Αναγνώστρια καταγγέλει επεισόδιο στο Κέντρο Υγείας Ναυπάκτου.
Διαβάστε:
Αρχικά τολμώ να πω ότι σκέφτηκα να δώσω τόπο στην οργή μέρες που είναι.
Έπειτα όμως ένιωσα χρέος μου πρώτα ως άνθρωπος κι ύστερα ως υπεύθυνος πολίτης να καταγγείλω δημόσια και επώνυμα την εμπειρία – γιατί μόνο έτσι μπορεί να κληθεί – από την χθεσινοβραδινή μου επίσκεψη στο κέντρο υγείας της περιοχής μας.
Είχα ακούσει πολλές φορές ιστορίες για αυτό το πραγματικά "κέντρο – φάντασμα" της περιοχής μας. Είμαι ακόμα όμως πιο άκαμπτη τώρα διότι θεωρώ ότι κανείς δεν επιτρέπεται να βάζει σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή! Κανείς ! Διότι και η υποφαινόμενη όταν επέλεξα το επάγγελμά μου , το επέλεξα με πλήρη συνείδηση και επίγνωση των ευθυνών μου.
Εχθές, όταν βρεθήκαμε στο κέντρο υγείας λόγω ενός περιστατικού κοντινού προσώπου, εμφανίστηκε η γιατρός – νευριασμένη κιόλας – που την ξυπνήσαμε μετά από κανένα 30 λεπτο – στο οποίο αν λάμβανε χώρα κάτι σοβαρό μπορεί να είχε μείνει στο τόπο κιόλας ο άνθρωπος– με αποστόμωσε με την απάντησή της "Τι ήρθατε να κάνετε εδώ;Μα καλά γιατί δεν πάτε σε ένα κανονικό νοσοκομείο; Γιατί δεν πάτε σε ένα πληρωμένο γιατρό; Πρέπει να σας δει ο γιατρός! Εδώ δεν έχει τίποτα".
Ε, ξαφνικά χτύπησε κόκκινο καμπανάκι μέσα μου: "Κι εσείς εδώ τι είστε; Καφετέρια; Σας περιμένουμε 30 λεπτά κι αντί να μας περιθάλψετε μου λέτε να πάω σε ένα νοσοκομείο , είμαι εδώ στο κέντρο υγείας που πληρώνω φόρους , που πληρώνω δημοτικά τέλη και που εκ των πραγμάτων έχετε ορκιστεί για το λειτούργημα που κάνετε!" της απαντώ έξαλλη!
Γιατί ειλικρινώς πιστεύω πως είναι λειτούργημα! Γνωρίζω ότι πλέον ζω στην επαρχία και όχι στο εξωτερικό αλλά δεν διανοούμουν ποτέ ότι υπάρχει πιο πάτος για την δημόσια υγεία!
Ρωτώ λοιπόν εκείνοι που καταχράστηκαν την δημόσια περιουσία είναι άραγε πιο επικίνδυνοι από αυτούς εδώ; Πόση σαπίλα μπορεί να αντέξει πια ένα διεφθαρμένο σύστημα;! Δεν μιλώ ούτε για ιατρική επιστήμη , ούτε για νοσηλεία μιλώ για ανθρωπιά! Όλοι κοιτούν να ρουφήξουν την τελευταία σταγόνα νερού αδιαφορώντας για το αύριο. Τον σημερινό άνθρωπο δεν τον φοβίζουν ούτε οι πείνες, ούτε οι αρρώστιες, ούτε η μούχλα και τα μικρόβια.
Αυτό που τον φοβίζει περισσότερο και θα πρέπει να τον φοβίζει είναι ο εαυτός μας. Όλοι νοιαζόμαστε να αποκτήσουμε πιο πολλά, ακόμα πιο πολλά κι όσο και να αποκτούμε πάντοτε νιώθουμε πεινασμένοι, άδειοι. Σε αυτό το παιχνίδι "θάνατός σου , η ζωή μου" χάσαμε πάνω απ’όλα την ανθρωπιά μας και ότι συνεπάγεται αυτό.
Μάθαμε να ζούμε μόνοι σε ένα κόσμο που φτιάχτηκε για να τον μοιραζόμαστε ! Γιατί εκτός από τον εγωισμό ο άνθρωπος προτίμησε και την ευκολία. Είναι εύκολο να αφήνεις τους ασθενείς σου να πεθαίνουν και δύσκολο να δίνεις μάχες για να τους σώσεις, είναι εύκολο να κάνεις κακό παρά καλό.
Έχουμε μάθει να εμπαίζουμε τους ανθρώπους που είναι όντως άνθρωποι , να γελάμε μαζί τους , να τους αποκαλούμε απλά βλάκες και ονειροπόλους. Δεν ξέρω αν μπορώ να ξαναφτιάξω τον κόσμο γύρω μου, ούτε αν μπορώ να ανεχθώ την σαπίλα του!
Με συγχωρείτε αλλά δεν πιστεύω στα θαύματα! Όταν όλοι όμως κατηγορούμε αυτό τον κόσμο που ναι ψεύτικος , αυτή την κοινωνία που ναι σάπια , αυτούς τους ανθρώπους που ναι άψυχοι , πρέπει να θυμόμαστε κάθε φορά που κατηγορούμε ΕΚΕΙΝΟΥΣ τους γενικευμένους άλλους ΕΚΕΙΝΗ την απρόσωπη κοινωνία πως αυτοί όλοι οι σάπιοι είμαστε ΕΜΕΙΣ!!!
Κι αν δεν είμαστε εμείς αυτοί είμαστε αυτοί που τους υπηρετούμε!!!Αν θες να αλλάξει κάτι πρέπει να αντιδράσεις , γι΄ αυτό το λόγο έγραψα αυτό το κείμενο.
Δεν ξέρω με τι καρδιά μπορεί να βλέπεις έναν άρρωστο και να τον αφήνεις στην μοίρα του, αλλά ξέρω πως η Ναύπακτος οφείλει να μην πληγώσει άλλο τα παιδιά της!Ας μη πεθάνουν άλλα παιδιά σε ασθενοφόρα που άργησαν, ας μην πάθουν ανακοπή άλλοι άνθρωποι. Ας μην γίνουμε τέλειοι πολιτικοί ή πολίτες, ας προσπαθήσουμε να γίνουμε έστω λίγες στιγμές άνθρωποι!
Ηλιάνα Νικολοπούλου - Αναιλή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου