Του Μανώλη Δημελλά
Μπορεί τα υπό σχεδιασμό υδατοδρόμια και τα μοντέρνα υδροπλάνα να μην έχουν προορισμό ή έστω ένα πρώτο πέρασμα από την Κάρπαθο, όμως οι "σιδερένιες πάπιες" που σήμερα προσπαθούν να ζεστάνουν μηχανές και ετοιμάζουν τα πρώτα δρομολόγια τους, στο παρελθόν είχαν πολύ ισχυρή παρουσία στα νερά της Δωδεκανήσου.
Πρώτοι οι Ιταλοί κατάλαβαν την έξυπνη χρήση τέτοιων αμφίβιων αεροσκαφών και τα χρησιμοποίησαν για τις ανάγκες μεταφορών προσωπικού και...ταχυδρομείου.
Ο πόλεμος δεν άφησε απ΄έξω τα υδροπλάνα, έτσι βρήκαν κι αυτά ρόλο και θέση στις στρατωτικές επιχειρήσεις.
Ένα από τα πιο πετυχημένα υδροπλάνα ήταν το CANT Z.506 Airone
(ιταλ: ερωδιός), πρόκειται για ένα πολυβραβευμένο ιταλικό τρικινητήριο που σχεδιάστηκε από τον Filippo Zappata για την CANT και παραγόταν από το 1935 μέχρι και τα μέσα του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Αν και ήταν κατά κύριο λόγο ξύλινης κατασκευής, το Z.506 μπορούσε να επιχειρεί και με δυσμενείς καιρικές συνθήκες στην θάλασσα. Μερικά σκάφη παρέμειναν σε υπηρεσία σαν διασωστικά μέχρι το 1959.
Χρησιμοποιήθηκε σαν μεταφορικό και ταχυδρομικό από τις ιταλικές αερογραμμές (Ala Littoria). Κατά τη διάρκεια του πολέμου χρησιμοποιήθηκε σαν αναγνωριστικό και βομβαρδιστικό, ήταν αεροσκάφος διάσωσης από την ιταλική αεροπορία και το ιταλικό ναυτικό.
Στο πέρασμα του χρόνου η ιστορία γίνεται αδιάφορο παρελθόν, χάνει το χρώμα της, την οξύτητα, και κυρίως το ενδιαφέρον της, έτσι και τα υδροπλάνα δεν θυμίζουν απολύτως τίποτε, όσο για τους Ιταλούς πιλότους αυτοί κι αν μοιάζουν με ξενικά φαντάσματα. Όπως η περίπτωση του πιλότου Sancristoforo Domenico, που δεν επέστρεψε ποτέ στην πατρίδα του, ούτε υπήρξε κάποια αναφορά γύρω από το όνομα του. Αιτία η απόφαση του να μην ακολουθήσει το Armistizio, και να συνεχίσει τις πολεμικές επιχειρήσεις, αυτή τη φορά στο πλευρό των Γερμανών.
Σύμφωνα με τα επίσημα Ιταλικά αρχεία, όπως περιγράφει ο Μανώλης Κασσώτης στο βιβλίο του "Η Κάρπαθος στον Β' παγκόσμιο πόλεμο", τον Σεπτέμβρη του 1943 κατά την παράδοση του νησιού στους Γερμανούς, στην Κάρπαθο υπήρχαν περίπου 2.550 Ιταλοί αξιωματικοί και στρατιώτες. Από αυτούς 56 πέρασαν στις γραμμές των Γερμανών ως εθελοντές στρατιωτικοί (Kampf willige), ενώ 34 Ιταλοί παρέμειναν ως άοπλοι βοηθητικοί εθελοντές (Hilfs willige).
Συνολικά οι Ιταλοί που παρέμειναν με στολή πάνω στη Κάρπαθο ήταν γύρω στους 140, σε διάφορες διοικητικές υπηρεσίες, όπως το τελωνείο και οι αστυνομικοί σταθμοί.
Την ίδια χρονική περίοδο οι απανωτές στρατιωτικές ήττες του φασιστικού άξονα, όπως η νίκη του κόκκινου στρατού στη μάχη του Στάλινγκραντ και την απελευθέρωση του Κουρσκ, του Κράσνονταρ, του Ροστόβ, του Ντον και του Βοροσίλοφγκραντ το Φλεβάρη του 1943, επίσης η Ιταλία ηττήθηκε στην Αφρική όπου έχασε όλες τις αποικίες της, αλλά και ο στόλος της υπέστη σοβαρότατες απώλειες στη Μεσόγειο. Με αποκορύφωμα την απόβαση των συμμαχικών δυνάμεων στη Σικελία στις 10 Ιούλη του 1943, αλλά και η άθλια εσωτερική κατάσταση της χώρας οδήγησαν τον Στρατάρχη Μπαντόλιο να παραδώσει "άνευ όρων" στις 8 Σεπτέμβρη 1943, όλες τις στρατιωτικές δυνάμεις της Ιταλίας στους συμμάχους (ραδιοφωνικό μήνυμα στο BBC).
Το μεγαλύτερο τμήμα της Ιταλικής αεροπορίας, της Regia Aeronautica Italiana προσχώρησε στους Συμμάχους.
Ωστόσο ένα μικρότερο μέρος της, το οποίο δεν υπέγραψε την ιταλική συνθηκολόγηση πιστεύοντας στις φασιστικές αρχές και ιδεώδη, συνέχισε τον πόλεμο στο πλευρό της χιτλερικής Γερμανίας μέσα από τις γραμμές της φασιστικής A.N.R. Aeronautica Nazionale Repubblicana η οποία συμμετείχε σε κοινές αποστολές με την Luftwaffe.
Πρόκειται για πιλότους φανατικούς «μελανοχίτωνες», μέλη του φασιστικού ιταλικού κόμματος Partito Nazionale Fascista, οι οποίοι αποφάσισαν να μην συνθηκολογήσουν, αλλά να συνεχίσουν τον πόλεμο συμμετέχοντας στις επιχειρήσεις της γερμανικής Luftwaffe.
Στην κατηγορία αυτή φαίνεται να ανήκει η περίπτωση του Sancristoforo Domenico ο οποίος σκοτώθηκε στο τιμόνι ενός Cant Z 506 το οποίο καταρρίφθηκε ανάμεσα Κάσου και Κρήτης την 14.12.1943, μετά από επίθεση τεσσάρων Beaufighter της βρετανικής αεροπορικής Μοίρας 47 (R.A.F. 47th Squadron).
Το Cant Z 506 του 2ου Σμήνους της 125ης Μοίρας Αναγνώρισης (2./Aufklärungsgruppe 125) της Luftwaffe, είχε ξεκινήσει από την Κάρπαθο με τους εξής επιβαίνοντες:
Κυβερνήτης Christoffer Domenico (+)
Συγκυβερνήτης Uffz. Werner Schmidt του 2ου Σμήνους της 126ης Μοίρας της Luftwaffe (+)
Uffz. Fritz Sardemann (+)
Ogfr. Johann Wulf (+)
Ogfr. Erich Buschke (+)
Uffz. Schuh
Η υπόθεση του Ιταλού πιλότου παραμένει ένα αναπάντητο ερωτηματικό, πρόκειται για έναν ακόμη ξεχασμένο φασίστα που κανείς δεν θέλει να τον μνημονεύει;
Όμως γιατί τα υδροπλάνα χάθηκαν τόσο ξαφνικά από το προσκήνιο, αν και στο πέρασμα τους έγραψαν μια σπουδαία καριέρα;
Το μεγαλύτερο επιβατικό υδροπλάνο μήκους 32,33 μέτρων ήταν το Boeing 314 Clipper (1938-1941). Το πλοίο είχε δύο καταστρώματα και σε ημερήσια πτήση μετέφερε 74 επιβάτες και 11μελές πλήρωμα. Ήταν ειδικά κατασκευασμένο για υπερατλαντικές πτήσεις που διαρκούσαν περίπου 20 ώρες και ανέπτυσσε ταχύτητα 180 μιλίων την ώρα.
Κατά τη διάρκεια των πτήσεων οι κυβερνήτες παρατηρούσαν τη θέση των αστεριών, για να ελέγχουν την πορεία τους, όπως ακριβώς γίνεται και σε ένα κανονικό πλοίο.
Η τελευταία πτήση Pan Am 314 πραγματοποιήθηκε το 1946, ήταν η Καλιφόρνια Clipper NC18602 και είχε κάνει πάνω από ένα εκατομμύριο μίλια πτήσης. Από τα 12 Boeing 314 τρία χάθηκαν σε αντίστοιχα ατυχήματα, αν και μόνο ένα από αυτά ήταν θανατηφόρο. Όταν 24 επιβάτες και το πλήρωμα πάνω στο Yankee Clipper NC18603 έχασαν τη ζωή τους σε ένα ατύχημα προσγείωση στη Λισσαβόνα της Πορτογαλίας στις 22 Φεβρουαρίου 1943. Μεταξύ των επιβατών ήταν και ο Αμερικανός συγγραφέας και πολεμικός ανταποκριτής Μπέντζαμιν Ρόμπερτσον.
Σε μια εποχή που η "άγονη" γραμμή υποφέρει και αγκωμαχά, αναζητούνται επιδοτήσεις, ενώ οι νησιώτες ψάχνουν αξιόπλοα βαπόρια σταθερών δρομολογίων όλων των εποχών, αυτά τα "ξεχωριστά πλοία", τα υδροπλάνα, φαίνεται να ξανα-βρίσκουν ρόλο και θέση στο Αιγαίο.
Όσο δεν υπάρχει άμεση ανάγκη για ένα ταξίδι θα σιωπούμε "συντεταγμένα" και θα δικαιολογούμε τους άγνωστους υπεύθυνους για την κατάσταση ή θα γκρινιάζουμε πετώντας κορώνες μοναχοί μας, με κύριο προσωπικό κίνητρο την πολιτική άποψη-τοποθέτηση μας. Όσο για κάποιες πιθανές αγωνιστικές δράσεις-κινητοποιήσεις, μα αυτές δεν έγιναν ούτε λεπτομέρεια σε κάποιο ξεχασμένο πρωινό όνειρο.
Μπορούν να φέρουν κάποιες λύσεις τα υδροπλάνα;
Απομένει να δούμε, αν θα και πότε, θα πετάξουν στον ουρανό της Δωδεκανήσου, μέχρι τότε στις θεωρητικές συζητήσεις δεν υπάρχουν γόνιμες απαντήσεις.
"verena"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου