Πολλοί και, κυρίως, αυτοί που θεωρούν τις γυναίκες ατζαμήδες οδηγούς, σίγουρα θα εκπλαγούν μαθαίνοντας ότι τους υαλοκαθαριστήρες δεν τους
Πώς της κατέβηκε η ιδέα
Η Μαίρη Άντερσον (1866-1953) ήταν Αμερικανίδα κτηματομεσίτης (συν κτηνοτρόφος και αμπελουργός) από την Αλαμπάμα. Μια χιονισμένη μέρα, τον Νοέμβριο του 1903, επισκέφθηκε τη Νέα Υόρκη και πήρε το τραμ, προκειμένου να δει όλα τα αξιοθέατα της πόλης.
Το χιόνι όμως την εμπόδιζε να τα δει. Το ίδιο πρόβλημα παρατήρησε πως είχε και ο οδηγός του τραμ: Έβλεπε με δυσκολία τον δρόμο μέσα από το χιόνι και κάθε λίγα λεπτά προσπαθούσε να φτάσει με το χέρι του το εξωτερικό τζάμι του οχήματος για να το σκουπίσει. Μάλιστα κάποιες φορές αναγκαζόταν να βγάλει το κεφάλι του έξω από το παράθυρο για να δει!
Αδιαφορώντας πλέον για τα αξιοθέατα γύρω της η Μαίρη άρχισε να σκέφτεται με ποιον τρόπο ο οδηγός θα μπορούσε να παραμείνει ζεστός μέσα στο όχημα χωρίς να ανησυχεί για το πώς θα καθαρίσει το παρμπρίζ του. Έτσι εμπνεύστηκε έναν βραχίονα από καουτσούκ, που μπορούσε να προσαρμοστεί στη βάση του παρμπρίζ και να πηγαίνει πέρα δώθε σκουπίζοντας το τζάμι. Η εφεύρεση λειτουργούσε με έναν μοχλό που χειριζόταν ο οδηγός μέσα από το όχημα. Αυτοί ήταν οι πρώτοι υαλοκαθαριστήρες.
Την αγνόησαν γιατί ήταν μπροστά από την εποχή της
Αμέσως η εφευρέτης υπέβαλε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, το οποίο και έλαβε το 1905. Στη συνέχεια προσπάθησε να πουλήσει τη συσκευή της σε πολλές εταιρείες, οι οποίες όμως την απέρριψαν με την αιτιολογία ότι θα αποσπούσε την προσοχή των οδηγών. Εξάλλου, στις αρχές του 20ου αιώνα τα περισσότερα αυτοκίνητα δεν πήγαιναν αρκετά γρήγορα για να χρειάζονται ακόμη και παρμπρίζ, ενώ έξω από τις μεγάλες πόλεις λίγοι άνθρωποι είχαν αυτοκίνητο στην κατοχή τους. Απλώς, η Μαίρη Άντερσον ήταν μπροστά από την εποχή της.
Η ασφάλεια των αυτοκινήτων έγινε πραγματικά προτεραιότητα τη δεκαετία του 1950 (όταν εφευρέθηκαν ασφαλέστερα φρένα και ζώνες ασφαλείας).
Και δεύτερη γυναίκα στο παιχνίδι
Τελικά, η εφεύρεση της Άντερσον ξεχάστηκε, ενώ έληξε και το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της. Βρέθηκαν όμως άλλοι να εξελίξουν την ιδέα της. Όπως η Σαρλότ Μπράιντγουντ – πρόεδρος ομώνυμης βιομηχανίας της Νέας Υόρκης – η οποία το 1917 έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τους πρώτους αυτόματους υαλοκαθαριστήρες, που λειτουργούσαν με ηλεκτρισμό. Όμως η εφεύρεσή της, όπως και της Άντερσον, δεν είχε εμπορική επιτυχία.
Τα εύσημα πήγαν, τελικά, σε άντρα
Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα εμφανίστηκε στο προσκήνιο ο Μπομπ Κερνς, ο οποίος στα τέλη της δεκαετίας του ’60 ανακάλυψε τους υαλοκαθαριστήρες διακοπτόμενης λειτουργίας. Ο Κερνς ήταν καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Ντιτρόιτ και πήγε στο τοπικό εργοστάσιο της Φορντ να παρουσιάσει την εφεύρεσή του. Τον προσέλαβαν ως σύμβουλο αλλά σύντομα του ανακοίνωσαν πως ούτε την εφεύρεσή του χρειάζονταν ούτε τις υπηρεσίες του. Όμως δύο χρόνια αργότερα ο Κερνς είδε τους υαλοκαθαριστήρες του να λειτουργούν στα νέα μοντέλα της Φορντ και της Κράισλερ.
Όπως ήταν επόμενο, μήνυσε τις εταιρίες και ξεκίνησε δικαστικούς αγώνες. Μετά από αρκετό χρόνο και πολλές ταλαιπωρίες (ακόμα και στην ψυχική του υγεία) δικαιώθηκε εισπράττοντας δέκα εκατομμύρια δολάρια από τη Φορντ και άλλα 18,7 από την Κράισλερ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου