Το τραγούδι της Ρεματιάς

ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ*

Ήταν μια νύχτα μαγική και συντροφική την Τετάρτη στη Ρεματιά, στο Χαλάνδρι. Είχε πανσέληνο, είχε
πολλούς και αγαπημένους καλλιτέχνες, είχε φίλους, είχε κόσμο πολύ -ή, ακριβέστερα, πάρα πολύ-, που τραγουδούσε και χαιρόταν και η βραδιά όμορφη.

Κι όμως, δεν ήταν τα παραπάνω που έκαναν τη συναυλία «Μέσα από τις στάχτες» αξέχαστη για όλους και όλες που βρεθήκαμε εκεί προχθές. Ο λόγος είναι άλλος. Το θεατράκι της Ρεματιάς, όπως θα το ξέρετε, στις 18 Μαΐου καταστράφηκε ολοσχερώς από εμπρησμό, με μέθοδο που παραπέμπει σε νονούς και κυκλώματα της νύχτας. Κι όμως, από την επομένη κιόλας, ο Δήμος Χαλανδρίου, οι υπηρεσίες του και οι δημότες (με αποκορύφωμα την Κυριακή 24 Μαΐου, οπότε χιλιάδες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του δήμου) καθάρισαν τον χώρο, έκαναν τις δουλειές που έπρεπε, φύτεψαν δέντρα. Κι έτσι, μέσα σε λίγες μέρες, το θέατρο ήταν ξανά έτοιμο και οι καλοκαιρινές εκδηλώσεις θα γίνουν κανονικά. Σαν από θαύμα. Κι όμως, δεν ήταν θαύμα εξ ουρανού, αλλά ένα θαύμα ανθρώπινο: ήταν η ψυχή, το πείσμα, η οργή, η αγάπη χιλιάδων ανθρώπων, η συλλογικότητα και η συντροφικότητα που το έκαναν μπορετό.

Και αυτό το θαύμα γιορτάζαμε την Τετάρτη το βράδυ, στη συναυλία. Και σε μια στιγμή τόσο ασφυκτική (μιλάω βέβαια για τις διαπραγματεύσεις και τον οικονομικό και πολιτικό στραγγαλισμό που υφίσταται η Ελλάδα), οι πολίτες στο Χαλάνδρι μάς δείχνουν έναν δρόμο αλληλεγγύης και δημιουργίας, συλλογικότητας και συντροφικότητας. Μας δείχνουν πώς να κάνουμε πράγματα και πώς να αλλάξουμε τα πράγματα. Κι αυτό γιορτάσαμε την Τετάρτη, γι' αυτό τραγουδήσαμε, νομίζω, με τόσο πάθος και συγκίνηση, τραγούδια από τη Λατινική Αμερική, τον κομαντάντε Τσε Γκεβάρα και την κουβανική επανάσταση, και Λοΐζο και το Bella Ciaο, και πολλά ακόμα.

Δεν θέλω, και δεν χρειάζεται, να πω πολλά ακόμα. Μόνο ένα μεγάλο «Μπράβο» σε όλους όσοι και όσες δούλεψαν σκληρά, έβαλαν την ψυχή τους, επί μέρες, για να φτιαχτεί ξανά το θεατράκι, να γίνει η συναυλία. Σε όλους όσους ξέρω (έχω πολλούς φίλους και φίλες στο Χαλάνδρι τον Δημήτρη, την Ελένη, την Ευγενία, την Έλενα, τον Ηλία, τον Θόδωρο, την Ντία, τον Πόλυ, τον Σίμο, τον Σέργιο, τη Χριστίνα...) αλλά και όσους δεν ξέρω, όλους τους ανθρώπους του δήμου, τους ανθρώπους της παράταξης «Αντίσταση με τους πολίτες». Και κλείνω με τα λόγια του δημάρχου Σίμου Ρούσσου, που τα λένε όλα:

«Το θεατράκι αυτό δεν στέγασε μόνο ήχους, μουσικές και χρώματα μιας τριαντάχρονης διαδρομής που το έκανε γνωστό σε όλη την Αθήνα. Πιότερο από αυτό, για μερικούς από μας, ήταν τα μάτια, τα βήματα και η αναπνοή της νιότης μας. Ανάμεσα στις καλαμιές του στροβιλίζονται σαν σκιές, οι αγκαλιές που απλόχερα μας χαρίστηκαν και τα φιλιά που μας αρνήθηκαν. Στις όχθες του βηματίζουν ακόμη οι πρόωρα χαμένοι μας φίλοι. Κι όταν το φεγγάρι γιομίζει, κοκκινίζουν μαζί τα όνειρά μας και η μοναξιά στη μέση του δρόμου γίνεται ελαφρότερη. Τότε τα πράγματα αποκτούν πάλι κάποιο νόημα.

Γιατί το μεγάλο τούτο ρέμα, όπως λέει και ο ποιητής, είναι καμωμένο από όλα τα πράγματα που γνώρισες ή που θα μπορούσες να είχες γνωρίσει. Ήξεραν πώς την ψυχή μας να τουφεκίσουν, οι άθλιοι... Μόνο που τούτη τη φορά λάθεψαν.

Και την προηγούμενη Κυριακή κατάλαβαν πως, και εκατό φορές να το γκρεμίσουν, εμείς εκατό φορές θα το αναστήσουμε. Όπως θα ξαναφτιάξουμε την πόλη μας. Όπως θα ξαναχτίσουμε τη χώρα μας».

* Η Βασιλική Κατριβάνου είναι βουλευτής Β' Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ





avgi