Ιανουαρίου 04, 2018

Γιορτινό, αθηναϊκό, κατοχικό τραπέζι

Αμέσως μόλις μπαίνουν οι γερμανοί στην Αθήνα, εξαφανίζονται τα τρόφιμα και η πείνα ξεσπάει απότομα. Η επαρχία κάπως τα βολεύει.
Οι μεγάλες πόλεις, όμως, υποφέρουν και πιο πολύ η Αθήνα.

Τα πράγματα έχουν αξία μόνον εφόσον μπορούν να μεταφραστούν σε τρόφιμα.

Μ’ αυτά που δημοσιεύουν, οι εφημερίδες κάνουν μόνον για χαρτί περιτυλίγματος.

Πόσω μάλλον που το χαρτί περιτυλίγματος έχει εξαφανιστεί.

Ο σκληρός χειμώνας 1941-1942, ο χειμώνας της πείνας, έχει αρχίσει. Όσοι έχουν συγγενείς στην επαρχία, περιμένουν με λαχτάρα ένα δέμα για να φάνε κανένα φαγητό της προκοπής.

Θα προσπαθήσουμε να συνθέσουμε ένα γιορτινό μενού από δημοσιεύματα της Βραδυνής του 1941 και κυρίως από τις στήλες «Αθηναϊκή ζωή» και «Η μαγειρική των περιστάσεων».

Πρώτο πιάτο σούπα. Μία ταμπλέτα σε ζεστό νερό και ορίστε μία θρεπτική σούπα με όσπρια, με ντομάτα, με λιπαρή ουσία, με αλάτι. Σαν αληθινή!

Όποιος πήγε νύχτα στα περιβόλια για ν’ αγοράσει λαχανικά, έχει για δεύτερο πιάτο παντζάρια σαλάτα, αλάδωτη, και φύλλα παντζαριών με πλιγούρι. Το λάδι, όταν υπάρχει, δεν περισσεύει, γι’ αυτό το κρεμμύδι τσιγαρίζεται με λίπος. (Το λάδι κοστίζει μια περιουσία, κυριολεκτικά. Ένα σπίτι για έναν ντενεκέ λάδι. Οι μαυραγορίτες, ασύδοτοι, οργιάζουν.)

Αν πετύχαινε η… απαγωγή, θα υπήρχαν και πατάτες.

Κρέας; Άσε καλύτερα!

Αν βρισκόταν καμιά κότα…

Πάντως, τίποτα δεν πάει χαμένο.

Φρούτο μετά το φαγητό.

Το γιορτινό τραπέζι περιλαμβάνει και γλυκό. Κέικ με ρεβίθια. Οι γιορτές δικαιολογούν μια τόσο μεγάλη σπατάλη πολύτιμων υλικών.
Όποιος δεν έχει λάδι, βάζει λίπος. Όποιος δεν έχει αλεύρι, βάζει ρυζάλευρο ή κονφλάου ή τριμμένο ψωμί ή όλα αυτά μαζί μέχρι να γεμίζει ένα φλιτζάνι. Ζάχαρη; Δεν υπάρχει. Καλή είναι κι η σταφιδίνη, καλή είναι κι η ζαχαρίνη.