Καταγγειλτε blog: Μια εικόνα 1000 λέξεις: Όταν έκλαψαν ακόμα και οι φωτογράφοι

Δεκεμβρίου 19, 2015

Μια εικόνα 1000 λέξεις: Όταν έκλαψαν ακόμα και οι φωτογράφοι

Για την Unicef είναι η φωτογραφία της χρονιάς. Για το Time μία από τις 10 σημαντικότερες του 2015. Για όλους εμάς η σκηρή πραγματικότητα που δεν πρέπει να της γυρίζουμε την πλάτη

Ο Georgi Licovski ανήκει σε αυτή την «τυχερή» σειρά των φωτογράφων που τα γεγονότα έρχονται να τους βρουν.

Έζησε στην δεκαετία του '90 ως νεαρός φωτογράφος την διάσπαση της πρώην πατρίδας του, της Γιουγκοσλαβίας και στην συνέχεια τις εχθροπραξίες στο Κόσοβο και τον εμφύλιο στα Σκόπια το 2001.

<b>Nilufer Demir:</b> "In Bodrum, we were three reporters working in shifts, taking photos of the refugees preparing to sail early in the morning. On that specific night, I came to that area at 6AM as always, and while I was taking a look at the Turgutreis Beach, I saw a little dead body. <br><br>As a human being, of course, I felt devastated when I saw that dead body, this little baby. But what I had to do was to pull myself together and do my job. And my job is to mirror their lives, their sufferings and the challenges they're facing during their hopeful journey. I did what my duty requires me to do, there was nothing else I could do: he was already dead. That day, the coastline of Bodrum was like a children’s graveyard."<br><br>
<i>This photo was taken in Bodrum, Turkey, on Sept. 2, 2015.</i>

Εικόνες που είχαν να κάνουν με ξεριζωμούς ανθρώπων από τα σπίτια τους. «Ήταν πολύ δύσκολες στιγμές εκείνες. Και ειλικρινά πίστευα και ήλπιζα ότι δεν θα χρειαζόταν να τραβήξω ξανά φωτογραφίες προσφύγων στην Ευρώπη. Δυστυχώς έκανα λάθος» θα πει στο blog του πρακτορείου Epa με το οποίο συνεργάζεται για τριάντα περίπου χρόνια.

Ώριμος πλέον τους τελευταίους μήνες απαθανατίζει από την άλλη πλευρά της Ειδομένης την προσπάθεια των προσφύγων να βρουν μια καλύτερη τύχη στην Ευρώπη. «Με τον ερχομό των πρώτων προσφύγων φέτος τον Μάρτιο, ήμουν ο πρώτος που έδειξε ενδιαφέρον για να καλύψει αυτό το θέμα. Στην αρχή οι φωτογραφίες δεν περνούσαν στις εφημερίδες καθώς το πρόβλημα δεν είχε φθάσει ακόμη στην καρδιά της Ευρώπης. Όταν όμως τον Ιούλιο και τον Αύγουστο είχε επεκταθεί κατέληξε να γίνει ένα από τα πιο σημαντικά του 21ου αιώνα».

<b>Goran Tomasevic: </b>
"I was in Kano, northern Nigeria, on assignment covering the presidential elections. When the results were announced of Muhammadu Buhari’s victory, large crowds started celebrating on the streets.
<br><br>The man in the picture was accidentally hit by a motorcyclist driving at full speed as he was standing by the side of the road. He fell to the ground and didn’t move or respond to others. He was quickly driven to a hospital. I think he died but I am not sure.
<br><br>I felt very sorry for this man. He was in the streets clearly celebrating a very important moment for him when this happened."
<br><br>
<i>This photo was taken in Kano on March 31, 2015.</i>

Μία από τις πολλές φωτογραφίες που τραβάει όλο αυτό το διάστημα επιλέχθηκε την Παρασκευή ως φωτογραφία της χρονιάς για το 2015 από την Unicef. Δύο ημέρες νωρίτερα, και χωρίς να γνωρίζει για την διάκριση αυτή, είχε μιλήσει στο Time το οποίο επίσης είχε επιλέξει την συγκεκριμένη φωτογραφία ως μία από τις 10 καλύτερες της χρονιάς.

<b>Damon Winter: </b>"For the first part of our long term project covering the devastating drought in the Western United States, we wanted images that got to the heart of the struggle between man and nature, the desire to conquer an inhospitable land. I searched through satellite images of Palm Springs and the Coachella Valley, looking for locations that showed this juxtaposition of the “California dream” and the harsh reality of the parched West. They weren’t hard to find.
<br><br>The aim wasn't to show this as a drought stricken area. This is what it always looks like. The point was to show the extreme lengths we go to live, and live well, in a place that was not meant for us. As I explored the checkerboard of communities bordering the desert along the Coachella Valley in an R22 helicopter, I came across lots of golf courses and housing developments dotted with swimming pools.
<br><br>I hadn’t seen this house on the satellite imagery but when I found it, I knew it said it all."
<br><br>
<i>This photo was taken in Rancho Mirage, Calif. on April 3, 2015. </i>

«Η αστυνομία της ΠΓΔΜ είχε δώσει εντολή να κλείσει η παράνομη διέλευση και να μην επιτρέπετε σε κανέναν να περάσει στην χώρα έως ότου βρεθεί μία λύση για την μεταφορά του τεράστιου αριθμού των προσφύγων που έρχονταν μέσω της Ελλάδας. Η αστυνομία είχε τις εντολές της αλλά οι μετανάστες είχαν την δική τους ατζέντα» αναφέρει ο Licovski για την φωτογραφία που τράβηξε στις 21 Αυγούστου.

<b>Georgi Licovski: </b>"The Macedonian police were given an order to shut down the illegal passage and not to let anyone through until a solution was found for the transfer of huge number of refugees that were coming from Greece. The police had their orders but the migrants had their agenda. They tried to pass the police cordon by putting the women and children in the front. The men started pushing. The police started letting through some of the women and children, and suddenly there was mass confusion and chaos all around.
<br><br>
That was a day I will never forget. It was the first time I saw my colleagues cry and take pictures, shaken by the terrified children’s faces that were trying to find their parents, brothers or sisters in the chaos. I was taking pictures with the intention of showing the world what was happening so that no child should ever live through this again. With time and distance, I can now say that the police weren't being violent, they had orders not to let anyone pass, but the desperation of the refugees was much bigger than the policemen’s shields.
<br><br>
This picture is very important for me, maybe one of the most important in my career, because of its many publications in newspapers around the world. [It forced] the political elite [in my country] to approach the migrant problem more seriously.
<br><br>
<i>This photo was taken on the Greek side of the border into Macedonia, near the southern city of Gevgelija on Aug. 21, 2015.</i>

«Προσπαθούσαν να περάσουν τον αστυνομικό κλοιό βάζοντας τις γυναίκες και τα παιδιά μπροστά. Στην συνέχεια οι άνδρες άρχισαν να πιέζουν. Οι αστυνομικοί άρχισαν να επιτρέπουν σε μερικά από τα γυναικόπαιδα να περάσουν αλλά σε λίγο επικράτησε μία μαζική σύγχυση και το χάος εξαπλώθηκε παντού».

<b>Ross McDonnell: </b>
"Debaltsevo, in Eastern Ukraine, had been encircled by Pro-Russian forces that had mounted a massive offensive to take the strategic town. Rumors swirled that up to 6,000 Ukrainian forces were trapped inside. The battle, nearing its end, had raged for weeks.
<br><br>
We covered the situation as best we could from the closest town on the Ukrainian side, Artemivsk, convoying up and down the dangerous road between the cities, passing the carcasses of destroyed vehicles, gleaning information and photos from the muddied troops as they retreated, or awaited orders, warming themselves by small fires.
<br><br>
That morning, it seemed as though the fight for Debaltsevo had been lost to the Pro-Russian Separatists. We were on the road early, in the blue half-light. The hoar frost had enveloped the countryside and fog sat low over the road. Between lines of tanks, GRAD rocket launchers and military transports, a group of soldiers played football in the road, their breath catching the frozen air.
<br><br>
It was impossible not to think of World War I in that static, etheral moment. The ice and fog seemed to blanket the landscape and indeed, the emotions of the scene, temporarily delaying the shock of defeat and the reveal of the aftermath.
<br><br>
Three Ukrainian National Guardsmen, off to the side of the road, seemingly reflect this sentiment too, their expressions in the resulting photograph, perhaps silently weighing up the consequences of war."
<br><br>
<i>This photo was taken along a road leading to Debaltseve in Artemivsk, Ukraine on Feb. 15, 2015.</i>

Παραδέχεται ότι είναι μία ημέρα που δεν θα ξεχάσει ποτέ στην ζωή του. «Ήταν η πρώτη φορά που είδα τους συναδέλφους μου να τραβούν φωτογραφίες και να κλαίνε.

<b>Justin Sullivan: </b>
"The Rocky Fire had been burning for days when this photo was taken. On this particular day it was raging through tinder dry brush due to four years of severe drought. The stubborn fire exploded to nearly double its size within hours, charring more than 20,000 acres in less than 24 hours.
<br><br>
In my years covering wildfire, I have never seen a fire grow so quickly. It was a surreal scene to be sitting along highway 20 with dozens of firefighters who were essentially waiting for the fire to come to them. The black columns of smoke filled the sky and the light from the setting sun filtered through, casting eerie light onto the landscape. It was mesmerizing to watch the thick smoke as it slowly rose from the hills.
<br><br>
The flames reached highway 20 after 2AM and were met by dozens of fire crews who lit back fires to help contain it and keep it from jumping the road."
<br><br>
<i>This photo was taken near Clearlake, Calif. on Aug. 1, 2015.</i>

Είχαν κλονιστεί και οι ίδιοι από τα πρόσωπα των τρομοκρατημένων παιδιών που προσπαθούσαν να βρουν τους γονείς, τους αδελφούς και τις αδελφές τους μέσα στο χάος».

Για την δική του δουλειά θα αναφέρει «Πρόθεση μου είναι με τις λήψεις αυτές να δείξω στον κόσμο τι συνέβαινε, έτσι ώστε κανένα παιδί να μην βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση».

<b>Peter Dejong: </b>
"I was covering the mourners at Carillon Hotel and Le Petit Cambodge restaurant that afternoon and evening. I'm always careful when working in and with crowds. I usuallu move into a crowd to shoot an image I see, and move back to the outer ring. Given the long days and the impact this story had on me, I chose to sit and reflect next to the sea of flowers, candles and messages, shooting an occasional image at a slow shutter speed.
<br><br>
All of a sudden somebody started screaming around the corner from Le Petit Cambodge, and in a split second my brain started racing weary of what the crowd would do. Everyone started running in multiple directions. I shot two images focusing on the person that appeared to stand still holding two children, while the rest of the mourners are running away. I'm assuming that the man and the two children where walking towards the attack sites when they got caught in the melee."
<br><br>
<i>This photo was taken at Le Petit Cambodge restaurant and the Carillon Hotel in Paris. Nov. 15, 2015.</i>

Μήνες μετά θα δει την πλήρη εικόνα πιο καθαρά. « Με τον χρόνο και την (σ.σ. συναισθηματική) απόσταση, μπορώ να πω τώρα ότι η αστυνομία δεν ήταν βίαιη, είχαν εντολές να μην αφήσουν κανέναν να περάσει, αλλά η απόγνωση των προσφύγων ήταν πολύ μεγαλύτερη από τις ασπίδες των αστυνομικών».

<b>Alan Stern of the Southwest Research Institute and the Principal Investigator on the New Horizons mission: </b>"This is really the completion of a 50-year quest to explore all of the planets in our solar system NASA began under President Kennedy and finished under President Obama. I believe that 100 years from now, this image will be an icon from the year 2015.
<br><br>
The image is actually a composite of a high-resolution black-and-white image and a somewhat smaller color image combined together. It shows about a quarter of the face of Pluto, an area more than 1000 kilometers long, bigger than the size of the state of Texas and illustrates the complex geology of the surface of this small planet. It was made by a pair of cameras on the New Horizons spacecraft and then radio transmitted back to the Earth in July when we assembled it as a color composite. At the time, Pluto was three billion miles from Earth. Traveling at the speed of light, it took four and half hours to cross that distance.
<br><br>
The New Horizons mission came about after a 2003 report from the National Academy of Sciences placed the exploration of Pluto at the very top of the priority list for NASA planetary science missions. My team won a competition to build this mission and we built that spacecraft and the scientific payload was launched in 2006. It flew over nine and a half years – it was the fastest spacecraft ever launched and it travelled further than any spacecraft has in history to reach its primary target.
<br><br>
The U.S. has been first to explore every planet in our solar system from Venus in 1962 to Pluto in 2015. NASA and the U.S. has led the way."
<br><br>
<i>This photo was taken by the Long Range Reconnaissance Imager (LORRI) aboard NASA's New Horizons spacecraft, when the spacecraft was 476,000 miles (768,000 kilometers) from Pluto’s surface. The photo was released on July 13, 2015.</i>

Και καταλήγει «αυτή η εικόνα είναι πολύ σημαντική για μένα, ίσως είναι και η πιο σημαντική στην καριέρα μου, καθώς είχε πολλές δημοσιεύσεις σε εφημερίδες σε όλο τον κόσμο». Είχε όμως αντίκτυπο και στην ίδια του την χώρα. «(Ανάγκασε) την πολιτική ελίτ (στην χώρα μου) να προσεγγίσει το μεταναστευτικό πρόβλημα πιο σοβαρά».

<b>Feidin Santana: </b>
"When I took my phone out, I did it mostly because [of] all the cases that are happening right now around the nation, I just took my phone out so the police [could] be aware that someone was present, [that] there was a witness over there. I did it because I have watched those videos… all those incidents. When I took my phone out, it was just to prevent anything bad [from happening]."
<br><br>
<i>In this image from video, Walter Scott is shot by police officer Michael Thomas Slager in Charleston, S.C. April 4, 2015.</i>

Στο blog του Epa θα παραδεχτεί ότι και ο ίδιος έκλαψε στην συγκεκριμένη φωτογραφία και ότι δεν μπορεί να αποτυπωθεί η κατάσταση πραγματικού χάους που επικρατεί. Χαρακτηριστικότερο είναι όπως αναφέρει ότι ενήλικες πρόσφυγες αρπάζουν παιδιά που έχουν ξεφύγει από την προσοχή των γονιών τους και τα χρησιμοποιούν για να περάσουν τον αστυνομικό κλοιό. Λίγο μετά τα εγκαταλείπουν με αποτέλεσμα να υπάρχουν δεκάδες παιδιά που κλαίνε μόνα τους ψάχνοντας να βρουν τα συγγενικά πρόσωπα με τα οποία ταξίδευαν μαζί τα οποία βρίσκονται στην άλλη πλευρά του αστυνομικού κλοιού.

«Όλοι προσπαθούμε να πάρουμε τις πιο συγκινητικές στιγμές των μεταναστών, διότι όλοι γνωρίζουμε ότι αυτό το είδος των εικόνων έχουν καλύτερη επίδραση στις εφημερίδες του κόσμου. Αυτού του τύπου οι εικόνες είναι που πουλάνε. (...) Πόσο ηθικό όμως είναι χρησιμοποιείς την δυστυχία τους και την δυσχερή τους θέση για μία καλύτερη εικόνα; Για να πούμε όμως την αλήθεια, ποτέ στην ζωή μου δεν είχα βρεθεί απέναντι σε τέτοια αντίδραση από Ευρωπαίους δημοσιογράφους και αναγνώστες οι οποίοι (με αφορμή αυτές τις φωτογραφίες) προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν μαζί μου και να ρωτήσουν αν θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους μετανάστες με οποιοδήποτε τρόπο. Τουλάχιστον αυτό με κάνει να νιώθω κάπως πιο χαρούμενο».

Τέλος ο Σκοπιανός φωτογράφος δηλώνει περήφανος «για την εικόνα με το μικρό αγόρι που γονείς του το μετέφεραν μέσα σε μία τσάντα διότι, σύμφωνα με τους ίδιους, ήταν άσχημα χτυπημένο από επίθεση χημικών στην Συρία. Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε σε πολλά πρωτοσέλιδα σε όλο τον κόσμο. Πολλοί άνθρωποι και οργανώσεις άρχισαν να ενδιαφέρονται για την τύχη του μικρού και από ότι κατάλαβα μπόρεσαν να τους εντοπίσουν και να προσφέρουν στον ίδιο και στην οικογένεια του την φροντίδα που χρειάζονταν».

Δεκεμβρίου 19, 2015

Μια εικόνα 1000 λέξεις: Όταν έκλαψαν ακόμα και οι φωτογράφοι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου