Εν Αθήναις..."μάνα μου είμαι φθισικός..."

Η ξεκούραση και η έκθεση στο φως του ήλιου βοηθούσε στην καταπολέμηση της φυματίωσης του "χτικιού"...της "φθίσης" όπως λέγανε εκείνα τα χρόνια
την αρρώστια που σε έλιωνε.....την φυματίωση.
Στην Αθήνα ειδικά στις λαϊκές γειτονιές γνωρίζανε πολύ καλά το πρόβλημα
ειδικά στα παιδιά.
Και δώστου μουρνόλαδο....
Για ξεκούραση-νοσηλεία υπήρχαν τα πρεβαντόρια ....κοντά στα πεύκα ....κανονικό συσσίτιο και όχι ότι υπήρχε στο σπίτι στο φανάρι....
Για όσους δεν χωρούσαν υπήρχαν οι αυτοσχέδιες σκηνές ...
Έμεναν σε αυτές και οι συγγενείς τους πήγαιναν τρόφιμα....
Κυκλοφορούσαν στο δρόμο οι πιτσιρικάδες και σχολίαζαν στην γειτονιά...
"....αχ το καϋμένο το κιτρινιάρικο....πετσί και κόκκαλο είναι...το βλέπω για Πεντέλη..."
Άσε τον έλεγχο του μαντηλιού του παιδιού από την μάνα όταν έβηχε
το παιδί...αγωνία για το χρώμα.
Τι να πρωτοθυμηθείς τι να ξεχάσεις !

Στην ουρά για εξέταση....

Πίσω στα παλιά