ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΙΛΩΝΤΑΣ Κ ΕΝΝΟ ΩΝΤΑΣ -ΚΑΤΑΝΟ ΩΝΤΑΣ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΔΙΑ ΒΟΛΟΣ – ΕΧΟΥΜΕ ΟΤΙ :

Έκ του ρήματος Βάλλω (και βάζω και βάνω), που έχει βέβαια αρκετές ερμηνείες αλλά κυρίως σημαίνει «χτυπώ», «καταστρέφω», «τραυματίζω», «ρίπτω». Παράγωγά του είναι: η βολή, το βόλι, το βλήμα κ.α. Με την πρόθεση του -διά- το «χτύπημα», η «βολή», γίνεται «Δια-βάλλω» δηλαδή συκοφαντώ /εξαπατώ /κατηγορώ /παραπλανώ κλπ. Όπως είναι φυσικό άλλωστε, αλλάζει όλο το νόημα της λέξης, και εύκολα παρατηρούμε ότι σ’ αυτήν την αλλαγή προσδίδεται έντονα η έννοια του ύπουλου χτυπήματος, η έννοια του ψεύδους και της άνανδρης συμπεριφοράς! Παράγωγα δε του δια-βάλλω είναι η διαβολή και φυσικά ο Διάβολος!… Επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο στην Ελληνική Γλώσσα, πέρα από την σημερινή (κατωτέρου νοητικού επιπέδου) ερμηνεία του δια-βάλλω (συκοφαντώ, παραπλανώ κλπ.), στην κυριολεκτική του ερμηνεία (και πιθανότατα ανωτέρου νοητικού επιπέδου) σημαίνει : βάλλω κατά του Διός, δηλαδή βάλλω κατά της Αρχής που αντιπροσωπεύει ο Δίας, κατά της Ύψιστης Φυσικής και Ηθικής Διανοίας του Κόσμου (βλ. Β. Ρασσιάς «ΖΕΥΣ»), και αυτός που βάλλει κατά του Διός είναι …«διάβολος»(!) Διάβολος – Διαβολή = όποιος βάλλει κατά του Διός δηλαδή βάλλω κατά της Αρχής που αντιπροσωπεύει ο Δίας, κατά της Ύψιστης Φυσικής και Ηθικής Διανοίας του Κόσμου .

Επίσης οι Πανεπιστήμονες Αρχαίοι Έλληνες δεν αναγνώριζαν καμμία οντότητα με το ονομα ΔΙΑΒΟΛΟ….

( Bέβαια μπορεί στην επόμενη γωνία να σου εμφανιστεί μέσα από κάθε έναν-μία που θα συναντήσεις – απλά όμως δεν υπάρχει μόνος του…. αλλά μπορεί να ταυτόχρονα να είναι παντού… μέσα απο την αρνητικότητα και την αμάθεια κάθε Ανθρώπου σύμφωνα και με τονPaul Carvel όπου μας λέει ότι – Ο Θεός εκφράζεται μέσα από όλα τα πράγματα, ο διάβολος μόνο μέσα από τον άνθρωπο).

Τέλος το ίδιο συναντάμε και με την λέξη ΔΑΙΜΩΝ ! Ελληνική κ αυτή αλλά στις μέρες μας σημαίνει ή μάλλον παραχακτικά…. σημαίνει την παρέα του ΔΙΑΒΟΛΟΥ που τα πίνει με τους Δαίμονες , κάτι τυπάκια αμαρτωλά που αφου πάρουν το σχέδιο δράσης απο το αφεντικό τρέχουν και το εκτελούν κλπ…κλπ..

Ελληνικά λοιπόν συνέχεια και ανατρέχωντας πίσω , βρίσκουμε ότι ο Δαίμων παράγεται απο το ρήμα Δαίω = μοιράζω / Δαίμων = ο Δια μοιραστής !

Διαμοιραστής της Μοίρας του Ανθρώπου ,


Στον Όμηρο, ο δαίμων, σημαίνει ένα είδος προσωπικής θεότητας, που υπάρχει μέσα στο άτομο και το συνοδεύει από την γέννησή του μέχρι το θάνατο.

Από την Ιλιάδα :

» ἡ δ’ Οὔλυμπόν δε βεϐήκει δώματ’ ἐς αἰγιόχοιο Διὸς μετὰ δαίμονας ἄλλους.»
‘κι εκείνη στο παλάτι πετάει και πάει του Δία, στον Όλυμπο, με τους θεούς τους άλλους’ (μετ. Ν. Καζαντζάκης)
«οὐδ᾽ ἐπιορκήσω πρὸς δαίμονα »
‘μπρος στους θεούς εγώ όρκο ψεύτικο δεν παίρνω’ (μετ. Ν. Καζαντζάκης)

Στους προσωκρατικούς φιλοσόφους, ο δαίμων απο-θεοποιείται, εξελίσσεται και παίρνει την σημασία της ψυχής, του χαρακτήρα ή της ατομικής μοίρας. Λέγει ο Ηράκλειτος «ήθος ανθρώπω δαίμων», δηλ. «Δαίμων / Θεός για τον άνθρωπο δεν είναι παρά ο χαρακτήρας του»

Με το «δαιμόνιο» του Σωκράτη, έχουμε το θεϊκό κομμάτι της ψυχής του, ο προστάτης, φύλακας και καθοδηγητής του, η εσωτερική φωνή που εμπιστευόταν και όριζε ως «θεία έμπνευσή» του. Όλοι έχουμε μέσα μας το ιερό δαιμόνιο μας.

Ο Πλάτωνας, στον Κρατύλο, ταυτίζει τον δαίμονα με τον «δαήμονα», τον γνώστη, τον σοφό (από το ρ. δάω = μαθαίνω. Από εκεί βγαίνουν οι λέξεις διδάσκω, διδάσκαλος. Δαήμων = σοφός, αδαής = αυτός που δεν γνωρίζει. Δαήμων => Δαίμων), Και από το δαίμων βγαίνει ο δαιμόνιος => επιτήδειος.

Ο δαίμονας ταυτίζεται και με την μοίρα του ανθρώπου (ευδαιμονία, κακοδαιμονία)

Στις φιλοσοφικές σχολές και ρεύματα της Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής περιόδου (Επικούρειοι, Στωικοί, Κυνικοί) συναντάμε την ευδαιμονία ως κοινό φιλοσοφικό στόχο. Ευδαιμονία δεν σημαίνει ευτυχία, αλλά διαρκή προσωπική προσπάθεια για να είναι σε υγιή και ισορροπημένη κατάσταση ο εσώτερος δαίμων μας. Η φράση «ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ», ήταν διαδεδομένη φιλοσοφική ευχή, η ανώτατη διάκριση που μπορούσε να απονεμηθεί (μετά θάνατον) σε έναν θνητό.

«Να ζεις κατά τον δαίμονά σου» σημαίνει να είσαι ο εαυτός σου, και όχι αυτό που θέλουν οι άλλοι να είσαι. Να ζήσεις τη δική σου ζωή και να πράττεις σύμφωνα με αυτό που η συνείδηση σου θεωρεί σωστό, αδιαφορώντας για το τι θα πουν οι άλλοι.

agnosto