H Ελλάδα των παράνομων stickers, η τρέλα του συμπληρωμένου άλμπουμ και οι συλλογές που αξίζουν εκατομμύρια.
Η μαρτυρία ενός συλλέκτη
Κάθε χρόνο η Panini, η μόνη εταιρία που διαθέτει την
αυθεντική συλλογή κορυφαίων αθλητικών διοργανώσεων παράγει 1 δισεκατομμύριο πακέτα. Δηλαδή, 6 δισεκατομμύρια stickers που εκατομμύρια ανθρώπων αγοράζουν, ανταλλάζουν, κάνουν μέρος της καθημερινότητας τους, έως ότου συμπληρωθεί το όποιο άλμπουμ. Γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι δεν υπάρχει άλλη προοπτική, έτσι; Το άλμπουμ θα συμπληρωθεί, όσα χρόνια και αν χρειαστούν.
Σκέψου πως την Τρίτη 5/6 η Mirror είχε ως κεντρικό θέμα πως “φαν του ποδοσφαίρου ολοκλήρωσε άλμπουμ Panini World Cup, έπειτα από 32 χρόνια”. Ήταν αυτό του Μεξικού (‘86), το οποίο ο Dylan Harris άρχισε να συμπληρώνει στα 7 του χρόνια και το τελείωσε στα 39. Και όχι, το να το αφήσει ημιτελές δεν ήταν προοπτική. Ο τελευταίος παίκτης ήταν ο Albert Rust, τερματοφύλακας της Γαλλίας.
Τον βρήκε στην Ιταλία. Εκεί ζει ο συλλέκτης που δέχθηκε την ανταλλαγή του Harris, online! Το πιο... μακρινό χαρτάκι το εντόπισε στη Βενεζουέλα και ομολογεί ότι τα websites ανταλλαγής stickers, μεταξύ συλλεκτών ήλθε ως... μάνα εξ ουρανού, ώστε να πραγματοποιήσει το παιδικό του όνειρο. “Λίγες ώρες αργότερα, έμαθα πως ο πατέρας μου είχε στην κατοχή του το πρώτο άλμπουμ Panini. Γινόταν να το αφήσω;”. Εσύ θα το άφηνες;
Aντιλαμβάνεσαι ωστόσο, πως και η ερώτηση “πού θα έφτανες για να συμπληρώσεις ένα άλμπουμ της Panini;” έχει ένα όριο, έτσι; Γιατί το πρώτο σαββατοκύριακο του Ιουνίου, ένοπλοι εισέβαλαν σε εξουσιοδοτημένο τυπογραφείο της εταιρίας στην πόλη Munro της Αργεντινής (έξω από το Buenos Aires) και ανάγκασαν τους εργαζομένους να μεταφέρουν στο φορτηγό τους περισσότερα από 600 κούτες με stickers. Υπολογίζεται πως κάθε κούτα είχε 1000 φακελάκια. Η συνολική αξία έφτασε τα 305.000 ευρώ.
Πάμε όμως, να ανακαλύψουμε το μαγικό κόσμο της εταιρίας που έκανε αυτοκόλλητα συλλογών κομμάτι της κουλτούρας και του πολιτισμού του ποδοσφαίρου. Θα αρχίσουμε το θέμα μας από το σημείο μηδέν: οι πρώτες κάρτες εντοπίζονται στο 1867, όταν η εταιρία λιθογραφίας Bogrard προχώρησε σε σχετική έκδοση, για τα περίπτερα της παγκόσμιας εμπορικής έκθεσης που έγιναν εκείνο το χρόνο, στο Παρίσι. Τώρα που τιμήσαμε την ιστορία, ας προχωρήσουμε σε μια ιστορία, βγαλμένη από τη ζωή. Θοδωρή Ρούσσο (Sport24.gr), πες μας τι σημαίνουν αυτά τα χαρτάκια για εσένα;
“O δικός μας εθιστικός “φιλοτελισμός”
“Η διαδικασία είναι, από μόνη της, ένα χόμπι. Αν εξακολουθούσε να είναι παιχνίδι και σήμερα (γιατί στο παρελθόν υπήρξε, λόγω της ευρηματικότητας των νέων) θα συγκαταλεγόταν στα addicted games, ελληνιστί ερ-εθιστικά παιχνίδια. Από τη στιγμή που ανακοινώνεται η ημερομηνία άφιξης και διάθεσης του προϊόντος στην Ελλάδα, ξεκινάει η προετοιμασία. Μοιάζει με ιεροτελεστία. Πάντα ήταν. Ακόμη και σήμερα, τα φακελάκια της Panini έχουν την ίδια μυρωδιά με τότε.
Όταν τα ρέστα από το περίπτερο μετατρέπονταν από κέρματα σε χαρτάκια. Το συναίσθημα ήταν έντονο ανάλογα με τον όγκο των φακέλων που έπιανες στα χέρια σου. Όσα περισσότερα, τόσο πιο δυνατό. Μάλιστα, το “ελεύθερο” που είχες να επιλέξεις εσύ ο ίδιος από την κούτα (σπάνια έπαιρνες δύο κολλητά, προς αποφυγή πιθανότητας εύρεσης... διπλών) απογείωνε τη φαντασία για το περιεχόμενό τους. Το άλμπουμ, που κάποτε προσφερόταν δωρεάν για τους “φιλοτελιστές” του ποδοσφαίρου, φυλασσόταν σε βιβλιοθήκες, δίπλα σε μεγάλους συγγραφείς, ποιητές ή σχολικά βιβλία. Το πρώτο χαρτάκι, η πρώτη συμπληρωμένη ομάδα, ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ.
Ξεφυλλίζοντάς το -και έχοντας την ηθική ικανοποίηση ότι τα κατάφερες- περνούσαν από το μυαλό σου, σαν φιλμ, όλες οι ημέρες, οι εβδομάδες και οι τρόποι που χρειάστηκαν ή επινόησες για να φτάσεις μέχρι την ηθική ικανοποίηση. Οι ανταλλαγές με φίλους ή άγνωστους (το ‘χω, το ‘χω, δεν το ‘χω), το ανάθεμα όταν έβρισκες “διπλά”, την έκρηξη όταν πετύχαινες “σπάνια” ή όταν κέρδιζες σε αυτοσχέδια παιχνίδια της εποχής. Επί της ουσίας, η συλλογή της Panini είναι ένα κόστος που αξίζει μπροστά στο φεστιβάλ συναισθημάτων που μπορεί να νιώσει ένα παιδί, ένας άνδρας, εγώ”. Και πού τα χρωστάτε όλα αυτά; Στον Giuseppe Panini.
O Giuseppe Panini ήθελε να συνδυάσει τα πάθη του
Όπως έγραψε η Independent, ανήμερα του θανάτου του Giuseppe (18/10/1996) “πολλές διαφορετικές γενιές αγοριών, έχουν περάσει ατελείωτες ώρες εμμονής και διασκέδασης στη συγκέντρωση και την ανταλλαγή φωτογραφιών, σε μέγεθος κάρτας, ποδοσφαιριστών που τελικά κατέληγαν στα εντυπωσιακά άλμπουμ ομάδων ή λιγκών, που όταν συμπληρώνονταν έκαναν παρέα στα άλλα αντίστοιχα τιμαλφή -όπως το set του Subbuteo και συλλογές από αυτοκινητάκια”.
Αυτές οι κάρτες είχαν εμφανιστεί για πρώτη φορά ως χαρτάκια που έβαζες κόλλα στο πίσω μέρος και μετά περνούσες στην επικόλληση, στο άλμπουμ. Μεταγενέστερα, έγιναν stickers, απλοποιώντας τη ζωή των αγοριών, σε χώρες στις οποίες το ποδόσφαιρο είναι ενδεχομένως κάτι ανώτερο και από τη θρησκεία. Η εκτόξευση στη δημοφιλία των Panini ήλθε τη δεκαετία του ‘60, όταν η αυτοκρατορία είχε έναν διοικητικό ηγέτη: τον Giuseppe Panini.
Ο εμπνευστής αυτού που έγινε μανία, σε όλον τον πλανήτη, γεννήθηκε σε πολυμελή οικογένεια (είχε επτά αδέλφια) που άνηκε στην εργατική τάξη, ζούσε στην πόλη Modena, της Βόρειας Ιταλίας και από το 1945 διατηρούσε περίπτερο, κοντά στον καθεδρικό ναό -σε κεντρικότατο, δηλαδή σημείο.
Ο Giuseppe εγκατέλειψε το σχολείο, όταν ήταν 11 χρόνων. Έπρεπε να δουλέψει. Από έφηβος έμαθε να σκέφτεται διαφορετικά, να προτείνει απλές ιδέες που μετά έβλεπε πως άρεσαν και πάντα συνδυάζονταν με το πάθος που είχε για τις συλλογές. Ο γεννημένος στις 9 Νοεμβρίου του 1925, “Pipino” άρχισε να μαζεύει κάθε τεύχος της Gazzetta dello Sport, από το 1929.
Το 1955, σε ηλικία 31 χρόνων, έφτιαξε με τον αδελφό του, Benito δημιούργησαν πρακτορείο διανομής Τύπου, με την επωνυμία “l’Agenzia Distribuzione Giornali Fratelli Panini” (το Πρακτορείο Διανομής των αδελφών Panini). Ενόσω μοίραζε εφημερίδες και περιοδικά, είχε παρατηρήσει πως οι κάρτες με τα πορτραίτα που πολλοί εκδότες πρόσφεραν μαζί με τα Μέσα τους, έκαναν θραύση.
Είχε πολύ ξεκάθαρο πλάνο, στο μυαλό του
Το 1960 έμαθε πως μια εταιρία στο Μιλάνο (Nannina) είχε παρτίδα παλαιών καρτών (figurines) που δεν μπορούσε να πουλήσει. Μαζί με τον αδελφό του, συμφώνησαν να τις αγοράσουν. Κατόπιν, τις πούλησαν σε πακέτα των δύο, έναντι 10 λιρών (50 cent του ευρώ). Έκαναν... sold out. Για την ακρίβεια, “έφυγαν” 3 εκατομμύρια πακέτα. Ήταν πια σίγουρος πως οι ιδέες του έπρεπε να γίνουν πράξη.
Είχε σκεφτεί δυο πράγματα: α) να συνδυάσει τη μανία για αυτές τις κάρτες, με τη μανία του κόσμου για το ποδόσφαιρο και β) να διανέμει αυτές τις κάρτες σε πακέτα, με περισσότερα από ένα “χαρτάκια”, ώστε να ενθαρρύνει τους πελάτες του να συνεχίσουν τις αγορές έως ότου συμπληρώσουν τη συλλογή. Και ναι, είχε σκεφτεί πως οι ανταλλαγές θα εξελιχθούν σε τρέλα, μεταξύ των φίλων που προσπαθούσαν να ολοκληρώσουν τα άλμπουμ τους. Σίγουρα δεν είχε υποψιαστεί ότι μια μέρα θα πωλούνταν στο eBay ή σε εκ του σύνεγγυς ραντεβού “οπαδών” της Panini ή μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας της εταιρίας, έναντι χιλιάδων ή εκατομμυρίων ευρώ.
To 1961 ίδρυσε την Panini, ώστε να μπορεί να δημιουργεί, αλλά και να διανέμει ο ίδιος τις κάρτες της επιλογής του. Για σήμα επέλεξε έναν ιππότη, διότι του άρεσαν οι γρίφοι και τα παζλ, τόσο που είχε δημιουργήσει δικά του, με το ψευδώνυμο “Ο Ιππότης”. Πολύ γρήγορα προχώρησε στην αλλαγή του μεγέθους που είχαν οι κάρτες. Προτίμησε αυτό που είχαν οι κάρτες των Αγίων, οι οποίες ήταν πάντα δημοφιλείς, ως γούρια, στη γείτονα.
Η πρώτη απόπειρα που ονομάστηκε Calciatori είχε πουλήσει 15 εκατομμύρια φακελάκια.
Το πρώτο άλμπουμ, οι πρώτοι “ποδοσφαιριστές” είχαν στο εξώφυλλο τον Nils Liedholm, τότε παίκτη της AC Milan. Η πρώτη κάρτα που τυπώθηκε ποτέ από την εταιρία Panini, ήταν του Bruno Bolchi, τότε αρχηγού της Inter. Aπό τη σεζόν 1961-62 το Calciatori κυκλοφορούσε κάθε χρόνο. Την πρώτη δεκαετία, οι συλλέκτες χρειάζονταν και μια κόλλα για να να κάνουν δουλίτσα. Το “Κόλλησε με την Panini” καθιερώθηκε ως slogan πολύ αργότερα, όταν πια όλα τα αδέλφια εργάζονταν για την επιχείρηση (ο Umberto Panini για παράδειγμα, δημιούργησε τη fifimatic, μηχανή αυτόματου πακεταρίσματος καρτών, με τυχαία επιλογή), είχαν αγοραστεί τα δικαιώματα του ιταλικού ποδοσφαίρου (η πρώτη σχετική συλλογή είχε τον τίτλο L’Almanacco Illustrato del Calcio Italiano και κυκλοφόρησε το 1970) και είχε ξεκινήσει η φρενίτιδα.
Εκεί που απογειώθηκε το πράγμα ήταν όταν η Panini ήλθε σε συμφωνία για τα δικαιώματα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η πρώτη συλλογή που πουλήθηκε σε διεθνές επίπεδο, η πρώτη που κυκλοφόρησε σε περισσότερες από μια γλώσσες, ήταν αυτή για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα του Mexico, το 1970, όταν δόθηκε για τελευταία φορά το τρόπαιο “Jules Rimet” (υπήρξε ο πρόεδρος με τη μεγαλύτερη θητεία στη FIFA, καθώς καθόταν στην ίδια καρέκλα για 33 χρόνια). Από το 1974 η διοργάνωση ονομάστηκε FIFA World Cup και άλλαξε και η κούπα.
Το “Ιερό δισκοπότηρο” των απανταχού συλλεκτών, είναι το συμπληρωμένο άλμπουμ του πρώτου Panini για Παγκόσμια Κύπελλα. Το καθιστά μοναδικό ότι έχει δυο αυτόγραφα του Πελέ, πρωταθλητή κόσμου εκείνης της χρονιάς και μεγαλύτερου σταρ της διοργάνωσης.
Το έχει ο Gianni Bellini, που μπορεί να μη σου λέει κάτι, αλλά μεταξύ των συλλεκτών Panini κυκλοφορεί ως superstar. Το News 24/7 εντόπισε τον 54χρονο Ιταλό και προσπάθησε να καταλάβει στο μυαλό του και πώς κατέληξε στο να δίνει κάθε χρόνο 4.000 ευρώ, μόνο για αυτοκόλλητα. Σημείωση: η συλλογή που ξεκίνησε στα 19 αξίζει πια εκατομμύρια ευρώ. Τα όσα μας είπε, θα τα βρείτε στην πορεία. Ας ολοκληρώσουμε πρώτα με τα του εμπνευστή.
Μετά τα World Cup, ακολούθησαν τα Euro και στις αρχές του ‘70 άλλαξε και ο τρόπος της επικόλλησης. Πλέον δεν χρειαζόταν κόλλα. Είχαν “συστηθεί” τα αυτοκόλλητα (1971-72), επίσης έμπνευση της οικογενείας. Χρόνο με το χρόνο, αγοράστηκαν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης της εικόνας παικτών και ομάδων και σε άλλες λίγκες -για παράδειγμα το 1979 έκανε ντεπούτο η συλλογή για τη Football League.
Από το 1966, ο άνθρωπος μας είχε δημιουργήσει και την Panini Sports Group, που εξελίχθηκε σε εκ των σημαντικότερων οργανισμών βόλεϊ του πλανήτη. Το 1973 ίδρυσε την ομοσπονδία βόλεϊ, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος για οκτώ χρόνια. To 1986 δημιούργησε μουσείο καρτών, το οποίο δώρισε στην πόλη του (Modena) το 1992. Ήταν η χρονιά που πούλησε το 25% στον επιχειρηματία Carlo De Benedetti, ώστε να μπει στο χρηματιστήριο.
Αυτό δεν έγινε και στις 5 Νοεμβρίου του 1991 πούλησε το κύριο μετοχικό πακέτο στη Maxwell. Eταιρία που είχε δοκιμάσει να κάνει την αγορά και το 1987, όταν έμαθε πως η τιμή ήταν 100 εκατομμύρια ευρώ. Μόνο που η αποχώρηση των εμπνευστών και πρωτεργατών είχε ως συνέπεια οι κληρονόμοι να επικεντρωθούν στα γρήγορα αυτοκίνητα και τις πολυτελείς βίλες, με την Panini να χάνει χρήματα κάθε χρόνο. Ώρα για μια παρένθεση.
Η Maxwell είχε σταματήσει μια επανάσταση που επιχείρησαν να κάνουν οι άνθρωποι που διαχειρίζονταν τα δικαιώματα της Football League, για λογαριασμό της Panini. Είχαν αποφασίσει να δημιουργήσουν ανταγωνίστρια εταιρία. Η Maxwell λοιπόν, απείλησε πως θα αποσύρει τη Mirror από όλα τα κιόσκια που θα δέχονταν τους ανταγωνιστές. Η επανάσταση διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη.
Τον Μάιο του 2006, η Panini συνεργάστηκε για πρώτη φορά, με την Coca-Cola και την Tokenzone, για την παραγωγή του πρώτου Virtual Sticker Album, για το FIFA World Cup (ήταν το πρώτο που κυκλοφόρησε σε δέκα διαφορετικές γλώσσες -στις οποίες ήταν και η ελληνική). Ήταν η πρώτη χρονιά της ψηφιακής πλατφόρμας ανταλλαγής καρτών. Τον Γενάρη του 2009 αποκτήθηκαν τα δικαιώματα του ΝΒΑ, ακολούθησαν αυτά του NFL και του χόκεϊ, το 2010 μπήκαν στη λίστα εκείνα για τους Ολυμπιακούς και τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου κλπ, κλπ.
Ήλθε η ώρα να εστιάσουμε στο “αποκτήθηκαν τα δικαιώματα”, μαζί και την παρανομία που διαπιστώνεται ΜΟΝΟ στην Ελλάδα.
Πρόσεχε τι αγοράζεις για εσένα και το παιδί σου
Βρίσκεις την τιμή των Panini πιο υψηλή, εν συγκρίσει με τους ανταγωνιστές; Κατ’ αρχάς, να σου πω ότι δεν υπάρχουν νόμιμοι ανταγωνιστές -συγκεκριμένα σε ό,τι αφορά το Παγκόσμιο Κύπελλο και γενικά στις λίγκες που συνεργάζονται με τον κολοσσό. Όσοι συντηρούν το σύστημα με τα μη εξουσιοδοτημένα προϊόντα, που ‘χει στηθεί στην Ελλάδα, κινδυνεύουν με δικαστικές περιπέτειες.
Ας αφήσουμε στην άκρη το αίσθημα του ολοκληρωμένου που νιώθει όποιος “τελειώνει” ένα άλμπουμ Panini και ας δούμε κάποια άλλα, σημαντικά ζητήματα. Η Panini είναι η μόνη που έχει πάρει άδεια από τη FIFA (και) για τις κάρτες του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018.
Είναι η μόνη που έχει πληρώσει (ένα ουδόλως ευκαταφρόνητο ποσό) για τα δικαιώματα του να παράγει και να διανέμει αυτοκόλλητα, κάρτες και μεταλλικά σήματα (από χαρτί, χαρτόνι, μέταλλο, πλαστικό κλπ) για το 2018 FIFA World Cup.
Δηλαδή, διαθέτει τις μόνες νόμιμες, αυθεντικές και ελεγμένες (για την ασφάλεια χρήσης) απεικονίσεις, εξ όσων υπάρχουν εκεί έξω. Μολονότι δε, η Panini έχει ενημερώσει διανομείς και καταστήματα λιανικής πώλησης πως έχει λάβει (και εξακολουθεί να λαμβάνει) άμεσα νομικά μέτρα, ώστε να σταματήσει την κυκλοφορία συλλεκτικών προϊόντων που παραβιάζουν τα νόμιμα δικαιώματα της, εσύ εξακολουθείς και βλέπεις περισσότερες από μια συλλογές.
Όπως σε όλες τις χώρες του πλανήτη, έτσι και στην ημεδαπή, υπάρχουν Δικαιώματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας και σχετικοί νόμοι που πρέπει να τηρούνται. Οι διάφορες συλλογές που κυκλοφορούν, παραβιάζουν τους νόμους, καθώς χρησιμοποιούν ιδιοκτησίες που ανήκουν σε άλλους (συλλόγους, ομοσπονδίες, παίκτες, χορηγούς κλπ), για εμπορικούς λόγους, χωρίς την άδεια τους. Για να αποκτήσεις αυτήν την άδεια, βασική προϋπόθεση είναι να πληρώσεις για τα δικαιώματα, στον δικαιοπάροχο (Licensor).
Μια στιγμή να σου δώσω και ένα παράδειγμα: για να βάλει τα Ταταύλα (για παράδειγμα) η Panini στη συλλογή της, οφείλει να δώσει χρήματα στην ομάδα και τους παίκτες της, για την εμπορική χρήση της φανέλας, της εικόνας των αθλητών, των trademarks, των εμβλημάτων και των σημάτων. Ακολούθως, οι ομάδες πρέπει να εγκρίνουν το προϊόν που δημιουργεί η Panini, πριν προχωρήσει στην παραγωγή. Αυτό ισχύει για κάθε αλλαγή ή αντικατάσταση.
Εξ ου και η δουλειά για κάθε άδεια, αρχίζει περί τη μια δεκαετία νωρίτερα από κάθε διοργάνωση. Όταν πρόκειται για Παγκόσμιο Κύπελλο ή Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, η εταιρία επικοινωνεί με όλες τις διεθνείς ομοσπονδίες, ώστε σε περίπτωση που προκριθούν στην τελική φάση να είναι όλα έτοιμα (να μη χαθεί χρόνος που δεν θα υπάρχει). Στην παρούσα φάση, τα μέλη του Licensing Department ασχολούνται με το Qatar 2022.
Στην Ελλάδα υπάρχουν ουκ ολίγοι παραγωγοί συλλογών που δεν έχουν άδεια, ασχολούνται κυρίως με τα stickers και τις μεταλλικές ταυτότητες και δρουν ανενόχλητα, ελέω των γνωστών καθυστερήσεων της ελληνικής δικαιοσύνης. Παρεμπιπτόντως, πληροφορίες αναφέρουν πως μόνο στην Ελλάδα κυκλοφορούν συλλογές που δεν έχουν εξασφαλίσει τη σχετική άδεια. (σημείωση: οι αναφερόμενες στο εξής, ως παράνομες είναι οι εταιρίες που -σύμφωνα με τη FIFA και την Panini-δεν έχουν αγοράσει τα Δικαιώματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας του παγκοσμίου πρωταθλήματος, παικτών και ομάδων, για εμπορική χρήση).
Συλλήψεις στο Περού, για πλαστογραφία
Το άλλο μεγάλο πρόβλημα που αντιμετώπισε -και έλυσε- η Panini ήταν η πλαστογραφία. Γινόταν κατά κόρον στο Περού, όπου υπάρχει διαρκής έλεγχος, από τις αρχές, τα τελευταία χρόνια. Τέτοιος που στις 17 του περασμένου Απριλίου, κατασχέθηκαν στη Λίμα 20.000 πλαστά Panini World Cup sticker books, αξίας 297.137 ευρώ. Συνελήφθησαν δυο, οι οποίοι προσήχθησαν άμεσα και αντιμετώπισαν ουκ ολίγες κατηγορίες -με πρώτες αυτές της απάτης και της παραβίασης της πνευματικής ιδιοκτησίας. Το 80% των κατασχεθέντων προορίζονταν για την εγχώρια αγορά και το 20% για την Ευρώπη.
Κάπου εδώ θα ήταν χρήσιμο να ξέρεις πως η επιστροφή της εθνικής του Περού, στα Παγκόσμια Κύπελλα, έπειτα από 36 χρόνια έχει δημιουργήσει μια τρέλα. Του τύπου να “εξαφανιστούν” 140 τόνοι από stickers, μόλις στο πρώτο δεκαήμερο από την εμφάνιση τους στην αγορά. Αυτά είδε η Betsy Cortegana, υποψήφια δήμαρχος στο Τσορίλος και το τερμάτισε: έταξε άλμπουμ και stickers, σε όποιον την ψηφίσει. Aκολούθησαν ουκ ολίγα άλλα posts, με εκείνη σε γήπεδο ποδοσφαίρου, με διεθνείς παίκτες κλπ, κλπ.
Γιατί όμως, συνεχίζουν να παρανομούν στην Ελλάδα;
ΧΡΟΝΟΣ: από τη στιγμή που τα επίσημα προϊόντα οφείλουν και να είναι υψίστου επιπέδου, χρειάζονται μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να δημιουργηθούν. Δηλαδή, χρειάζεται χρόνος για να αγοραστούν τα Δικαιώματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας και να γίνουν τεστ ποιότητας, πριν προκύψει αυτό που θα προτιμηθεί, να ‘χει όλες τις άδειες και θα κυκλοφορήσει. Ενόσω συμβαίνουν όλα αυτά, οι παραβάτες έχουν ήδη εμφανίσει στα ράφια τα προϊόντα τους.
ΚΟΣΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Σου είπα πριν για τις τιμές, εν συγκρίσει με τον ανταγωνισμό που στην ουσία δεν υπάρχει, αφού είναι παράνομος. Αλλά ας το αφήσουμε στην άκρη, για μια στιγμή, ώστε να μάθεις ότι η Panini πληρώνει για άδειες, για ποιότητα, για την εξέλιξη του προϊόντος και εύλογα η τιμή δεν θα μπορούσε να είναι η ίδια με εταιρία που δεν πληροί καμία προϋπόθεση -είναι προϊόντα που δεν έχουν ελεγχθεί. Επιπροσθέτως, τα κέρδη είναι μικρότερα -ανά μονάδα-, καθώς το κόστος παραγωγής είναι πολύ μεγαλύτερο.
ΔΙΑΝΟΜΗ: τα περίπτερα, ψιλικατζίδικα κλπ, κλπ που δέχονται να πουλάνε παράνομα προϊόντα, βγάζουν μεγαλύτερο κέρδος από αυτά -αφού όσοι παρανομούν δεν έχουν να δώσουν χρήματα για άδειες και ποιοτικούς ελέγχους και άρα μπορούν να κάνουν πολύ καλύτερες τιμές.
Με λίγα λόγια, τη στιγμή που η Panini χρειάζεται χρόνο για την επίτευξη των συμφωνιών, την έγκριση κάθε ενός από τα χαρτάκια που τυπώνει και ενδελεχή έλεγχο για την ποιότητα του χαρτιού και των χρωμάτων,ώστε δεδομένα να είναι ασφαλή για εσάς και τα παιδιά σας, οι παραβάτες τυπώνουν ό,τι να ‘ναι, όπου να ‘ναι, το “βγάζουν” στην αγορά πολύ νωρίτερα και κάνουν πωλήσεις.
Οι παραβάτες γνωρίζουν τη νόμιμη διαδικασία
Πληροφορίες του News 24/7 αναφέρουν πως άνθρωποι οι οποίοι στο παρελθόν, εργάζονταν για την αγορά των Δικαιωμάτων Πνευματικής Ιδιοκτησίας, ως υπάλληλοι εταιριών που παράγουν επίσημες συλλογές, είναι οι παραβάτες. Θα σου φανεί περίεργο, αλλά μέσα στην παρανομία, είναι πολύ οργανωμένοι, σε κάθε επίπεδο (από τη δημιουργία έως το marketing), ώστε τα προϊόντα τους να φαίνονται στα μάτια των καταναλωτών ως καθ’ όλα νόμιμα. Τα περίπτερα, τα ψιλικατζίδικα και τα καταστήματα στα οποία διατίθενται τα προϊόντα που δεν έχουν άδεια, θα πρέπει να γνωρίζουν πως πρόκειται για παράνομες αντιγραφές.
Οι πωλητές των παράνομων stickers είναι το ίδιο υπόλογοι, με τους δημιουργούς και τους τυπογράφους. Δηλαδή, εμπλέκονται στις νομικές διαδικασίες που έχει κινήσει η Panini. Δυστυχώς, ο νόμος για τα προσωπικά δεδομένα δεν επιτρέπει τη δημοσιοποίηση των ποινών αυτών των παραβατών.
Πρόσφατα το ΣΔΟΕ έκανε εφόδους στις αποθήκες παραβατών, τυπογράφων και διανομών και προχώρησε στην κατάσχεση εκατοντάδων χιλιάδων παράνομων συλλογών. Όλοι τέθηκαν ενώπιον της δικαιοσύνης, από την Panini και τους δικαιοπαρόχους. Ποια ήταν η ποινή; Η υπόθεση είναι ακόμα σε εξέλιξη.
Δήλωσαν άγνοια οι καταστηματάρχες
Το News 24/7 επισκέφτηκε ουκ ολίγα ψιλικατζίδικα, σε όλη την Αθήνα, προκειμένου να διαπιστώσει τι γίνεται. Στα περισσότερα, υπήρχαν “τάπες” (metal tags) εταιρίας που δεν έχει αγοράσει τα δικαιώματα. Όταν ρωτήσαμε τους ιδιοκτήτες αν γνώριζαν πως σε τυχόν έλεγχο θα βρεθούν υπόλογοι -και θα δικαστούν-, έμειναν άναυδοι. Το συνηθέστερο σχόλιο ήταν “μα μας έκοψαν τιμολόγια”, πριν καταλήξουν στο “θα τα επιστρέψω”.
Φυσικά, ουδείς θέλει να μπλέξει σε δικαστικές διαμάχες που είναι εκ προοιμίου χαμένες. Βέβαια, ό,τι ήταν να πουληθεί, έχει πουληθεί, καθώς βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Άρα το κακό έχει γίνει. Το θέμα είναι να μην ξαναγίνει -και να μη συλληφθεί άνθρωπος που δεν φταίει. Ένα ψιλικατζίδικο στους Αγίους Αναργύρους και κεντρικότατο περίπτερο στο Σύνταγμα ήταν τα μόνα που δούλευαν μόνο με Panini, εξηγώντας πως με αυτά μεγάλωσαν, αυτά ξέρουν και αυτά φαίνεται να εμπιστεύεται ο κόσμος.
Η διαφορά στην τιμή-που τελικά, δεν υπάρχει
Σε περίπτωση που συμπληρώσετε μη αδειοδοτημένο άλμπουμ, με τη μία -δηλαδή, βρείτε όλα τα χαρτάκια με την πρώτη προσπάθεια, θα ξοδέψετε 250 ευρώ. Σε αντίστοιχη περίπτωση, με την Panini θα χρειαστείς 286 ευρώ (εδώ να θυμίσουμε πως η διαφορά αυτή έχει να κάνει με το ότι η Panini πληρώνει πολλά περισσότερα, για το προϊόν). Η διαφορά λοιπόν, είναι στα 36 ευρώ, για προϊόν που δεν είναι ελεγμένο.
Το Μάρτιο του 2017 πουλήθηκε, σε online δημοπρασία, το άλμπουμ από το World Cup του Μεξικού (1970) στην τιμή των 12.000 ευρώ. Περιείχε και τα 271 αυθεντικά αυτοκόλλητα.
Oι ειδικοί επισημαίνουν ότι η αξία σπάνιων άλμπουμ της Panini έχει αυξηθεί θεαματικά, τα τελευταία χρόνια. Γεγονός που επιβεβαιώθηκε και στη δημοπρασία, για την οποία μόλις διάβασες. Η αξία κάθε άλμπουμ αυξάνεται κάθε δυο χρόνια, κατά τη διάρκεια του επόμενου Euro ή World Cup. Και ναι, τα ολοκληρωμένα άλμπουμ, τα οποία είναι σε καλή κατάσταση, μπορούν να σου δώσουν πολλά χρήματα, σε μερικά χρόνια. Η ασυδοσία όμως, με τις εταιρίες που “κλέβουν” τη δουλειά της εταιρίας παγκοσμίου βεληνεκούς έχουν γίνει ο κατ’ αρχάς λόγος για να σκέφτεται να εγκαταλείψει την ελληνική αγορά. Φέτος, έπειτα από οκτώ χρόνια συνεργασίας, κατέληξε στο ότι δεν θα ανανεώσει το συμβόλαιο με την Superleague. Και ναι, φταίει η αδυναμία της Ελλάδας να προστατέψει τα δικαιώματα της επένδυσης που κάνει η εταιρία.
Τι είχαν να πουν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι
Το κατ’ εξοχήν ερώτημα που είχε να κάνει το News 24/7 στον Δημήτρη Αυλωνίτη, Γενικό Γραμματέα Εμπορίου και Προστασίας Καταναλωτή να είναι το εξής:
Πώς μπορεί μια εταιρία, παγκοσμίου βεληνεκούς, να επιβιώσει σε χώρα που θίγονται τα συμφέροντα της, από παράνομες εταιρίες που συνεχίζουν τη δράση τους -μολονότι υπάρχει δικαστική διαμάχη σε εξέλιξη;
H αλήθεια είναι πως το θέσαμε στους καθ’ ύλην αρμοδίους, ο κ. Αυλωνίτης μας παρέπεμψε στην Αικατερίνη Στάμου, με την οποία επίσης μιλήσαμε, συμφωνήσαμε να της στείλουμε τις απορίες μας μέσω email, όπερ και εγένετο, απάντηση όμως, δεν πήραμε -παρά τα reminders.
Ιστορικά, σε περιπτώσεις παράνομων συλλογών, έχει αποδειχθεί πως όταν αποφασίζει το κράτος να κάνει κάτι άμεσα, να πάρει την απόφαση να σταματήσει το έργο των παραβατών, τελειώνει η ιστορία.
Squad reveal at the German Football Museum, Panini style 👀 #DieMannschaft #ZSMMN pic.twitter.com/cgXbKsuSDf— Germany (@DFB_Team_EN) 17 Μαΐου 2018
Στις άλλες χώρες τιμούν την Panini, όπως της πρέπει. Για παράδειγμα, οι Γερμανοί ανακοίνωσαν τους παίκτες που θα στείλουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο με ένα γιγαντιαίο Panini Wall.
Πριν ολοκληρώσουμε, θα σας γνωρίσουμε τον Gianni, τον rock star μεταξύ των συλλεκτών, τον οποίον προσκαλούν σε διάφορα events, έχει γνωρίσει τα ινδάλματα του και πλέον έχει συλλογή που αξίζει εκατομμύρια ευρώ.
Gianni εσύ, σούπερ σταρ
Ο Ιταλός που 'χει επενδύσει... δυο σπίτια στη συλλογή του
Ένα δωμάτιο στο σπίτι του, είναι αφιερωμένο στην Panini. Εκεί έχει εναποθέσει -σε ειδικά ράφια, βιβλιοθήκες, προθήκες κλπ- τα άλμπουμ και τα stickers που απέκτησε από τα 19 του χρόνια, όταν πρωτοσυστήθηκε με το πάθος του. Δεν αρκέστηκε σε μια, δυο λίγκες. Ασχολήθηκε με όλες. Και είναι... όλες παιδιά του. Το News 24/7 επικοινώνησε με τον Gianni Bellini, o οποίος γεννήθηκε και ζει στη Modena, για να μάθει αρχικά, τι γίνεται στα εντός του κάθε φορά που κυκλοφορεί νέο άλμπουμ.
“Είναι χαρά, είναι διασκέδαση. Πρωτίστως είναι άλμπουμ. Έχω την αίσθηση πως πρόκειται για υγιές πάθος, που με κρατάει νέο. Το βέβαιο είναι ότι θέλω να έχω όλα τα άλμπουμ και όπως συνηθίζω να λέω, για εμένα τα χαρτάκια δεν είναι μόνο αθλητικά, αλλά πολιτισμός”.
Είχε την πρώτη εμπειρία με Panini ”όταν ήμουν 10 χρόνων. Το πρώτο μου άλμπουμ ήταν το “Calciatori 1971-72. Θυμάμαι μάλιστα, και πιο ήταν το πρώτο μου χαρτάκι: ο Sergio Carantini, αρχηγός της Vicenza. Θυμάμαι και ότι δεν συμπλήρωσα το άλμπουμ. Τότε. Χρειάστηκαν χρόνια, για να τα καταφέρω”.
Ποιο ήταν το χαρτάκι που του... έβγαλε τη ψυχή; Η πιο δύσκολη, πιο χρονοβόρα αναζήτηση; “Kυρίως δεν με ενδιαφέρον τα stickers, αλλά τα άλμπουμ.Αυτήν την στιγμή μιλώ με περισσότερους από 200 ανθρώπους από όλον τον κόσμο, με τους οποίους ανταλλάζουμε άλμπουμ. Έχω την αίσθηση πως υπάρχουν στη συλλογή μου όλα από το 1970 έως σήμερα. Τώρα που το σκέφτομαι, το άλμπουμ που βρήκα πιο δύσκολα από κάθε άλλο, ήταν αυτό της Αιγύπτου το 1986. Γενικά, ωστόσο θεωρώ ότι το πιο δύσκολο άλμπουμ είναι το επόμενο. Αν και δεν υπάρχει “εύκολο” ή “δύσκολο”. Το πιο σημαντικό είναι να ‘χεις δημιουργήσει ένα δίκτυο με ανθρώπους, με τους οποίους έχεις κοινά ενδιαφέροντα. Να ‘χεις γνωρίσει τους κατάλληλους ανθρώπους”.
Για να καταλάβεις τον αριθμό των άλμπουμ που υπάρχουν στην -ασφαλισμένη- συλλογή του (“έχω προσθέσει και συναγερμούς τελευταίας γενιάς”), αρκεί να σου πει ότι “κάθε χρόνο φτιάχνω περισσότερα από 100 άλμπουμ, από όλον τον κόσμο”. Τι θα τα κάνει όλα αυτά; Υπάρχει έτοιμο πλάνο για όλες τις περιπτώσεις.
Όπως επισημαίνει, ένας σωστός συλλέκτης δεν πουλάει. “Μόνο αγοράζει. Όταν αποφάσισα, σοβαρά, να γίνω συλλέκτης είχα αποφασίσει και ότι δεν θα βιάζομαι για κανέναν και τίποτα. Όλα είναι εκεί έξω. Με υπομονή μπορείς να τα βρεις”.
Αν εμφανιστεί ωστόσο, αύριο κάποιος που να του δίνει όσα χρήματα επιθυμεί η ψυχή του, για τη συλλογή, πόσα θα ζητήσει; “Μου έχουν δώσει λευκή επιταγή και δεν την πούλησα. Έχω επενδύσει την αξία δυο σπιτιών (γελάει)”. Κάθε χρόνο βάζει στο μπάτζετ 4000 ευρώ, μόνο για την Panini.
Μπορεί να υπολογίσει πόσα χαρτάκια έχει ανταλλάξει στη ζωή του; “Ωραία ερώτηση! Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Αν σκεφτείς πως έχω ανταλλάξει εκατοντάδες άλμπουμ, υποθέτω ότι έχω ανταλλάξει και χιλιάδες χαρτάκια”.
Η Panini τον ξέρει. Εννοώ ξέρει τι έχει στην κατοχή του και υπάρχει μια σχέση μεταξύ τους. Ο Gianni λέει ότι “τα αρχηγεία της είναι το δεύτερο σπίτι μου. Έχω πολύ καλές σχέσεις με τον γενικό διευθυντή και πολλούς άλλους υψηλά ιστάμενους. Με καλούν συχνά να κάνω πράγματα για εκείνους”.
Η συλλογή που έχει δημιουργήσει, αφιερώνοντας πάρα πολύ χρόνο και χρήμα, θα συνεχίσει να υπάρχει όταν αυτός δεν θα είναι πια επί γης. Πού θα την αφήσει; “Έχω έναν επτάχρονο ανιψιό, τον οποίο προσπαθώ να μυήσω στον κόσμο των Panini, αλλά αργά. Προς το παρόν, είναι αρκετό να καταλάβει πως πρόκειται απλά για ένα παιχνίδι. Προς το παρόν”, γιατί στο μέλλον θα είναι η μεγαλύτερη περιουσία του.
ΥΓ: Επικοινωνήσαμε με ελληνικές εταιρίες που κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς να ενδιαφέρονται για τους νόμους. Δεν πήραμε ποτέ απάντηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου