«Μακάριοι οι ελεήμονες»… ακουγόταν ο μακαρισμός στ’ αυτιά των χωριανών καθώς έβλεπαν το διακονιάρη να πλησιάζει το σπιτικό τους και να τους ζητά, έστω κι ένα κομματάκι ψωμί!
Κι οι νοικοκυραίοι, έπαιρναν χαρά και αισθάνονταν όμορφα που θα εκτελούσαν την πράξη της ελεημοσύνης, γι’ αυτό, και το διακονιάρη τον περιβάλανε με πραγματική αγάπη.
Διακόνευε, ζητούσε ο άνθρωπος που είχει ανάγκη, αλλά και διακονούσε αυτούς που τον βοηθούσαν, όχι υπηρετώντας τους, αλλά απευθύνοντάς τους τον καλό λόγο, τις ευχές που πάντα ο καθένας μας έχει ανάγκη απ’ αυτές.
Μάζευε ο διακονιάρης το μικρόκοσμο κοντά του και τα περίεργα ματάκια των μικρών παιδιών παρατηρούσαν έντονα το κάθε τι. ΄Ακουγαν το λόγο του, τους συχωρεμούς και τις ευχές του για καλή υγεία της οικογένειάς τους. Και τα ξανάκουγαν και μετά, αφού τελείωνε η ωραία και μεγάλη πράξη της ελεημοσύνης, που πραγματοποιούταν, μάλιστα, με μια μικρή ιεροτελεστία.
΄Εβλεπαν τη γιαγιά, τη μάνα, τον παππού ή τον πατέρα να βγαίνει έξω για να βοηθήσει όχι με περιφρόνηση αλλά με βαθιά επίγνωση καθήκοντος τον διακονιάρη. Ανάλογα με την ώρα ακουγόταν η φωνή της νοικοκυράς, που ρώταγε. «Θα καθίσεις να φάμε;»
Στο τραπέζι, ένας ακόμα άνθρωπος. Μπορεί και άγνωστος, μα άνθρωπος! Η φιλοξενία. χωρίς ανταπόδοση, αλλά από καθαρή και πραγματική αγάπη προς τον συνάνθρωπο! Η έκκληση του διακονιάρη «Ξένους ξένιζε, ίνα μην είσαι ξένος εις τον Θεό» έβρισκε την τέλεια ανταπόκρισή της, ταυτίζοντας τη δική σου προσφορά με την προσφορά του Θεού προς εσένα!
Η Κρήτη, το ‘χε μάθει και είχε κάνει βίωμά της τη φιλοξενία αποδεικνύοντας πως ο φιλόξενος Δίας, γεννήθηκε σ’ αυτήν!Ο διακονιάρης, επομένως, στην Κρήτη, υπηρετούσε τον καλό λόγο και διακονούνταν έμπρακτα με το λάδι, το ψωμί και το κρασί της μάνας γης. Γύριζε από σπίτι σε σπίτι για να πει αυτά που ήξερε και να συγκινήσει την αρχόντισσα και νοικοκυρά να του δώσει με την καρδιά της ό,τι είχε γι’ αυτόν, συγχρόνως όμως γινόταν και αιτία με την παρουσία του, να μάθουν τα παιδιά την ελεημοσύνη. Την ελεημοσύνη σ’ έναν άνθρωπο που πραγματικά είχε ανάγκη. Γιατί ο διακονιάρης στην Κρήτη τα χρόνια εκείνα, που έβγαινε στη γύρα, έβγαινε επειδή, πραγματικά ήταν ανίκανος να δουλέψει. Κι είχε ανάγκη να θρέψει ορφανά και να δώσει βοήθεια σε αρρώστους και ανήμπορους δικούς του, χειρότερους απ’ αυτόν. Το ‘κανε από ανάγκη, το ‘κανε με ντροπή, το ‘κανε αληθινά και τίμια κι αυτό τον ανέβαζε στα μάτια του κόσμου , έτσι ώστε, αν και «επαίτης» να γίνεται δάσκαλος και εργάτης του καλού! Μέσα από την ανάγκη του έδινε το μάθημα της αγάπης σ’ αυτούς που τον διακονούσαν και γινόταν εργάτης του καλού γιατί πρόσφερε στους δικούς του, ταπεινώνοντας τον ίδιο τον εαυτό του! Κι ήταν, για τον πραγματικό αναξιοπαθούντα που αναγκαζόταν ν’ απλώσει το χέρι πολύ οδυνηρό και τραγικό. Κι ο διακονιάρης της εποχής εκείνης βοηθιότανε για να βοηθήσει και όχι να ξεγελάσει…
Μαζί με τη δύση του ήλιου κείνων των ημερών, χάθηκε κι ο διακονιάρης της αλλοτινής, μακρινής από σήμερα εποχής! Η περιγραφή του μπορεί δύσκολα να μεταφερθεί στις επόμενες γενιές, όμως η έννοια της διακονίας, στην πραγματική της βάση θα πρέπει να καίει μέσα μας έστω σα μια μικρή σπίθα, έτοιμη ν’ ανάψει σ’ όποια εποχή κι αν ζούμε!
