ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΛΕΜΜΥΔΗΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ-ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΜΕΡΟΣ B

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΩΣΤΑ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ Ο

ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΣ.

 

 

Εντούτοις δικαιως εκλεισε ο Ιουστινιανος της φιλοσοφικες σχολες, διοτι οι τελευταίοι νεοπλατωνικοί Ιάμβλιχος και Πρόκλος δεν ήσαν τόσον φιλόσοφοι όσον ιερείς μιας εωσφωρικής και ανυπάρκτου θρησκείας» (Άρνολντ Τόυμπη Σπουδή της Ιστορίας, μετ. Ν. Παπαρρόδου, Αθήναι 1962,σελ.457). 

 

 ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΛΕΜΜΥΔΗΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΜΕΡΟΣ Α

 

Το χειροτερο όμως ηταν ότι οι φιλοσοφικες σχολές των Αθηνών είχαν μεταβληθεί σε κέντρα άσκησης μαυρης μαγείας, γεγονός που οδήγησε τελικά στο κλείσιμό τους το 529μ.Χ. από τον Ιουστινιανό. 

 

 

 

 

Η ενεργεια, του Ιουστινιανού, να κλεισει τα κεντρα μαυρης μαγειας του εωσφορικου δωδεκαθεου ήταν μεν πολύ σωστή, όμως σε καμια περιπτωση δεν επρεπε να τους απομακρυνει από την Ελλαδα. 

 

 

 

Στους χρόνους που κατέρρεε η ειδωλολατρία, η μαγεία και η δεισιδαιμονία είχαν λάβει αφάνταστες διαστάσεις.

 

 

 

 Όπως μας πληροφορούν συγγραφείς της εποχής, π.χ. ο Λουκιανός, η μαγεία είχε καταλάβει πρωτεύουσα θέση στις λαϊκές μάζες. «Μάγοι υπό ποικίλα ονόματα, ως φαρμακομάντεις, ιατρομάντεις, βωμολόχοι, αγύρται κλπ, έχοντας ως βοηθούς γραίας βωμολόχους,περιμακτρίας, τελεστρατίας, τυμπανιστρίας κ.α. περιήρχοντο τας πόλεις, υποσχόμενοι ζωή, υγεία, πλούτο, ευτεκνία, κάλλος και οποιοδηποτε αγαθό» (Θ.Η.Ε.,τομ.8,449). 

 

 

 

Ο καθηγητής Ν. Λούβαρις τόνισε πως στους ύστερους χρόνους της αρχαιότητος «μάγοι πολυάριθμοι και ποικιλώνυμοι, αγύρται, απολακταί, βωμολόχοι, ιατρομάντεις, καθαρτές, φαρμακομάντεις κλπ, συνοδευόμενοι υπό γυναικών μαγισσών ή βοηθών και αφορμώμενοι εκ Θεσσαλίας κυρίως, ήτις εθεωρείτο η κατ’ εξοχήν κοιτίς των, περιέτρεχον τας πόλεις και εξηπάτουν τους απλοϊκούς ανθρώπους.

 

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΗΡΩΑΣ
ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΑΤΡΗΣ
ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΑΝΟΙΞΕ ΕΚ ΝΕΟΥ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ, ΠΑΝΔΙΔΑΚΤΗΡΙΟΝ,


Ο Ηρακλειος δημοσιευσε της εξαιρετικες επιστημονικες του εργασιες με τους τιτλους, υπόμνημα εις την μεγαλην του Πτολεμαιου συνταξιν. 

Η δευτερη σπουδαια εργασια ειχε τιτλο,περι κατασκευης, σφαιρας του αρατου.

 

 

 

Η Κωνσταντινουπολη όπως ηταν φυσικο ολους εκεινους τους αιωνες που ηταν σε Ελληνικα χερια δεν ηταν μονον παγκοσμιο πολιτικο, στρατιωτικο, οικονομικο, θρησκευτικο κεντρο,αλλα ηταν ταυτόχρονα πανω από όλα παγκοσμιο πνευματικο κεντρο. 

Στην Κωνσταντινουπολη με την ανοδο του πρωτου Ελληνα αυτοκρατορα (Ηράκλειος), στον Ρωμαικο θρονο, ανοιξαν αμεσως οι Φιλοσοφικες πανεπιστημιακες σχολες. 

Εκει διδασκοταν το μαθημα της φιλοσοφιας, ακριβως με τον ιδιο τροπο που διαδασκοταν στην αρχαια Ελλαδα, οπου οι σπουδαστες των πανεπιστημιακών σχολων Κωνσταντινουπόλεως διδασκοταν μουσικη,γεωμετρια, αστρονομια, φιλοσοφια, φιλολογια. 

 

 

Η Ελληνιδα Θεοδωρα ειναι εκεινη η οποια εγινε η αιτια για να ξεκινησει η β φαση ακμης της Ελληνικης-ρωμαικης-αυτοκρατοριας. 

 

Η αυτοκρατειρα ανοιξε τον δρομο για να ερθει ο μεγας Φωτιος στον πατριαρχικο θρονο.

Eν συνεχεια υπο την ιερη καθοδηγηση του Φωτιου,οι Κυρριλλος και Μεθοδιος πηγαινουν στην Σερβια για να εκχριστιανισουν τους Σερβους.

 

Ο πατριαρχης ειναι ισως ο πρωτος ο οποιος ειδε οτι εκτος απο τους Σερβους οτι επρεπε να γινουν Χρριστιανοι και οι ρωσοι ωστε να μειωθουν με αυτον τον τροπο οι πολλοι εξωτερικοι εχθροι της Ελληνικης-ρωμαικης αυτοκρατοριας.

 

Φυσικα η Βασιλισσα Θεοδωρα εγινε η αιτια να διακριθει πολυ και ο αδερφος της ο Βαρδας.

 

Μεταξυ πολλων αλλων ο αξιολογος Βαρδας ιδρυσε την ανωτατη πανεπιστημιακη φιλοσοφικη σχολη των Μαγγανων. 

 

 

Εκει διδασκοταν το μαθημα της φιλοσοφιας, ακριβως με τον ιδιο τροπο που διαδασκοταν στην αρχαια Ελλαδα, οπου οι σπουδαστες των πανεπιστημιακών σχολων Κωνσταντινουπόλεως διδασκοταν μουσικη, γεωμετρια, αστρονομια, φιλοσοφια, φιλολογια. 

Ξακουστη εμεινε η ανωτατη φιλοσοφικη σχολη της Μαγναυρας στην βασιλευουσα με πρυτάνη-καθηγητη μια  πολύ μεγαλη μορφη της μεσαιωνικης Ελληνικης φιλοσοφιας τον Λεοντα τον μαθηματικο. 

Αν και ο Λεων ηταν ανηψιος του εικονομαχου λογιου και πατριαρχη του Ιωαννη του γραμματικου, ο Βαρδας εκτιμωντας την τεραστια μορφωση του τον διορισε πρυτανη της φιλοσοφικης σχολης.  

O Λεων ο μαθηματικος ειχε λιγο πριν καθαιρεθει απο αρχιεπισκοπος Θεσσαλονικης. Αυτος ομως δεν εμποδισε τον καισαρα Βαρδα να τον κανει πρυτανη της ανωτατης φιλοσοφικης σχολης.

Αυτο μας δειχνει το πολυ υψηλο επιπεδο των Ελληνων της εποχης εκεινης και οτι πανω απο ολα εβαζαν τον Χριστιανισμο και την Ελλαδα.

Ο πρύτανης Λεων ο μαθηματικος ηταν γεωμέτρης, αστρονόμος, φιλόσοφος. 

Ο Λεων προετοιμασε για να εκδωθουν εκ νεου τα εργα του Αρχιμηδη , του Ευκλειδη, του Απολλωνιου του Πυργαιου, του Πτολεμαιου. 

Τα Εργα αυτά βρίσκονται αυτην την στιγμη στο πανεπιστημιο της Οξφόρδης. 

Ο Ιδιος εγραψε της προσωπικες του παρατηρήσεις ,επανω στους Ευκλειδη και Αρχιμηδη. 

Ο Λεων, είναι ο πρωτος που εισηγαγε τα γραμματα στην Αλγεβρα, ενώ κατοπιν εντολης του ΜΙχαηλ του γ ,εφτιαξε τον πρωτο οπτικο τηλεγραφο, ο οποιος τοποθετηθηκε στην Ταρσο της Κιλικιας. 

Ο Λεων ειχε παει για πολλα χρονια σε μοναστηρι στην Ανδρο , οπου βρηκε και μελετησε , επι πολλα ετη σπανια βιβλια των Αρχαιων Ελλήνων Φιλοσοφων. 

Φυσικα να μην ξεχναμε οτι στην ανωτατη φιλοσοφικη σχολη διδαξε ο μεγας Φωτιος, ενας ακομη πολυ σπουδαιος λογιος-πατριαρχης που λατρευε υπερβολικα την αρχαια Ελληνικη γραματεια.  

 

ΑΝΝΑ ΚΟΜΝΗΝΗ

Ειναι γεγονος οτι η Ελληνιδα Αννα Κομνηνη εμοιαζε πολυ σε δυναμισμο, την πρωτη γυναικα αυτοκρατειρα ολων των εποχων την Ελληνιδα Ειρηνη,

Η πριγκιπισσα Αννα όμως είναι η ιδια γυναικα η οποια απεκτησε παρα πολύ μεγαλη παιδεια. 

Η παιδεια της Αννας ξεπαρασε κατά πολύ ,την παιδεια ολων των υπολοιπων γυναικων του μεσαιωνα.

Η Αννα εμαθε όλα όσα μπορούσαν να μαθευτούν στην εποχή της, την ρητορική την φιλοσοφία, την ιστορία την λογοτεχνία, την γεωγραφία την μυθολογία, την ιατρική. 

Το σπουδαιοτερο ολων ειναι οτι η πριγκιπισσα Αννα παρεμεινε σε ολη της την ζωη μια παρα πολυ ηθικη και μονογαμικη γυναικα-συζυγος και δεν υπεπεσε στο αισχιστο των αμαρτηματων την σεξουαλικη διαφθορα

Επισης διάβασε ολους τους μεγάλους ποιητές της αρχαιότητας, τον 'Ομηρο, τους λυρικούς, τους τραγικούς και τον Αριστοφάνη 

Ακομη διαβασε τους ιστορικούς όπως τον Θουκυδίδη και τον Πολύβιο, τους ρήτορες όπως τον Ισοκράτη και τον Δημοσθένη

Πανω από όλα όμως η Αννα Κομνηνη διάβασε ολα τα εργα του Αριστοτέλη και τους διαλόγους του υπατου των φιλοσοφων του Πλάτωνα .


Από την επαφή αυτή με τους περίφημους φιλοσοφους διδάχθηκε την τέχνη της σωστής ηθικης, της παιδειας- έκφρασης, για αυτό εγραψε αυτό το πολύ σπουδαιο ιστορικο εργο την Αλεξιαδα.


Η πριγκιπισσα Αννα ηταν σε θεση να απαγγείλει με πολυ μεγαλη άνεση Ορφέα, Τιμόθεο, Σαπφώ και Πίνδαρο κλπ. 

Η Αννα Κομηνη αναδιοργανωσε της Αριστοτελικες σπουδες, στην ανωτατη φιλοσοφικη σχολη της πολης.

Ολοι αυτοι οι εξαιρετικοι Ελληνες ανοιξαν τον δρομο για να ερθει ο πολυ μεγαλος Πυθαγορειος Φιλοσοφος ο Νικηφορος Βλεμμυδης.

Πανω απο ολα ομως ο Χριστιανισμος διεσωσε τον ετοιμοθανατο αρχαιο Ελληνικο πολιτισμο απο το εβραικο εωσφορικο δωδεκαθεο.

 

 

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΛΕΜΜΥΔΗΣ.

Ο Ελληνας θεολογος, μαθηματικος, γεωγραφος, αστρονομος και γιατρος Νικηφόρος Βλεμμύδης υπηρξε η μεγαλυτερη πνευματικη μορφή του 13ου αιώνα και ισχυρή προσωπικότητα.

 

 

Συμμετείχε ενεργά στα δρώμενα της εποχής του, κυρίως ως απεσταλμένος της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε συναντήσεις με ρωμαιοκαθολικούς ιερείς. 

 

 

 

Κατα την επιστροφη απο  στους αγιους τοπους το 1237, ιδρυσε στην Έφεσο σχολή, όπου δίδαξε φιλοσοφία από το 1238 έως το 1248, ενώ ασχολήθηκε και με παιδαγωγικά ζητήματα. 

 

Ο Νικηφορος Βλεμμυδης ασχοληθηκε πολυ με την γεωμετρια και τον πυθαγορα, ενω εξελιξε και προωθησε την πυθαγορεια διδασκαλια, οσο κανενας αλλος Ελληνας. 

 

Στην εποχη του η πυθαγορια διδασκαλια θα φτασει στο απογειο της.

 

 

Ουδεποτε καποια αλλη Ελληνικη φιλοσοφικη σχολη δεχτηκε τοσες πολλες αιτησεις. Ουτε η ανωτατη φιλοσοφικη σχολη της πολης (Κωνσταντινουπολης), δεν ειχε τοσες πολλες αιτησεις για φοιτηση. 

 

Οι αιτησεις των φοιτητων απο διαφορα ηταν τοσες πολλες ωστε ηταν αδυνατον να δεχτει η φιλοσοφικη σχολη του ολους αυτους τους φοιτητες. 

 

Ο ιερεας Φιλοσοφος Νικηφορος Βλεμμυδης ηταν απο καλη οικογενεια. 

 

 

Ο πατερας του ηταν γιατρος. Μετα την αλωση της Ελληνικης-ρωμαικης αυτοκρατοριας  το 1204 μαζί με την οικογενεια του εγκατασταθηκε αρχικά στην Μικρα Ασια στην Εφεσο όπου διδαχτηκε ρητορικη, φιλοσοφια, λογικη, μαθηματικα κλπ. 

 

 

 

Παραλληλα παρακολουθησε μαθηματα ιατρικης στην Εφεσο και στην Σμυρνη. 

 

 

Το 1222 συνεχισε τις σπουδές του στην στον Σκαμανδρο οπου διδαχτηκε αριθμητικη, γεωμετρια, οπτικη και αστρονομια. 

 

 

 

Το 1223 χειροτονηθηκε διακονος και τιμηθηκε με το αξιωμα του λογοθέτη.

 

 

 Το 1235 εγινε μοναχος και έζησε σε διάφορες μονες τελικα  κατέληξε στην Μονή Παξαμαδίου στην Έφεσο. 

 

 

Εκει επιδοθηκε στο διδακτικο εργο και μεταξυ των μαθητων του ηταν και πολλοι που αργοτερα διακριθηκαν στα γραμματα και στο δημοσιο βιο οπως ο Γεωργιος Ακροπολιτης. 

 

 

 

 

Στην συνεχεια ανελαβε την διοικηση της Μονής του Αγίου Γρηγοριου του Θαυματουργου οπου παραλληλα διδαξε. 

 

 

Μεταξυ των μαθητων του ήταν και ο μετέπειτα βασιλιας του κρατιδιου της Νικαιας  αυτοκράτορας ο Θεοδωρος ο λασκαρις.

 

Το σωτηριο ετος 1241 ιδρυσε δική του Μονη στα Ημαθια της περιοχης της Εφεσου. 

 

 

Αφιερωθηκε στον μοναχικό βίο και στη διδασκαλία. Πέθανε το 1272.

 

 

 

Ο Βλεμμύδης διακρίθηκε στις θεολογικές συζητήσεις με τους Λατίνους το 1234 και το 1250. 

Την πρώτη φορά αναμείχθηκε σε θεολογικές συζητήσεις με πέντε Φραγκισκανούς μοναχούς στην Νίκαια μετά την αποτυχία του Καρύκη να αντιμετωπίσει την λατινική επιχειρηματολογία για τη σχέση του Υιού με το Άγιο Πνεύμα.

 Το 1250 έλαβε μέρος στις θεολογικές συζητήσεις του Νυμφαίου με τους απεσταλμένους του Πάπα Ιννοκέντιου του Δ΄όπου επέδειξε συμβιβαστικό πνεύμα και πρότεινε την λύση ότι το Άγιο Πνεύμα «εκπορεύεται» από τον Πατέρα ως αρχή και από τον Υιό ως αποστολή, χορήγηση και έγχυση.

Η θέση αυτή του Βλεμμύδη του δημιούργησε πολλά προβλήματα καθώς παρερμηνεύτηκε από τους μαθητές του και τους λατινίζοντες θεολόγους.

Ο Βλεμμυδης υπηρξε ο περιφημος φιλοσοφος-δάσκαλος, ο οποίος -μέσα στο θεοκρατικό πνεύμα της εποχής- εισήγαγε εκείνες τις θετικές γνώσεις που στάθηκαν απαραίτητες προκειμένου να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα μέσα από το οποίο πρόβαλαν αργότερα οι πρώτες εθνικές ιδέες του Νεοελληνισμού.

 

 

 

 

Με βάση κυρίως τις απόψεις του Αριστοτέλη, εκτός της Επιτομής Φυσικής, έγραψε σχετικά με τις φυσικές επιστήμες τις Γεωγραφικές Πραγματείες, ήτοι το έργο Ιστορία περί της Γης εν συνόψει, στο οποίο ασχολείται με το μέγεθος και τη σφαιρικότητα της Γης, καθώς και το Περί ουρανού και Γης, Ηλίου, Σελήνης, χρόνου και ημερών. 

Βάση ήταν το αντίστοιχο έργο του Διονύσιου του Περιηγητή, καθώς και άλλα ανάλογα έργα. 

Ιδιαίτερα στη γεωγραφία σώζεται το Γεωγραφικών τμήματα δύο, το οποίο εκδόθηκε στη Λειψία το 1818 και περιλαμβάνεται στη Γεωγραφία συνοπτική, που και αυτή στηρίζεται κυρίως στο έργο του Διονύσιου του Περιηγητή. 

Έγραψε επίσης χημικές και ιατρικές πραγματείες, καθώς και Επιστολές, που περιέχουν πολύτιμο ιστορικό υλικό. 

Στην ιατρική πραγματεύεται θέματα όπως: 

Περί ιατρικής διδασκαλίας, Περί αίματος, Όροι ζωής κ.ά.

 

 

 

Σώζεται ακόμα ένα αστρονομικό ποίημά του προς τον βασιλιά Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη, εξαιτίας του θανάτου της αυτοκράτειρας Ειρήνης (1241) και μιας έκλειψης του Ηλίου της επισυμβάσης την 3ην Ιουνίου 1239 (Δ. Κωτσάκη, Τέσσαρες Επιστημονικαί μορφαί της εποχής των Παλαιολόγων, 1956, σελ. 5). 

Ο Βλεμμύδης ασχολήθηκε με την αλχημεία και μάλιστα έγραψε Περί χρυσοποιΐας. 

 

 

 

Στην αυτοβιογραφία του ο Βλεμμύδης, όπως αναφέρει ο Ηerbert Hunger (Βυζαντινή λογοτεχνία, 1991, τόμος Γ΄, σελ. 45), φανερώνει την αγάπη του για την αστρονομία αναφέροντας: 

Όλος έχομαι της αστρονομίας, και διαπιστώνει την ανωτερότητά της έναντι της -χαμαί ριπτουμένης- αστρολογίας. 

Είναι σημαντικό για τον ίδιο ότι η αστρονομία περιγράφεται με γραφικές παραστάσεις, χωρίς να έχει την ανάγκη της ρητορικής ή της γραμματικής. 

Σημειώνουμε ότι ο Βλεμμύδης υποστήριξε την εκ του μηδενός δημιουργία της ύλης από τον Θεό.

 

 

 

 

Επιτομή Φυσικής

Στην Επιτομή Φυσικής ή Περί φυσικής ακροάσεως (P.G. 142, 1023-1302) ο Βλεμμύδης ασχολείται, σε 31 κεφάλαια, με θέματα φυσικής, μαθηματικών, αστρονομίας και μετεωρολογίας, γράφοντας τα σχετικά θέματα με ιδιαίτερα αναλυτικό τρόπο. 

Μεταξύ των άλλων αναφέρεται στις μεταβολές απείρως μικρών και μεγάλων ποσών -δηλαδή με στοιχεία απειροστικού λογισμού-, στην αποχή του Κρόνου, του Δία, του Άρη και της Σελήνης, καθώς και στη φαινόμενη αύξηση του δίσκου του Ήλιου στον ορίζοντα κατά την ανατολή και τη δύση του. 

Ενδεικτικοί τίτλοι κεφαλαίων με αστρονομικό περιεχόμενο είναι οι εξής: Περί των φαινομένων φλογών καιομένων περί του Ουρανού, και των καλουμένων Αιγών, και Δαλών, και διαθεόντων Αστέρων, Περί Κομητών, και του Γαλαξίου Κύκλου, Περί των εν Ουρανώ φαινομένων Φασμάτων, Περί Αιθέρος, και Αστέρων, Περί Ηλίου και Περί Σελήνης. 

Στην Επιτομή Φυσικής δίνει πληροφορίες και για τον ζωδιακό κύκλο: 

Ο ζωδιακός κύκλος διηρείτο εις 12 τμήματα, ζώδια καλούμενα, έκαστον ζώδιον εις τριάκοντα μοίρας, μία μοίρα εις 60΄ και 1΄ εις 60΄΄ καλούμενα και λεπτεπίλεπτα (P.G. 142, 1241). 

Επίσης, δίνει πληροφορίες και για τις φάσεις της Σελήνης: ανατολή ελέγετο η σελήνη όταν το πρώτον ενεφανίζετο, μηνοειδής, όταν αφίστατο του ηλιου 60

μοίρας, διχοτόμος, όταν 90, αμφίκυρτος, όταν αποχωρήση του ηλιου 120 μοίρας και πλησιοσέληνος ή πλησιφαής, όταν 150 (Επιτομή Φυσικής, P.G. 142, 1261).

 

 

 

Ως μεγας μελετητής των αρχαίων Ελλήνων Φιλοσοφων

και ιδιαίτερα του Αριστοκλη-Πλάτωνος, υιοθετεί το αρχαιοελληνικό πρότυπο για έναν πεπερασμένο Κόσμο, ο οποίος είναι προϊόν της άπειρης σοφίας του Δημιουργού. 

Στην άποψή του αυτή διακρίνουμε την χριστιανική-Ορθοδοξη πλευρα,  του Τίμαιου για την δημιουργια του κοσμου απο τον Αριστοκλη. 

 

Ολοι οι αρχαιοι Ελληνες φιλοσοφοι, Σοφιστες, Ποιητες

, Ιστορικοι κλπ πιστευαν στον εναν Θεο δημιουργο και οχι στο ξενοφερτο Φοινικικο-Εβραικο Δωδεκαθεο.  

 

Ήταν βαθύς γνώστης της φυσικής και της επιστήμης της εποχής του, και αυτό ακριβώς αναφέρει ο Η. Hunger, ο οποίος σημειώνει: 

Οι γνώσεις του Βλεμμύδη για τις επιστήμες υπερείχαν σημαντικά από αυτές του μέσου όρου των συγχρόνων του (Βυζαντινή Λογοτεχνία, τόμ. 2, 1991, σελ. 84). 

Στην Φυσική Ακρόαση υιοθετεί και αυτός την αντιπερίσταση, γεγονός που μας δείχνει ότι όχι μόνο είχε διαβάσει Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Αρχιμήδη και άλλους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, αλλά και μεταγενέστερους φυσικούς φιλοσόφους, όπως ο Δαμάσκιος, ο Ιωάννης ο Φιλόπονος και ο Σιμπλίκιος, για να αναφέρουμε τους σπουδαιότερους από αυτούς, που χρησιμοποιούσαν την έννοια της αντιπερίστασης. 

 

 

 

 

Την αντιπερίσταση την χρησιμοποιεί για να δικαιολογήσει μια σειρά φυσικών φαινομένων, όπως, για παράδειγμα, τη θερμότητα των υπόγειων πηγών της γης. 

Επίσης μέσω αυτής, την οποία εφαρμόζει σε προβλήματα επαφής ψυχρού - θερμού, εξηγεί φυσικά φαινόμενα, όπως η υγροποίηση των νεφών και η συνεπακόλουθη βροχόπτωση -ή χαλαζόπτωση- τον χειμώνα και η απουσία βροχής το καλοκαίρι, καθως την εποχή αυτή δεν υπάρχει υγρασία, όπως γράφει.

 

 

O Βλεμμυδης περιγράφει μια ορατή σ' αυτόν έκλειψη της Σελήνης, η οποία συνέβη στις 18 Μαΐου του 1258: 

Τοιαύτης και ημείς σεληνιακής εκλείψεως άπαξ αυτόπται γεγόναμεν, κατά μήναν Μαΐον γεγονυίας περί ώραν εβδόμην νυκτός... οκτωκαίδεκα ημέραι του Μαΐου παρήλθοσαν Ινδικτιών διέτρεχε πρώτη. 

Το έτος έκτον προς το εξηκοστώ και επτακοσιοστώ και εξακισχιλιοστώ (P.G. 142, 1265C).

 

 

 

Τέλος, στο βιβλίο του Επιτομή Φυσικής απορρίπτει την αριστοτελική θεωρία περί της αϊδιότητας του κόσμου και υποστηρίζει την εκ του μηδενός δημιουργία της ύλης και του κόσμου. 

Ας δούμε πως ακριβώς περιγράφει την κοσμολογική αυτή θέση του: Λέγουσι πάλιν• είπερ ο κόσμος γενητός και φθαρτός, δει προηγείσθαι την σύστασιν εξ ης γέγονε και εις ην αύθις φθαρήσεται. 

Αλλ' είς ο κόσμος• αγένητος άρα και άφθαρτος. 

Ει μεν ουν λέγομεν τον κόσμον γενητόν και φθαρτόν ως τα τέσσερα σώματα και τα εξ αυτών, ευ αν έλεγον οι ταύτα λέγοντες• επεί δε εκ του μηδεμή μηδαμώς όντος, αλλ' ουκ εκ προϋποκειμένης της ύλης τούτον γίνεσθαι φαμέν παρά του Θεού, ποίαν έχει ο λόγος αυτών την ισχύν; 

Ει τοίνυν εκ του μη όλως είναι γεγένητο, πέφυκε πάλιν εις το μη όλως είναι φθαρήσεσθαι, καν η του δημιουργού αγαθότης υπερνικώσα πάσαν φύσιν, ώσπερ εκ του μηδόλως όντος τον κόσμον παρήγαγεν, ούτω προς το κρείττον μετασκευάσει την δημιουργίαν αυτού (P.G. 142, 1225).

 

 

 

Στην αστρονομία έχει ως κύρια πηγή τον Κλεομήδη, αλλά ούτως ή άλλως για τον Βλεμμύδη η αστρονομία εντάσσεται στη διδασκαλία της φυσικής προκειμένου να αποτελέσει τη γέφυρα προς τη μεταφυσική, στην οποία κατατάσσει τη θεολογία. 

 

 

 

Βοηθήματά του ήταν τα σχόλια των ονομαστών προγενεστέρων του φιλοσόφων, όπως του Αλέξανδρου του Αφροδισιέα, του Σιμπλίκιου, του Ιωάννη του Φιλόπονου κ.ά.

 

 

 

 

Στο έργο του αναφέρεται στον όρο της αριστοτελικής αντιπερίστασης, στην οποία είχε αναφερθεί, όπως ήδη έχουμε δει, και ο Σιμπλίκιος στα σχόλιά του στον Αριστοτέλη. 

Ο Βλεμμύδης γράφει σχετικά: 

Έστι μετάστασις και μεταχώρησις εκ των κύκλω γινομένη περί το μέσον οίον όταν περιωθούμενόν τι υπό τινός, αυτό πάλιν το προσεχές ομοίως αντιπεριωθή, κακείνο δη το εχόμενον και ούτως γίνηται των τόπων ανταλλαγή καντεύθεν των μεν πέριξ τόπων απόλειψις, προς δε τον μέσον συνώθησις και συνέλευσις (P.G. 142, 1148D-1149A).

 

 

 

Στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους αναφέρονται για τα παρακάτω, τα οποία χαρακτηρίζουν τον σπουδαίο λόγιο και προκαλούν μεγάλη εντύπωση: 

Νεώτεροι μελετητές πρόσεξαν ιδιαίτερα τα παιδαγωγικά κριτήρια του Βλεμμύδη στην παρουσίαση και των θεμάτων της φυσικής, καθώς και τον αυστηρό έλεγχο ορισμένων θέσεων της ελληνικής φιλοσοφίας, όπως η αϊδιότητα του κόσμου και η διδασκαλία του Αριστοτέλη για τον αιθέρα. 

Ο Βλεμμύδης χρησιμοποιεί εδώ επιχειρηματολογία, που θα εμφανιστεί έναν αιώνα αργότερα στη Δύση (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, 1979, τόμος Θ΄, σελ. 354).

 

 

 

Το όλο έργο του αποθησαυρίστηκε στην Ελληνική Πατρολογία στον τόμο 142, και ο Λουί Μπρεχιέ (Louis Bréhier), στο La civilization Byzantine του, τον αποκαλεί τον διασημότερο σοφό της εποχής (1959, 479).

ΕΠΙΚΡΑΤΕΕΙΝ Η ΑΠΟΛΛΥΣΘΑΙ

ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ-ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

 

ΕΠΙΚΡΑΤΕΕΙΝ Η ΑΠΟΛΛΥΣΘΑΙ

                 ΓΡΑΦΕΙ Ο                  

ΑΓΓΕΛΟΣ Φ. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

H μεγαλύτερη ανθελληνική σφηκοφωλιά ολων των εποχων Μερος Α

H μεγαλύτερη ανθελληνική σφηκοφωλιά ολων των εποχων Μερος Β

Παγια αρχη μου είναι ότι ολοι οι λαοι, ολοι οι ανθρωποι, εχουν δικαιωμα να πιστευουν οπου θελουν. 

Όλα αυτά με την απαραιτητη προυποθεση να μην επιβαλλουν τα πιστευω τους σε τριτους, ειτε δια της βιας, ειτε με πλαγιους τροπους. 

Τι γινεται όμως στην περιπτωση που η άλλη πλευρα δεν συναινει ; Εναι λοιπον δικαιο να καθησουμε να αφανιστουμε ολοι οι Ελληνες χωρις να εχουμε πειραξει κανεναν απολυτως ;

Όλα αυτά διοτι από τα αρχαια χρονια ο πολιτισμος μας, και η ιδεολογια μας , είναι εμποδιο στην δημιουργια παγκοσμιου εωσφορικου κρατους.

 

Από ολους τους προαναφερομενους, εξαιρείται, ένα μικρο μερος βαση των παγκοσμιων μαθηματικων σταθερων, μετρον αριστον και μηδεν αγαν.

 

 

 

Αναφέρομαι παντοτε στο τμημα του εβραικου λαου που από τα αρχαια χρονια εγκατλειψαν τον θεο και τους προφήτες της παλαιας διαθηκης και προσχωρησαν στον εωσφορισμο και στους δαιμονες του εβραικου-φοινικικου δωδεκαθεου και όχι σε ολους τους εβραιους.