.





Τεντωμένα τα χέρια στην άνθηση.
Μεθύσι του έρωτα.
Και το γαλάζιο της θάλασσας να σου ξυπνήσει τα ξεχασμένα..



Στάσου εκεί στο παράθυρο τα ανατολής να τον καλωσορίσεις.
Ο Απρίλης των χρωμάτων.. των αρωμάτων.. της γέννας..

giagia-antigonh