Αναμνήσεις:Η γιαγιά χτυπάει το μπουτινέλο για να φτιάξει ξινόγαλο και βούτυρο!

Αρμέγοντας το κοπάδι στράγγιζαν καλά το γάλα και στη συνέχεια μέρος αυτού το έβραζαν για να φάνε, το δε υπόλοιπο ή το έπηζαν τυρί ή το

έβαζαν στην καρδάρα για να γίνει κορφή (από την οποία στη συνέχεια έβγαζαν το βούτυρο και το ξινόγαλο) ή έφκιαναν τσαλαφούτι, αρτιμή ή κλωτσοτύρι (από το ξυνόγαλο), μυζήθρα (από το τυρόγαλο) ή το έπηζαν γιαούρτι.




Διακρίνομε τον μποτινέλο, ονομαζόμενο και βούρτσα. Εδώ ρίχνανε την κορφή, την κοπάνιζαν με το φορλέτσι και έβγαζαν το βούτυρο και το ξυνόγαλο!
Το γάλα, επίσης, ήταν βασικό και απαραίτητο στοιχείο διατροφής, με ποικίλες μορφές: βραστόγαλο, ξινόγαλο, κορφή (γίδινο κυρίως γάλα αλλά και πρόβειο το άφηναν σε ένα καρδάρι μέχρι να ξινίσει και χτυπώντας το μετά στον μπουτινέλο έβγαζαν το βούτυρο), τσαλαφούτι (το αυγουστιάτικο γάλα, που ήταν χοντρό και λιγοστό, το έβραζαν, το αλάτιζαν, το τοποθετούσαν σε κάδο και το άφηναν σε δροσερό μέρος για αρκετές μέρες. Όσο περνούσε ο καιρός γινόταν πιο πηχτό και νόστιμο. Μέσα σε τουλούμι μπορούσε να διατηρηθεί και όλο το χειμώνα).

polineri.gr