Ο καταυλισμός στη "λεωφόρο των αντιθέσεων" και πώς σώθηκε από της μπουλντόζας το πέρασμα.
Ο αγώνας των τσιγγάνων, το όρος Πατέρας που φοβίζει και η λύτρωση στο παρά '5 ενός νέου "Εμφυλίου"
«Πόσο πήρες το λάχανο;», «2,5 ευρώ». «Ακριβό ήταν. Αύριο μπορεί να μην έχουμε σπίτι». Λίγες ώρες πριν η μπουλντόζα εισβάλλει στη γειτονιά τους και απειλήσει να σαρώσει τις αυτοσχέδιες κατοικίες και κυρίως, τις ζωές τους, 200 και παραπάνω Ρομά – ανάμεσα στους οποίους και 54 ανήλικα παιδιά – βρίσκονται σε αναβρασμό. Ακούς φωνές από οικογενειακούς καβγάδες και κάπου και που γέλια. Κυρίως φωτιές και γύρω πηγαδάκια. «Έλα μέσα, μην ντρέπεσαι. Εμείς δεν πάμε στο βουνό. Να τους το πεις. Εμείς εδώ μεγαλώσαμε. Και αν πάθει κάτι το σπίτι μας, θα πάθουμε και εμείς».
Στον καταυλισμό του Κάτω Χαλανδρίου, πίσω από το Νομισματοκοπείο και το γήπεδο του Απόλλωνα, ο αδηφάγος φωτογραφικός φακός αιχμαλωτίζει τα καρέ της εξαθλίωσης. Παραπήγματα με τσίγκινα μπαλώματα «της ώρας», λίμνες με στάσιμα νερά από βόθρους, καμμένα σκουπίδια και πεταμένα παιχνίδια υπό την «αιγίδα» της ανυπαρξίας κράτους δικαίου, στοιχειώδους λειτουργικότητας και συνέπειας στις διεθνείς υποχρεώσεις μας απέναντι στις πάνω από 70 οικογένειες που το τελευταίο 48ωρο μετατράπηκαν σε διυπουργικό – και όχι μόνο - σάκο του μποξ.
«Και να φύγουμε να πάμε που; Εδώ έχει κρύο το χειμώνα και ζέστη το καλοκαίρι. Εκεί που μάς πάνε, έχει πάντα κρύο. Γιατί να μας βγάλουν από εδώ; Εσένα θα σου άρεσε να σε διώχνανε από το σπίτι σου;». Η κυρία Σπυριδούλα Μήτρου ζει στον καταυλισμό του Χαλανδρίου πάνω από 20 χρόνια. Εκεί γέννησε τα παιδιά της και μεγαλώνει πλέον τα εγγόνια της. Πιο κάτω, μένει η αδερφή της η Μαρία. Τα ίδια και εκείνη. «Να φύγουμε να ζήσουμε μόνοι μας στο βουνό; Γιατί μας θυμήθηκαν έτσι ξαφνικά;».
Λίγο πιο κάτω, σε αγροτικό αυτοκίνητο, στοιβαγμένοι καμιά δεκαριά αθίγγανοι. «Ήρθαμε από το Αγρίνιο. Για συμπαράσταση. Εκεί μένουμε εμείς. Ο δήμος μάς έβγαλε από καταυλισμό, αλλά μάς έδωσε σπίτια. Είμαστε ωραία. Αυτούς εδώ λυπόμαστε». Η Γιώτα ήρθε στην Αθήνα, γιατί φοβάται για την τύχη της μητέρας της. «Ακούσαμε τα νέα και τρέξαμε. Δεν θα το αφήσουμε έτσι αυτό».
«Πόσο πήρες το λάχανο;», «2,5 ευρώ». «Ακριβό ήταν. Αύριο μπορεί να μην έχουμε σπίτι». Λίγες ώρες πριν η μπουλντόζα εισβάλλει στη γειτονιά τους και απειλήσει να σαρώσει τις αυτοσχέδιες κατοικίες και κυρίως, τις ζωές τους, 200 και παραπάνω Ρομά – ανάμεσα στους οποίους και 54 ανήλικα παιδιά – βρίσκονται σε αναβρασμό. Ακούς φωνές από οικογενειακούς καβγάδες και κάπου και που γέλια. Κυρίως φωτιές και γύρω πηγαδάκια. «Έλα μέσα, μην ντρέπεσαι. Εμείς δεν πάμε στο βουνό. Να τους το πεις. Εμείς εδώ μεγαλώσαμε. Και αν πάθει κάτι το σπίτι μας, θα πάθουμε και εμείς».
Στον καταυλισμό του Κάτω Χαλανδρίου, πίσω από το Νομισματοκοπείο και το γήπεδο του Απόλλωνα, ο αδηφάγος φωτογραφικός φακός αιχμαλωτίζει τα καρέ της εξαθλίωσης. Παραπήγματα με τσίγκινα μπαλώματα «της ώρας», λίμνες με στάσιμα νερά από βόθρους, καμμένα σκουπίδια και πεταμένα παιχνίδια υπό την «αιγίδα» της ανυπαρξίας κράτους δικαίου, στοιχειώδους λειτουργικότητας και συνέπειας στις διεθνείς υποχρεώσεις μας απέναντι στις πάνω από 70 οικογένειες που το τελευταίο 48ωρο μετατράπηκαν σε διυπουργικό – και όχι μόνο - σάκο του μποξ.
«Και να φύγουμε να πάμε που; Εδώ έχει κρύο το χειμώνα και ζέστη το καλοκαίρι. Εκεί που μάς πάνε, έχει πάντα κρύο. Γιατί να μας βγάλουν από εδώ; Εσένα θα σου άρεσε να σε διώχνανε από το σπίτι σου;». Η κυρία Σπυριδούλα Μήτρου ζει στον καταυλισμό του Χαλανδρίου πάνω από 20 χρόνια. Εκεί γέννησε τα παιδιά της και μεγαλώνει πλέον τα εγγόνια της. Πιο κάτω, μένει η αδερφή της η Μαρία. Τα ίδια και εκείνη. «Να φύγουμε να ζήσουμε μόνοι μας στο βουνό; Γιατί μας θυμήθηκαν έτσι ξαφνικά;».
Λίγο πιο κάτω, σε αγροτικό αυτοκίνητο, στοιβαγμένοι καμιά δεκαριά αθίγγανοι. «Ήρθαμε από το Αγρίνιο. Για συμπαράσταση. Εκεί μένουμε εμείς. Ο δήμος μάς έβγαλε από καταυλισμό, αλλά μάς έδωσε σπίτια. Είμαστε ωραία. Αυτούς εδώ λυπόμαστε». Η Γιώτα ήρθε στην Αθήνα, γιατί φοβάται για την τύχη της μητέρας της. «Ακούσαμε τα νέα και τρέξαμε. Δεν θα το αφήσουμε έτσι αυτό».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου