Καταγγελία εποχικού εργαζόμενου στην ΔΕΗ (ορυχείο Καρδιάς)

Στο ορυχείο Καρδιάς ο οδηγός του ιδιωτικού λεωφορείου που μεταφέρει τους εργαζομένους μου αρνήθηκε την είσοδο. Κι όλα αυτά γιατί
απλά δεν είχα αλλά ρούχα, ήμουν – και το επισημαίνω – με την ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΗ φόρμα εργασίας και αθλητικά παπούτσια, ούτε καν λερωμένα άρβυλα.

Η ίδια άρνηση και στις παραινέσεις του εργοδηγού. Λες και ο εργοδηγός ήταν ο τελευταίος τυχάρπαστος. Ο οδηγός ή ιδιοκτήτης του λεωφορείου (δε με ενδιαφέρει) απαξιούσε στις παραινέσεις του. Ναι δεν το κρύβω, δεν άντεξα. Tου μίλησα «κάπως” λόγω της συναισθηματικής φόρτισης της στιγμής. Tο λιγότερο που μπορούσα να κάνω, γι’ αυτό που εγώ βίωσα ως κατάφορη αδικία και ρατσισμό. Μου συμπεριφέρθηκε ΑΔΙΚΑ, ζητώντας dress code στο λεωφορείο. Έτοιμος να με αφήσει 20 ολόκληρα χιλιόμετρα μακρυά από την πόλη μου.


Το πρωί, προσερχόμενοι στην εργασία μας, μέσα στο λεωφορείο είμασταν 3-4 άτομα ΝΤΥΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΙΣ ΦΟΡΜΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ! Ο οδηγός του λεωφορείου το πρωί δεν μας αρνήθηκε την είσοδο. Γιατί συνέβη τώρα αυτό; Αλα καρτ πρακτική?
Θέτω όμως – παράλληλα και τα εξής ερωτήματα:
– Από πότε τιμωρείται κάποιος, με το να μη φτάσει στο σπίτι του, επειδή δεν είχε άλλα ρούχα για να αλλάξει;
– Από πότε ο υπεύθυνος μεταφοράς προσωπικού έχει το δικαίωμα της επιβίβασης ή απόρριψης προσώπων; Ακόμη κι αν το προβλέπει η σύμβαση, που δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω, αλλά θα το ψάξω, πώς εξασφαλίζεται ότι ο εργαζόμενος θα επιστρέψει σπίτι του;
– Μέχρι πού φτάνουν οι αρμοδιότητες του οδηγού ενός λεωφορείου που εκτελεί τη συγκεκριμένη σύμβαση; Μπορεί να απορρίπτει έτσι «ξερά” χωρίς να τον ενδιαφέρει αν θα αφήσει έναν εργαζόμενο πίσω, αδιαφορώντας, εν τέλει, αν αυτός θα φτάσει πότε σπίτι του;

Μετά από πολλά νεύρα και έντονο διάλογο ευτυχώς βρέθηκε ο συνάδελφος και τα κορίτσια του κυλικείου και ήρθα στο σπίτι μου, αλλιώς θα ήμουν ακόμη εκεί 20 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΜΑΚΡΥΑ, μόνος και με τα πόδια, επειδή έτσι το ήθελε οδηγός του λεωφορείου και η (ρατσιστική) σύμβαση εργασίας που ισχυρίζεται πως κατέχει.
Ανέφερα το θέμα στον εργοδηγό μου, το ίδιο θα κάνω και στον Προϊστάμενο. Η ιστορία δεν θα τελειώσει εδώ, θα χρησιμοποιήσω κάθε ένδικο μέσο που διαθέτω, αλλά ήθελα να γνωστοποιήσω και το θέμα.

Παρά την αδικαιολόγητη άρνηση του οδηγού να μου επιτρέψει την είσοδο στο λεωφορείο και παρά τον έντονο διάλογο που είχα μαζί του, η ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ του θέματος δεν έχει σκοπό να τον στοχοποιήσει, γι’ αυτό δεν αναφέρονται στοιχεία – ονόματα κτλ. Ό,τι είναι να κάνω στο ουσιαστικό επίπεδο της υπόθεσης θα το διεκδικήσω υπηρεσιακά – νομικά, αλλά θα πρέπει να επαναλάβω, πως τα της ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ του ΣΥΜΒΑΝΤΟΣ έχουν σκοπό να αναδείξουν, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ, ένα στρεβλό περιστατικό – κατάσταση που δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί ΠΟΤΕ.