Κι οι νοικοκυραίοι, έπαιρναν χαρά και αισθάνονταν όμορφα που θα εκτελούσαν την πράξη της ελεημοσύνης, γι’ αυτό, και το διακονιάρη τον περιβάλανε με πραγματική αγάπη.
Διακόνευε, ζητούσε ο άνθρωπος που είχει ανάγκη, αλλά και διακονούσε αυτούς που τον βοηθούσαν, όχι υπηρετώντας τους, αλλά απευθύνοντάς τους τον καλό λόγο, τις ευχές που πάντα ο καθένας μας έχει ανάγκη απ’ αυτές.
Μάζευε ο διακονιάρης το μικρόκοσμο κοντά του και τα περίεργα ματάκια των μικρών παιδιών παρατηρούσαν έντονα το κάθε τι. ΄Ακουγαν το λόγο του, τους συχωρεμούς και τις ευχές του για καλή υγεία της οικογένειάς τους. Και τα ξανάκουγαν και μετά, αφού τελείωνε η ωραία και μεγάλη πράξη της ελεημοσύνης, που πραγματοποιούταν, μάλιστα, με μια μικρή ιεροτελεστία.
΄Εβλεπαν τη γιαγιά, τη μάνα, τον παππού ή τον πατέρα να βγαίνει έξω για να βοηθήσει όχι με περιφρόνηση αλλά με βαθιά επίγνωση καθήκοντος τον διακονιάρη. Ανάλογα με την ώρα ακουγόταν η φωνή της νοικοκυράς, που ρώταγε. «Θα καθίσεις να φάμε;»
Στο τραπέζι, ένας ακόμα άνθρωπος. Μπορεί και άγνωστος, μα άνθρωπος! Η φιλοξενία. χωρίς ανταπόδοση, αλλά από καθαρή και πραγματική αγάπη προς τον συνάνθρωπο! Η έκκληση του διακονιάρη «Ξένους ξένιζε, ίνα μην είσαι ξένος εις τον Θεό» έβρισκε την τέλεια ανταπόκρισή της, ταυτίζοντας τη δική σου προσφορά με την προσφορά του Θεού προς εσένα!
Η Κρήτη, το ‘χε μάθει και είχε κάνει βίωμά της τη φιλοξενία αποδεικνύοντας πως ο φιλόξενος Δίας, γεννήθηκε σ’ αυτήν!Ο διακονιάρης, επομένως, στην Κρήτη, υπηρετούσε τον καλό λόγο και διακονούνταν έμπρακτα με το λάδι, το ψωμί και το κρασί της μάνας γης. Γύριζε από σπίτι σε σπίτι για να πει αυτά που ήξερε και να συγκινήσει την αρχόντισσα και νοικοκυρά να του δώσει με την καρδιά της ό,τι είχε γι’ αυτόν, συγχρόνως όμως γινόταν και αιτία με την παρουσία του, να μάθουν τα παιδιά την ελεημοσύνη. Την ελεημοσύνη σ’ έναν άνθρωπο που πραγματικά είχε ανάγκη. Γιατί ο διακονιάρης στην Κρήτη τα χρόνια εκείνα, που έβγαινε στη γύρα, έβγαινε επειδή, πραγματικά ήταν ανίκανος να δουλέψει. Κι είχε ανάγκη να θρέψει ορφανά και να δώσει βοήθεια σε αρρώστους και ανήμπορους δικούς του, χειρότερους απ’ αυτόν. Το ‘κανε από ανάγκη, το ‘κανε με ντροπή, το ‘κανε αληθινά και τίμια κι αυτό τον ανέβαζε στα μάτια του κόσμου , έτσι ώστε, αν και «επαίτης» να γίνεται δάσκαλος και εργάτης του καλού! Μέσα από την ανάγκη του έδινε το μάθημα της αγάπης σ’ αυτούς που τον διακονούσαν και γινόταν εργάτης του καλού γιατί πρόσφερε στους δικούς του, ταπεινώνοντας τον ίδιο τον εαυτό του! Κι ήταν, για τον πραγματικό αναξιοπαθούντα που αναγκαζόταν ν’ απλώσει το χέρι πολύ οδυνηρό και τραγικό. Κι ο διακονιάρης της εποχής εκείνης βοηθιότανε για να βοηθήσει και όχι να ξεγελάσει…
Μαζί με τη δύση του ήλιου κείνων των ημερών, χάθηκε κι ο διακονιάρης της αλλοτινής, μακρινής από σήμερα εποχής! Η περιγραφή του μπορεί δύσκολα να μεταφερθεί στις επόμενες γενιές, όμως η έννοια της διακονίας, στην πραγματική της βάση θα πρέπει να καίει μέσα μας έστω σα μια μικρή σπίθα, έτοιμη ν’ ανάψει σ’ όποια εποχή κι αν ζούμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου