Δύο πράγματα αποφασίσαμε για την ζωή μας με τον φίλο μου τον Νικολάκη aka Χριστό λίγες εβδομάδες πριν τελειώσουμε το Λύκειο μια για πάντα. Το ένα ήταν ότι θα γυρίζαμε τον κόσμο με τρένο (και συγκεκριμένα με το Interrail) διαμένοντας σε youth hostels και το άλλο ότι θα πηγαίναμε στην Κούβα σαν εργάτες σε πορτοκαλεώνες, έτσι για την εμπειρία.Κανονικά θα έπρεπε να μπορώ να σου μεταφέρω και την έκφρασή μου τώρα που σου τα γράφω αυτά, αλλά κάτι τέτοιο καθίσταται αδύνατο, καθώς θα μπορούσε να γίνει εφικτό μόνο με φωτογραφία και αυτή την στιγμή που απορώ τόσο με τον εαυτό μου που κλαίω από τα γέλια, για φωτογραφία δεν είμαι!
Δεν χρειάζεται, φυσικά, να σου πω ότι δεν κάναμε τίποτα από τα δύο. Μετά από τον πρόλογό μου, νομίζω πως το κατάλαβες! Γιατί; Γιατί αφ’ ενός χαθήκαμε το ίδιο καλοκαίρι που τελειώσαμε το σχολείο (classic)και αφ’ ετέρου γιατί εγώ ούτε τις ελιές από το χωράφι μας δεν πηγαίνω να μαζέψω! Να μην σου μιλήσω για το ενδεχόμενο να μείνω σε hostel… Όσο καθαρό και αν μου υποσχεθείς ότι θα είναι, αν δεν το περάσω όλο μια χλωρίνη μόνη μου μόλις μπω, μπορεί να πάθω και νευρικό κλονισμό… Οπότε νομίζω πως καταλαβαίνεις γιατί όλα αυτά έμειναν απλά στην σφαίρα της εφηβικής μου φαντασίας. Όμως το Interrail… Το Interrail είναι άλλο πράγμα.
Το θυμήθηκα τώρα, καθώς έπεσα επάνω σε ένα άρθρο το οποίο περιέγραφε ένα ταξίδι σε ευρωπαϊκές πόλεις με Interrail και, η αλήθεια είναι, ότι το ζήλεψα πολύ. Ίσως γιατί το αγαπώ το τρένο, το αγαπώ πολύ. Νομίζω ότι η μισή μου ζωή πέρασε μέσα σε ένα τρένο. Και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως αν είχα μαζί μου μια φωτογραφική μηχανή κάθε φορά που βρισκόμουν μέσα σε ένα τρένο, να μπορούσε όλη μου η ζωή να παρουσιαστεί μέσα από τις φωτογραφίες αυτές χωρίς να λείπουν και πολλά κομμάτια της…
Χιόνια, βροχές, καύσωνες, ανοιξιάτικες λιακάδες, νυσταγμένα καλοκαιρινά μεσημέρια, φθινοπωρινές ζακέτες, συζητήσεις, συναισθήματα, αγκαλιές, γέλια, κλάματα, χέρια πιασμένα «έτσι, χωρίς λόγο, για να περνάει η ώρα» και άνθρωποι, άνθρωποι, άνθρωποι… Σχεδόν με όλους τους ανθρώπους που έχουν περάσει από την ζωή μου έχω βρεθεί κάποια στιγμή μέσα σε κάποιο τρένο… Περίεργο κι όμως αληθινό.
Θα ήθελα, λοιπόν, να το κάνω κάποια στιγμή αυτό το ταξίδι με το Interrail πρώτον, γιατί αγαπώ τα τρένα, δεύτερον γιατί αγαπώ τα ταξίδια και τρίτον, γιατί αγαπώ οτιδήποτε μπορεί να μου χαρίσει ελευθερία. Και για να σου εξηγήσω ακριβώς τί είναι αυτό, θα προσπαθήσω να σου το περιγράψω όσο πιο απλά γίνεται: Το Interrail είναι μια κάρτα η οποία σου επιτρέπει να κάνεις απεριόριστα ταξίδια με τρένο, ταξιδεύοντας σε 30 ευρωπαϊκές πόλεις, μέσα σε 5, 7, 10, 15, 22 μέρες ή ακόμη και έναν ολόκληρο μήνα ταξιδιού οι οποίες όμως θα πρέπει να πραγματοποιηθούν μέσα σε κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Για παράδειγμα, η κάρτα των πέντε ημερών έχει περιθώριο πραγματοποίησης των ταξιδιών 15 μέρες. Δηλαδή μπορώ μέσα από ένα διάστημα 15 ημερών, τις πέντε να τις περνάω ταξιδεύοντας με οποιοδήποτε τρένο, προς οποιονδήποτε προορισμό, να σταματάω όπου θέλω, να διαμένω όπου και όσο θέλω και να φεύγω και πάλι όποτε θέλω προς όποια κατεύθυνση θέλω. Όπως καταλαβαίνεις, ουσιαστικά, δεν κλείνεις εισιτήριο με προορισμό αλλά με ημέρες ταξιδιού. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν αλλάξεις δέκα τρένα μέσα σε μια ημέρα ή ακόμη και αν αλλάξεις δέκα χώρες, εσύ θα έχεις χρεωθεί απλώς με μια ημέρα ταξιδιού! Δεν είναι συγκλονιστικό; Όλη αυτή η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ευκαιρία να γνωρίσεις τόσες πόλεις, τόσες χώρες με ένα τόσο μικρό κόστος…
Μπαίνω στον πειρασμό να σου πω πιο συγκεκριμένα πράγματα για το κόστος αυτό, όμως επειδή οι τιμές αλλάζουν και πολλές προσφορές παρουσιάζονται συνεχώς, θα σε παραπέμψω στο επίσημο site https://rail.cc/gr/interrail από όπου μπορείς να πάρεις περισσότερες πληροφορίες για την κάρτα Interrail, τους προορισμούς, την διαδικασία και τις τιμές…
Αχ… Εγώ ονειρεύτηκα σήμερα και έβαλα έναν καινούριο στόχο: Να το κάνω κάποια στιγμή αυτό το ταξίδι.
Ελπίζω να κατάφερα να σου χαρίσω και εσένα έναν νέο στόχο, ένα καινούριο όνειρο ή τουλάχιστον, έστω και με την φαντασία, να σε βοήθησα να ταξιδέψεις σήμερα κάπου όμορφα!
Φωτογραφίες: blog.rail.cc
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου