Το νέο «Τείχος του Αίσχους» στην Ευρώπη
«Η Γερμανία δεν διαθέτει κοινή λογική στην οικονομία, αλλά ούτε και συμπόνια. Αυτό που επιβάλλει με το ραβδί είναι τυφλή ηλιθιότητα»
Τζόζεφ Στίγκλιτς, στην Libération, 17/7/2015
του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
Όταν τα μεσάνυχτα της 3ης Αυγούστου του 1914 άρχιζε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Σερ Έντουαρντ Γκρέϋ (Edward Grey) συνόψισε σε μια φράση του τα συμβαίνοντα ως εξής:«Απόψε τα φώτα θα σβηστούν σε όλη την Ευρώπη και δεν πρόκειται να τα δούμε να ανάβουν πάλι».
Στην δραματική πορεία της Ευρώπης έκτοτε, μέσα από δύο παγκοσμίους πολέμους, ρήξεις και αποσταθεροποιήσεις και έναν νέο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο που βιώνουμε σήμερα, πρωταγωνίστησετο φάντασμα της γερμανικής ηγεμονίας και η απληστία των Γερμανοεβραίων Τραπεζιτών που κρύβονται πίσω από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και την Νέα Παγκόσμια Τάξη.
Αν και οι ελληνορωμαϊκές ρίζες της Ευρώπης άντεξαν απέναντι σ’ αυτό τον κίνδυνο για έναν αιώνα, ποτέ οι ψευδαισθήσεις της γερμανικής ηγεμονίας δεν ήταν πιο απειλητικές απ’ ό,τι σήμερα. Μιας ηγεμονίας ανεύθυνης, ολοκληρωτικής, χωρίς αίσθηση ιστορίας και πολιτισμού, βάρβαρης με επικίνδυνα ανορθολογικά στοιχεία ρεβανσισμού και αλαζονείας που αποτελούν θανάσιμη απειλή για τις δημοκρατικές και ανθρωπιστικές κατακτήσεις της γηραιάς ηπείρου.
Η βίαιη διάλυση των κοινωνικών δομών και η φτωχοποίηση των λαών του ευρωπαϊκού Νότου προς όφελος ενός ισχυρού και οικονομικά εύρωστου 4ου Ράϊχ καθιστά άκρως επίκαιρες τις διαπιστώσεις του Επιτάφιου του Περικλέους ότι οι Έλληνες –και κατά συνέπεια όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι- υπερασπίζονται αυτά που έχουν κατακτήσει και αγαπήσει, μεγαλώνοντας μαζί τους, και κινδυνεύουν να τα χάσουν απότομα.
Το πρωτοφανές αυτό φαινόμενο του βίαιου πισωγυρίσματος της ιστορίας από έναν σύγχρονο τρόπο ζωής σε μια νέα φεουδαρχία και πτωχοτραπεζοκρατία με την διάλυση της μεσαίας ευρωπαϊκής τάξης, «προσεγγίζει τα όρια της τραγωδίας ...και φέρει στο προσκήνιο τις δυνάμεις εκείνες που προκαλούν τις επαναστάσεις, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη» [1]:
«Δύο είναι οι κύριοι λόγοι εξεγέρσεων κατά των τυραννίδων. Το μίσος και η περιφρόνηση, το ένα υπάρχει παντα εναντίον των τυράννων, δηλαδή το μίσος. Πολλές τυραννίδες όμως ανατράπηκαν από περιφρόνηση. [2]
Μέσα σ’ αυτό το δυσμενές περιβάλλον αυτό που διαφαίνεται, και το διαπιστώσαμε κατά τις μαραθώνιες ελληνογερμανικές διαπραγματεύσεις του 6μήνου, είναι:
- πρώτον, αποχωρήσεις κρατών-μελών από το γκέτο της Ευρωζώνης και,
- δεύτερον, μαζικές εξεγέρσεις των λαών της Ευρώπης για την υπεράσπιση της δημοκρατίας.
Stunde Nul – Ευρώπη Ώρα Μηδέν
Το Γερμανικό Ζήτημα είναι και πάλι ο καθοριστικός παράγων για το μέλλον της Ευρώπης και του δυτικού κόσμου που σήπεται και, για άλλη μια φορά, οι υπόλοιπες δυτικές δυνάμεις –Αγγλοσαξονικές, Φράγκοι και Λατίνοι- ακολουθούν την ίδια μυωπική πολιτική όπως οι ηγέτες τους τον μεσοπόλεμο απέναντι στο αυγό του Φιδιού που εκτρέφεται στο Βερολίνο.
Ο κόσμος αρχίζει και συνειδητοποιεί την πραγματικά τραγική διάσταση της κατάστασης στην Ευρώπη,όπως είπε ο Γάλλος ιστορικός, κοινωνιολόγος και ανθρωπολόγος Emmanuel Todd στον δημοσιογράφοWilliam Bourton της βελγικής εφημερίδας Le Soir:
«Η πραγματικά τραγική διάσταση της κατάστασης είναι πως η Ευρώπη είναι μία ήπειρος, η οποία, κατά τον 20 αι. αυτοκτονεί κυκλικά από γερμανική υπαιτιότητα. Υπήρξε πρώτα ο πόλεμος του ‘14, έπειτα ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Τώρα, η ήπειρος είναι πολύ πιο πλούσια, πολύ πιο ειρηνική, αποστρατικοποιημένη, γεροντική, αρθριτική».
Είναι επιτακτική η ανάγκη να αναχαιτιστεί η ενοποιημένη Γερμανία, κληρονόμος του ναζιστικού Ράϊχ, η οποία δεν φαίνεται να διδάχτηκε και πολλά από την πολεμική περιπέτεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που οδήγησε και στην δική της καταστροφή.
Μετά το 1945, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να μείνουν στην Ευρώπη, σε αντίθεση με την στάση τους μετά τον Α’ Πόλεμο. Έριξαν έναν πακτωλό οικονομικής βοήθειας στο Βερολίνο, διέγραψαν το 1953 όλα τα διεθνή χρέη του, εξασφάλισαν μεταναστευτικές ροές από τις ελεγχόμενες χώρες του Νότου που είχαν καταστραφεί (Σικελία, Ελλάδα, Τουρκία κ.ά.) κι έτσι έστησαν στα πόδια της την «Δυτική Γερμανία», επιτηρούμενη από χιλιάδες αμερικανικά στρατεύματα, και την ενσωμάτωσαν στο δυτικό μπλοκ των «αντικομμουνιστικών δυνάμεων».
Το 1951, δύο Γαλλο-Εβραίοι πολιτικοί, ο Ρομπέρ Σουμάν και ο Ζαν Μονέ, ξεκίνησαν την ιδέα της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) σαν αντίβαρο στην αμερικανική και γερμανική ηγεμονία.
Το αρχικό σχέδιο γρήγορα εκφυλίστηκε σε μια αμερικανο-νατοϊκή ΕΟΚ, που οι ΗΠΑ πίστευαν ότι θα διαχειρίζονταν εσαεί ως μια θυγατρική τους πολιτική εταιρία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΑΡΘΡΟ ΣΤΟ ΟΙΜΟΣ-ΑΘΗΝΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου