Παρατημένοι αγωγοί ομβρίων υδάτων χρησιμοποιούνται εν είδει λούνα παρκ από εκατοντάδες παιδιά του Χαλανδρίου σε ένα μεγάλο οικόπεδο ιδιοκτησίας του δήμου που τα βράδια μετατρέπεται σε παράνομη πίστα ταχύτητας.
Ελλείψει παιδικής χαράς, τα ανυποψίαστα παιδιά της γειτονιάς δίνουν ραντεβού «στους σωλήνες» και χρησιμοποιούν τους τσιμεντένιους αγωγούς σαν αυτοσχέδια παιχνίδια
Ελλείψει παιδικής χαράς, τα ανυποψίαστα παιδιά της γειτονιάς δίνουν ραντεβού «στους σωλήνες» και χρησιμοποιούν τους τσιμεντένιους αγωγούς σαν αυτοσχέδια παιχνίδια
Ελλείψει παιδικής χαράς, τα ανυποψίαστα παιδιά της γειτονιάς δίνουν ραντεβού «στους σωλήνες» και χρησιμοποιούν τους τσιμεντένιους αγωγούς σαν αυτοσχέδια παιχνίδια
Σε μια νεόδμητη γειτονιά στο Πάτημα Χαλανδρίου, η οποία συνορεύει με τα Βριλήσσια και τον Γέρακα και απέχει περίπου 4 χιλιόμετρα από το κέντρο του δήμου, βρίσκεται η ξεχασμένη αλάνα που εκτείνεται σε περίπου 27 στρέμματα. Οι κάτοικοι της περιοχής ονειρεύονται εδώ και 15 χρόνια έναν χώρο πρασίνου και αναψυχής, στον οποίο θα παίζουν ασφαλή τα παιδιά τους. Αντ' αυτού οι δημοτικές αρχές των τελευταίων ετών χρησιμοποιούν το οικόπεδο σαν αποθήκη εργολάβων, αδιαφορώντας για την ανθρώπινη ζωή που βρίσκεται σε κίνδυνο. Ελλείψει παιδικής χαράς, τα ανυποψίαστα παιδιά της γειτονιάς δίνουν ραντεβού «στους σωλήνες» και χρησιμοποιούν τους τσιμεντένιους αγωγούς σαν αυτοσχέδια παιχνίδια.
«Οι αγωγοί βρίσκονται δύο χρόνια εδώ. Τους τελευταίους μήνες έφεραν κι άλλους, μικρότερης διαμέτρου. Δεν υπάρχει περίφραξη, είναι στοιβαγμένοι στην μία πλευρά της αλάνας. Το οικόπεδο, ανήκει στον δήμο από τα μέσα της δεκαετίας του '90 αλλά δεν το έχει αξιοποιήσει. Μέχρι πρόσφατα, ήταν παρκαρισμένα εδώ βαρέα οχήματα. Χωρίς καμία προστασία» λέει ο Σάκης, κάτοικος της περιοχής. Μια ταμπέλα της Περιφέρειας Αττικής, στην πλευρά της αλάνας που συνορεύει με την οδό Μελίνας Μερκούρη, μαρτυρά ότι στην περιοχή πραγματοποιήθηκε ένα διαδημοτικό έργο, ύψους 12 εκατο. ευρώ και πλέον. Στο έργο αυτό δεν συμπεριελήφθησαν και οι δρόμοι γύρω από την αλάνα, κάτω από τους οποίους βρίσκεται το ρέμμα του Βριλησσού.
«Οι αγωγοί βρίσκονται δύο χρόνια εδώ. Τους τελευταίους μήνες έφεραν κι άλλους, μικρότερης διαμέτρου. Δεν υπάρχει περίφραξη, είναι στοιβαγμένοι στην μία πλευρά της αλάνας. Το οικόπεδο, ανήκει στον δήμο από τα μέσα της δεκαετίας του '90 αλλά δεν το έχει αξιοποιήσει. Μέχρι πρόσφατα, ήταν παρκαρισμένα εδώ βαρέα οχήματα. Χωρίς καμία προστασία» λέει ο Σάκης, κάτοικος της περιοχής. Μια ταμπέλα της Περιφέρειας Αττικής, στην πλευρά της αλάνας που συνορεύει με την οδό Μελίνας Μερκούρη, μαρτυρά ότι στην περιοχή πραγματοποιήθηκε ένα διαδημοτικό έργο, ύψους 12 εκατο. ευρώ και πλέον. Στο έργο αυτό δεν συμπεριελήφθησαν και οι δρόμοι γύρω από την αλάνα, κάτω από τους οποίους βρίσκεται το ρέμμα του Βριλησσού.
Με την πρώτη βροχή μετατρέπονται σε ρυάκια και είναι απροσπέλαστοι από τους περαστικούς. Επιπλέον, τα νερά συσσωρεύονται μέσα στους εγκαταλελειμμένους όρθιους αγωγούς και απορροφώνται έπειτα από ημέρες.
«Στους δρόμους αυτούς δεν έγιναν ποτέ έργα. Δεν προβλέπονται μάλλον. Οχι μόνο δεν νοιάστηκαν για έργα στην περιοχή αλλά ήρθαν εδώ και ξεφόρτωσαν τα μπάζα τους. Σε μια κατοικημένη περιοχή όπου ζουν εκατοντάδες οικογένειες και πάνω από 200 παιδιά περνούν καθημερινά για να πάνε στο σχολείο» λέει η κ. Αννα, μητέρα τριών παιδιών.
«Στον γυρισμό οι μεγάλοι ανεβαίνουν στους αγωγούς και συζητάνε. Τα Σαββατοκύριακα τα μικρά παίζουν εκεί κρυφτό, μέσα στα σκουριασμένα σίδερα. Αν κάποιο παιδί χτυπήσει ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;»
Τα ξημερώματα, η αλάνα, η οποία δεν είναι φωταγωγημένη, μετατρέπεται σε πίστα αυτοκινήτων. Η ηχορύπανση που προκαλούν αναστατώνει τη γειτονιά. «Ερχονται και δοκιμάζουν τα λάστιχα και τα φρένα τους, κάτω από τα σπίτια μας» καταγγέλλουν οι κάτοικοι.
Ενδεικτικό της αδιαφορίας του δήμου, είναι τα πέντε ασφαλτοστρωμένα μέτρα στη μέση της αλάνας. «Σε κάποιον περίσσεψε μπετόν και ήρθε εδώ και έστρωσε ένα μικρό δρομάκι. Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει» λέει ο Θοδωρής, μαθητής της Γ' Γυμνασίου. Οταν έχει καλό καιρό, κάνει με τους φίλους του παρκούρ στους αγωγούς. Κάποιοι θυμίζουν γιγάντιες γλάστρες μέσα από τις οποίες ξεφυτρώνουν αγριόχορτα, μέσα στα οποία βρίσκονται από σίδερα και πέτρες, μέχρι ψόφια ζώα. Ωστόσο, τα παιδιά αψηφούν τον κίνδυνο: «Κάνουμε διαγωνισμούς, ποιος θα πηδήξει από τον έναν στον άλλον. Μια φορά έπεσε ένας και βρήκε μια ψόφια γάτα».
Κάτοικοι της περιοχής ισχυρίζονται: «Ούτε προεκλογικά δεν μας θυμήθηκε ποτέ κανείς. Τα σπίτια μας χτίστηκαν πριν από δεκαπέντε χρόνια και είναι σαν να μην υπάρχουμε. Λες και εδώ δεν είναι Χαλάνδρι. Κάθε δήμαρχος ενδιαφέρεται μόνο για τη βιτρίνα στο κέντρο του Χαλανδρίου».
Εν τέλει, μια περιοχή που διακρίνεται και για τους ανοιχτούς χώρους που έχει, πολλοί από τους οποίους είναι «ορφανοί» και θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για αθλοπαιδιές, παιδικά παιχνίδια και αναψυχή, τείνει να μετατραπεί σε αφιλόξενη.
Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑ
«Στους δρόμους αυτούς δεν έγιναν ποτέ έργα. Δεν προβλέπονται μάλλον. Οχι μόνο δεν νοιάστηκαν για έργα στην περιοχή αλλά ήρθαν εδώ και ξεφόρτωσαν τα μπάζα τους. Σε μια κατοικημένη περιοχή όπου ζουν εκατοντάδες οικογένειες και πάνω από 200 παιδιά περνούν καθημερινά για να πάνε στο σχολείο» λέει η κ. Αννα, μητέρα τριών παιδιών.
«Στον γυρισμό οι μεγάλοι ανεβαίνουν στους αγωγούς και συζητάνε. Τα Σαββατοκύριακα τα μικρά παίζουν εκεί κρυφτό, μέσα στα σκουριασμένα σίδερα. Αν κάποιο παιδί χτυπήσει ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;»
Τα ξημερώματα, η αλάνα, η οποία δεν είναι φωταγωγημένη, μετατρέπεται σε πίστα αυτοκινήτων. Η ηχορύπανση που προκαλούν αναστατώνει τη γειτονιά. «Ερχονται και δοκιμάζουν τα λάστιχα και τα φρένα τους, κάτω από τα σπίτια μας» καταγγέλλουν οι κάτοικοι.
Ενδεικτικό της αδιαφορίας του δήμου, είναι τα πέντε ασφαλτοστρωμένα μέτρα στη μέση της αλάνας. «Σε κάποιον περίσσεψε μπετόν και ήρθε εδώ και έστρωσε ένα μικρό δρομάκι. Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει» λέει ο Θοδωρής, μαθητής της Γ' Γυμνασίου. Οταν έχει καλό καιρό, κάνει με τους φίλους του παρκούρ στους αγωγούς. Κάποιοι θυμίζουν γιγάντιες γλάστρες μέσα από τις οποίες ξεφυτρώνουν αγριόχορτα, μέσα στα οποία βρίσκονται από σίδερα και πέτρες, μέχρι ψόφια ζώα. Ωστόσο, τα παιδιά αψηφούν τον κίνδυνο: «Κάνουμε διαγωνισμούς, ποιος θα πηδήξει από τον έναν στον άλλον. Μια φορά έπεσε ένας και βρήκε μια ψόφια γάτα».
Κάτοικοι της περιοχής ισχυρίζονται: «Ούτε προεκλογικά δεν μας θυμήθηκε ποτέ κανείς. Τα σπίτια μας χτίστηκαν πριν από δεκαπέντε χρόνια και είναι σαν να μην υπάρχουμε. Λες και εδώ δεν είναι Χαλάνδρι. Κάθε δήμαρχος ενδιαφέρεται μόνο για τη βιτρίνα στο κέντρο του Χαλανδρίου».
Εν τέλει, μια περιοχή που διακρίνεται και για τους ανοιχτούς χώρους που έχει, πολλοί από τους οποίους είναι «ορφανοί» και θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για αθλοπαιδιές, παιδικά παιχνίδια και αναψυχή, τείνει να μετατραπεί σε αφιλόξενη.
Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου