Φίλιππος Παπαθεοδώρου
Μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στον χώρο της μουσικής, είναι δημότης Γλυφάδας εδώ και σαράντα χρόνια. Ο Φίλιππος Παπαθεοδώρου, γέννημα θρέμμα της
Θεσσαλονίκης, βρέθηκε στην Γλυφάδα το 1959, παίζοντας
Θεσσαλονίκης, βρέθηκε στην Γλυφάδα το 1959, παίζοντας
με το “Τρίο Καντσόνε” στ’ “Αστέρια”.
Από εκεί, δυο χρόνια μετά, φεύγει με τους “Αθηναίους” για την Ευρώπη, για να επιστρέψει μετά από δέκα χρόνια διεθνούς καριέρας, να ασχοληθεί με την δισκογραφία και να εγκατασταθεί το 1974 μόνιμα στη Γλυφάδα, με την οικογένειά του, την γυναίκα του Δέσποινα και τους δύο γιούς του Θόδωρο και Δημήτρη. Μετά την επιστροφή του από το εξωτερικό, διετέλεσε διευθυντής παραγωγής αρχικά μιας απο τις μεγαλύτερες δισκογραφικές εταιρίες της χώρας μας, τηςPolygram και εν συνεχεία διευθυντής της ΕΜΙ – Columbia. Προσωπικός μάνατζερ της Μαρινέλλας, εμπνευστής του “Ρεσιτάλ”, συνθέτης και εκδότης μουσικών βιβλίων, ο άνθρωπος που ανακάλυψε μεγάλα τραγουδιστικά και συνθετικά ταλέντα που πέρασαν από το ελληνικό τραγούδι, -Χατζηγιάννης, Θεοφάνους, Μουσαφίρης κ.α.- είναι σήμερα κοντά μας για μια συνέντευξη εφ’όλης της ύλης.
Μπορείτε να μας περιγράψετε κ. Παπαθεοδώρου την καλλιτεχνική σας πορεία ξεκινώντας απο τ’ “Αστέρια” και καταλήγοντας στην Ελλάδα μετά την επιστροφή σας από την Ευρώπη;
Τα “Αστέρια” τότε ήταν το VIP κοσμικό κέντρο της εποχής. Ερχόταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τη γυναίκα του την Αμαλία, ο Ωνάσης με την Κάλλας και όλη η ελίτ της αθηναικής κοινωνίας. Στ’ “Αστέρια” τραγουδούσαμε ως “Τρίο Καντσόνε” τότε, με την ορχήστρα του Τέλη Αποστολάκου, υπήρχε δε πάντοτε και μια ξένη ορχήστρα με την οποία παίζαμε εναλλάξ ανα μία ώρα. Μια απ’ αυτές τις ορχήστρες, ένα υπέροχο σεξτέτο, ήταν και οι Los Españoles με τους οποίους γίναμε φίλοι.
Αυτοί μας έβαλαν την ιδέα να τολμήσουμε να βγούμε στην Ευρώπη, προεξοφλώντας, όπως μας έλεγαν, σίγουρη επιτυχία. Δεν θέλαμε και πολύ να το τολμήσουμε. Δημιουργήσαμε μια ορχήστρα, με την προσθήκη δύο μουσικών, και την ονομάσαμε “Αθηναίοι”. Το όνομα μάλιστα ήταν ιδέα του Μάνου Χατζιδάκι, ο οποίος ήταν κουμπάρος της Νάνας Μούσχουρη και του Γιώργου Πετσίλα, που ήταν μέλος του συγκροτήματός μας. Έτσι ξεκίνησε ένα υπέροχο μουσικό ταξίδι με μεγάλη επιτυχία όπως είχαν προβλέψει οι Los Españoles για να εξελιχθεί σε θρίαμβο όταν στη συνέχεια συνεργαστήκαμε με τη Μούσχουρη.
Κώστας Τρούπτσιος, Γιώργος Πετσίλας, Φίλιππος Παπαθεοδώρου – το Τρίο Καντσόνε. Η φωτογραφία λίγο μετά το ξεκίνημά τους,
τη δεκαετία του ‘50.
Οι Αθηναίοι μαζί με την Μούσχουρη στη διάρκεια ηχογράφησης
Απονομή Χρυσού δίσκου για την “Μαρινέλλα του Σήμερα” σε τραγούδια του Γιώργου Χατζηνάσιου
Les Atheniens
Μίκης Θεοδωράκης, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Δημήτρης Μητροπάνος, Φίλιππος Παπαθεοδώρου
Με τον Κώστα Χατζή
Επέστρεψα στην Ελλάδα μετά από δέκα χρόνια και ανέλαβα την διεύθυνση παραγωγής τηςPolygram, και μετά, την διεύθυνση ελληνικού ρεπερτορίου της Columbia. Έτσι, για είκοσι και πλέον χρόνια ασχολήθηκα με την δισκογραφία και δούλεψα με καλλιτέχνες όπως η Μαρινέλλα, ο Χατζής, ο Καλογιάννης, η Τσανακλίδου, ο Βοσκόπουλος, ο Μητροπάνος ο Κοντολάζος, η Δούκισσα και από τους μοντέρνους, ο Πασχάλης, η Ελπίδα, η Μπέσσυ Αργυράκη και άλλοι πολλοί.
Όταν αποσύρθηκα από την δισκογραφία, δημιούργησα την εκδοτική εταιρία “Μουσικές Εκδόσεις Arco” με έδρα την Γλυφάδα και αντικείμενο βιβλία με τραγούδια του ελληνικού ρεπερτορίου. Παράλληλα, άνοιξα ένα μαγαζί μουσικών οργάνων, το “ΑRCO”, πολύ γνωστό πλέον στους Γλυφαδιώτες, που αρχικά το διηύθυνε η γυναίκα μου και στη συνέχεια πέρασε στο γιο μου Δημήτρη.
Στην Γλυφάδα σήμερα παράγεται πολιτισμός;
Όσον αφορά τα μουσικά πράγματα, νομίζω πως υστερούμε. Εγώ ήμουν μέλος του πνευματικού κέντρου Γλυφάδας επί δημαρχίας Θεοδωρόπουλου, με πρόεδρο την Μπέσσυ Αργυράκη. Τότε κάναμε πάρα πολύ καλή δουλειά. Και από πλευράς παραστάσεων στο θέατρο της Αιξωνής, αλλά και από πλευράς εμφανίσεων καλλιτεχνών στο θέατρο της παραλίας. Επί εποχής Λευτέρη Καλκάνη, διευθυντή του Ωδείου, δημιουργήθηκε ορχήστρα εγχόρδων και γίνανε εξαιρετικές εκδηλώσεις στην αίθουσα Πιερίδη. Είχαμε αναδιοργανώσει την μπάντα του Δήμου και οργανώσαμε επίσης φεστιβάλ χορωδιών από τους γύρω δήμους. Θυμάμαι ότι κάθε χρόνο, συνήθως τον Σεπτέμβριο, κάναμε πρόγραμμα με ποικίλες καλλιτεχνικές παραστάσεις που περιλάμβαναν θέατρο, τραγούδι λαϊκό και μοντέρνο και οργανική μουσική. Σ’αυτές τις παραστάσεις εμφανίστηκαν κατά καιρούς ο Μητροπάνος, ο Πλιάτσικας, ο Φραγκούλης, ο Χατζηγιάννης, ο Πασχάλης και πολλοί ακόμα καλλιτέχνες. Μέχρι τον Κορκολή με τον Βακαρέλη είχαμε φέρει και παρουσιάσαμε κοντσέρτο για δύο πιάνα. Διοργανώσαμε επίσης βραδιές αφιερωμένες σε μεγάλα ονόματα του τραγουδιού που δεν είναι πια κοντά μας, π.χ. Καζαντζίδης. Σήμερα ο Δήμος κάνει πολύ λίγα πράγματα. Δεν ξέρω τον λόγο… Αδιαφορία; Έλλειψη χρημάτων; Δεν ξέρω …
Στην Γλυφάδα όμως έχουν ζήσει και ζουν ακόμα άνθρωποι που έχουν προσφέρει πολλά στον πολιτισμό. Όλοι αυτοί δεν θα μπορούσαν να βοηθήσουν;
Για να γίνει αξιοποίηση του καλλιτεχνικού δυναμικού της Γλυφάδας, πρέπει να υπάρξει κάποιος να βρει και να ευαισθητοποιήσει αυτά τα άτομα. Και ποιός άλλος θα μπορούσε να το κάνει αυτό παρά η Δημοτική αρχή; Από εκεί πρέπει να γίνει το ξεκίνημα.
Κατά τα άλλα, η Γλυφάδα έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε μια άναρχη πόλη. Καφέ, εστιατόρια και μπαρ μας έχουν κατακλύσει. Οι πολίτες από τους γύρω δήμους και όχι μόνο, συρρέουν στην πόλη μας, και μάλιστα όλοι με τα αυτοκίνητά τους. Δεν καταδέχονται το λεωφορείο και το τραμ… Το σύνδρομο του ΙΧ αυτοκινήτου, μας έχει κυριολεκτικά στοιχειώσει. Οι ευρωπαίοι, εδώ και δεκαετίες, κινούνται με τ’ αυτοκίνητά τους μόνο τα Σαββατοκύριακα. Εμείς, και για τσιγάρα στο κοντινό περίπτερο, πάμε με το αυτοκίνητο… Παρκάρει ο καθένας όπου θέλει, γιατί δεν του στοιχίζει τίποτα… Ξέρει ότι δεν θα πάρει κλήση γιατί απλά δεν υπάρχει αστυνόμευση.
Εγώ, κάθε φορά που βγαίνει ένας δήμαρχος, του στέλνω μία επιστολή και επισημαίνω, σαν ευαισθητοποιημένος δημότης, τα κακώς κείμενα της πόλης. Και προτείνω και λύσεις.
Σε μια επιστολή μου στον τέως Δήμαρχο, για παράδειγμα, του είχα αναφέρει τις σκέψεις και τις προτάσεις μου και μάλιστα του είχα πει ότι είμαι στην διάθεσή του για οποιαδήποτε βοήθεια χρειαστεί, εθελοντικά πάντα. Ουδέποτε μου απάντησε. Το ίδιο θα κάνω και στον νυν δήμαρχο. Ελπίζω αυτός να μου απαντήσει τουλάχιστον…
Τώρα με τί ασχολείστε καλλιτεχνικά;
Το 1977 κάναμε έναν δίσκο με την Μαρινέλλα και τονΧατζή, ο οποίος θεωρήθηκε σταθμός στα δισκογραφικά χρονικά. Το “Ρεσιτάλ”. Διαβάζω λοιπόν μια μέρα σε μια καλλιτεχνική στήλη ότι η Μαρινέλλα με τον Χατζή θα ξαναπαρουσιάσουν το “Ρεσιτάλ”. Της τηλεφωνώ και την ρωτάω: “Aυτό που διάβασα είναι αλήθεια;” και μου λέει “ναί, είναι αλήθεια, και μάλιστα είσαι κι εσύ μέσα. Ήμουν έτοιμη να σου τηλεφωνήσω και να σε ρωτήσω. Είσαι μέσα;” “Μπορεί να μην είμαι μέσα;” της απαντάω…
Κι έτσι ξεκίνησε πάλι το 2012 η συνεργασία μου με τους δυο αυτούς σπουδαίους καλλιτέχνες για την αναβίωση του “Ρεσιτάλ”. Κάναμε μια σειρά από παραστάσεις στο “Παλλάς”, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και το καλοκαίρι που μας πέρασε, περιοδεία στην Ελλάδα. Οι προοπτικές για το καλοκαίρι που έρχεται είναι να πάμε σε κάποιες πόλεις που δεν πήγαμε πέρσυ, να πάμε στην Κύπρο και στην ομογένεια της Αυστραλίας, της Αμερικής και του Καναδά.
Αυτά όσον αφορά τη showbiz… Όσο για την άλλη μου δραστηριότητα, την εκδοτική, παρόλο που οι πωλήσεις των βιβλίων, με τη κρίση, έχουν κάθετη πτώση, εγώ βγάζω ένα νέο βιβλίο με ρεμπέτικα τραγούδια για τρίχορδο μπουζούκι. Ποτέ δεν φανταζόμουν πως το τρίχορδο μπουζούκι, που θεωρείται και το αυθεντικό, θα είχε τόσους εραστές… Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο Χιώτης ήταν αυτός που πρόσθεσε μία επιπλέον χορδή και δημιούργησε το τετράχορδο μπουζούκι που παίζουν όλοι οι σημερινοί μπουζουξήδες. Μια Μέθοδος και μια Τεχνική για τρίχορδο μπουζούκι, που συνοδεύονται από αντίστοιχα cds, είναι τα best sellers των εκδόσεών μου.
Πώς βλέπετε την δισκογραφία σήμερα στην Ελλάδα;
Η δισκογραφία σήμερα έχει τα χάλια της. Το τελικό χτύπημα δόθηκε από τις εφημερίδες και τα περιοδικά που κυκλοφορούν με cds. Τα δισκάδικα έκλεισαν. Από τις 4.000 που υπήρχαν, είναι ζήτημα αν έχουν μείνει 40 σε όλη την επικράτεια… Όσον αφορά τώρα στο τραγούδι, άστο να πάει… Έχουν εξαφανιστεί τα συστατικά του καλού τραγουδιού. Η καλή μουσική κι ο καλός στίχος.. Δεν υπάρχει έμπνευση, γιατί δεν υπάρχει συγκινησιακό κίνητρο.
Από τί να συγκινηθεί ο συνθέτης κι ο στιχουργός σήμερα για να γράψει καλό τραγούδι… Από τίποτα.
Την δεκαετία του 60 που άνθισε το ελληνικό τραγούδι, οι συνθέτες εμπνεύστηκαν από τους ποιητές κι έγραψαν αριστουργήματα. Η χρυσή εποχή συνεχίστηκε και στην δεκαετία του 70. Από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ άλλαξαν τα πάντα. Αυτή η αχαλίνωτη διάθεση του καταναλωτισμού επηρέασε μοιραία και τους δημιουργούς.
Ωστόσο, για να είμαστε δίκαιοι, οφείλουμε να αναφέρουμε κάποιους δημιουργούς που αποτέλεσαν εξαίρεση στον κανόνα. Ο Σταμάτης Κραουνάκης που με την Λίνα Νικολακοπούλου έγραψαν σπουδαία τραγούδια, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Μάριος Τόκας, ο Πορτοκάλογλου, ο Πλιάτσικας και κάποιοι άλλοι που μπορεί να μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή… και μετά, το χάος… Η decadence όμως αυτή του ελληνικού τραγουδιού κράτησε πάρα πολύ. Είναι η τρίτη δεκαετία που την βιώνουμε. Άρχισε στα μέσα του ‘80 κι ακόμα να ανακάμψει. Θα ανακάμψει βέβαια, αλλά η ερώτηση είναι, πότε…
Ποιές είναι κατά την άποψή σας οι μεγαλύτερες σύγχρονες φωνές του ελληνικού τραγουδιού;
Η κρίση, εξ’ αιτίας της δουλειάς μου, είναι πολύ ειδική. Θέλω να πώ πως δύσκολα εντυπωσιάζομαι και είμαι πολύ απαιτητικός στο να κρίνω έναν τραγουδιστή. Ανεπιφύλακτα, όμως, θα πώ πως για μένα πάνω από όλους είναι η Μαρινέλλα. Έχω παρακολουθήσει όλη της την πορεία. Ξεκίνησε σαν ηθοποιός. Μια μέρα που μια τραγουδίστρια του θιάσου είχε αρρωστήσει, την έβγαλαν να τραγουδήσει. Αυτή ήταν η αρχή. Για μένα είναι η κορυφαία τραγουδίστρια από κάθε άποψη. Και από πλευράς ερμηνείας αλλά και από πλευράς σκηνικής παρουσίας.
Θεωρώ επίσης ότι η Νάνα Μούσχουρη υπήρξε μεγάλη τραγουδίστρια με παγκόσμια αναγνώριση. Και λέω υπήρξε γιατί τα τελευταία χρόνια οι φωνητικές της αρετές την εγκατέλειψαν, συνεχίζει όμως να τραγουδάει, κάνοντας φυσικά κακό στην εξαιρετική εικόνα που είχε δημιουργήσει στο παρελθόν. Είναι επίσης η Χάρις Αλεξίου, η οποία πήρε την σκυτάλη από την μεγάλη Βίκυ Μοσχολιού. Τώρα, όσον αφορά στους τραγουδιστές , ο Χατζής είναι το νούμερο ένα για μένα και μετά ο Νταλάρας. Ο Πάριος, στο ερωτικό κυρίως τραγούδι, είναι μοναδικός.
Τώρα από νέες κοπέλες, αυτή που υπερέχει όλων είναι η Ζουγανέλη. Εξαιρετική είναι και ηΜελίνα Ασλανίδου. Πολύ καλή τραγουδίστρια και αρκετά υποτιμημένη. Όσον αφορά στους νέους τραγουδιστές, εκεί υπάρχει η “αποθέωση της μετριότητας”… Mια ντουζίνα τραγουδιστές συναγωνίζονται ποιος είναι πιο μέτριος απο τον άλλον… Αν δεν βλέπεις ποιος τραγουδάει, νομίζεις ότι είναι ο ίδιος πάντα τραγουδιστής… Όσο για τα τραγούδια που λένε, είναι σκέτη απογοήτευση. Όλα στο ίδιο μοτίβο, χωρίς καμιά πρωτοτυπία, τόσο στον στίχο όσο και στη μουσική.
Δυστυχώς αυτή είναι σήμερα η εικόνα του ελληνικού τραγουδιού και οι μόνοι που διασώζονται κατά τη γνώμη μου είναι ο Ρουβάς και ο Χατζηγιάννης, ο καθένας στο είδος που εκπροσωπεί. Τον Χατζηγιάννη τον ανακάλυψα στην Κύπρο όταν ήταν δεκαέξι ετών. Του είχα πει τότε, “όταν είσαι έτοιμος και θες να κάνεις καριέρα στην Αθήνα, θα σε περιμένω”. Όταν τελείωσε το στρατιωτικό του με πήρε και μου είπε ότι είναι έτοιμος να έρθει στην Ελλάδα. Από σύμπτωση εκείνη την εποχή, ο Χατζηνάσιος ήθελε έναν τραγουδιστή για ένα σήριαλ, το “Άγγιγμα ψυχής”. Του είπα λοιπόν ότι έρχεται ένας καταπληκτικός τραγουδιστής από την Κύπρο. Τον πήρα από το αεροδρόμιο και τον πήγα κατευθείαν στο στούντιο. Είπε το τραγούδι και σε μία εβδομάδα τον ήξερε όλη η Ελλάδα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου