Περίπατος στην παλιά Αθήνα

Ξεκινήσαμε με άμαξα Βικτώρια από την Γ΄Σεπτεμβρίου και μέσω της οδού Σταδίου με μια δεκάρα εισιτήριο φθάσαμε έξω από τα ανάκτορα στην πλατεία Συντάγματος. 

Μόλις κατεβήκαμε τινάξαμε τα σακάκια μας από την σκόνη, βάλαμε το rebubliko καπέλο μας και κρατώντας το μπαστούνι μας κατηφορίσαμε προς το κοσμικό καφεζαχαροπλαστείο του Ζαχαράτου.
Συνωστισμός εκεί στρατιωτικοί , πολιτικοί, λόγιοι, όλοι μίλαγαν πολιτικά φωναχτά, μέσα στο ντουμάνι από τις πίπες. Μετά δυσκολίας βρήκαμε ένα μικρό μαρμάρινο τραπέζι και στριμωχτήκαμε στον δερμάτινο καναπέ. Είχαμε την τύχη να ακούσουμε και μερικές ατάκες του Γιώργου Σουρή από πιοδίπλα. Απολαύσαμε τον ζεστό τούρκικο καφέ στα βαυαρικά φλιτζανάκια. Ρίξαμε και στα κλεφτά μια ματιά στην εφημερίδα <<Εστία>> που άφησε κάποιος θαμώνας φεύγοντας αγανακτισμένος και βρίζοντας για τις <<ματσαράγκες του Τρικούπη>>. 

Μετά τον καφέ, το κόψαμε με τα πόδια, κατηφορίσαμε την οδό Ερμού από την άκρη για να μην φάμε την χωμάτινη σκόνη από τις πολυάριθμες άμαξες που ανεβοκατέβαιναν όλη την ώρα. Παντού στην μέση του δρόμου καβαλίνες και μια περιρρέουσα οσμή που σε συνδυασμό με το χώμα και την υγρασία ήταν όχι και τόσο ευχάριστη. Χαζέψαμε κατά μήκος του δρόμου τα <<αμπατζήδικα>> και τα <<τσαρουχάδικα>>.
Πιο πέρα συνωστισμός κόσμου γύρω από τον πιτσιρικά εφημεριδοπώλη αλληλοσπρωξίματα για να προλάβουν να πάρουν όλοι πρώτοι την εφημερίδα .
Βρεθήκαμε στις <<καρότσες>> στην σειρά οι σούστες με τους Αραμπατζήδες, περίμεναν την σειρά τους για να φορτώσουν ξεκουράζοντας για λίγο τα άλογα τους που είχαν πέσει με την μούρη στο τσουβαλάκι με τον σανό.
Ανεβήκαμε την οδό Αθηνάς πολυκοσμία, χαλασμός κόσμου από τις φωνές των εμπόρων από τα κιόσκια αλλά και από τους τους πλανόδιους.

Ουφ…. Επιτέλους φτάσαμε …..στην Ομόνοια …..ξεποδαριαστήκαμε…. να περπατάμε τόση ώρα στους χωμάτινους δρόμους. Καιρός για μια βόλτα στα κοσμικά Πατήσια. Σταματήσαμε ένα μόνιππο και ξεκινήσαμε κατά μήκος της Πατησίων, θαυμάσαμε τις επαύλεις με τους πανέμορφους κήπους, άλλοςαέρας πραγματική εξοχή…Ο καθαρός αέρας μας άνοιξε την όρεξη, συνέχεια για φαγητό στην <<Ταβέρνα του Σαράντου>> στου Ψειρή, λαϊκή ταβέρνα και ονομαστή. Έξω από την ταβέρνα στην πλατεία ψυρρή, μαζεμένος κόσμος γύρω από ένα ρήτορα ανεβασμένο σε ξύλινο πάγκο. Πλησιάσαμε από περιέργεια και ρωτώντας ένα παρευρισκόμενο μας απάντησε από έκπληξη ίσως και θυμό……¨δεν γνωρίζετε τον Αρμάνδο Δελαπατρίδη¨ ;;;;;;

Ηλιόλουστη μέρα είπαμε να κάτσουμε σε ένα τραπέζι έξω από την Ταβέρνα. Οι μεζέδες ήρθαν, ελιές, φάβα, παστή σαρδέλα, ντολμάδες, χόρτα,ζυμωτό ψωμί και κεχριμπαρένια δροσερή ρετσίνα. Παγώσαμε…. προς στιγμή όταν ήρθαν και έκατσαν στο διπλανό τραπέζι δυο κουτσαβάκιααγριοκοιτάζοντας μας….. Ώρα για γλυκό ….σταματάμε τον αμαξά και του λέμε να μας πάει σε κάποιο καλό ζαχαροπλαστείο. Το άπονο καμουτσίκιχτύπα με δύναμη τα καπούλια του αλόγου και αυτό φεύγει καλπάζοντας σηκώνοντας σύννεφο την σκόνη για Πανεπιστημίου και Σανταρόζα γωνίαστο κοσμικό ζαχαροπλαστείο του Βάρσου. Περιττό να σας πούμε θαυμάσια σιροπιαστά γλυκά του κουταλιού και του ταψιού. Η ώρα πέρασε….σκοτείνιασε….. τα φανάρια του φωταερίου άναψαν τραβήξαμε προς το ξενοδοχείο που μέναμε το <<Ερμής>> στο Σύνταγμα. Η άμαξα διέσχισεγρήγορα την έρημη πλέον οδό Σταδίου. Το ξενοδοχείο καλό αλλά όχι του επιπέδου της <<Μεγάλης Βρετάνιας>> και του παρακείμενου <>. Ώρα να κοιμηθούμε, αύριο έχουμε πολύ μακρινό ταξίδι θα γυρίσουμε στην

Αθήνα του 21ου αιώνα. Κλείνοντας τα μάτια μας ,σκεφτόμαστε πως θα τα διηγηθούμε όλα αυτά που ζήσαμε έστω και για λίγο στην παλιά Αθήνα σε γνωστούς και φίλους…. Σίγουρα θα μαςπεράσουν για τρελούς…..


«-Θεέ μου! Η Αθήνα δεν είναι για να την αγαπά κανείς και για να την
ποθεί. Τουλάχιστον η Αθήνα του εξωτερικού κόσμου, η τωρινή, η επίγεια. Πόσο διαφέρει από την ιδέα της Αθήνας που έχουμε κλεισμένη μέσα μας, σοφοί καιάσοφοι, και την λατρεύουμε. 
Πολυκοσμία, πανσπερμία, βαρβαροκοσμία, αυτοκινητοκρατορία, χαλασμός κόσμου, ακαθαρσία, βρώμα...». 
 Κωστής Παλαμάς, «Παρασκευή 26.7.1924» 
http://www.mantri.gr