Τα χρόνια της αθωότητας στα θρανία!

Του Μιχάλη Ανδριανάκη*

Η αίθουσα με άπλετο φωτισμό από τα μεγάλα παράθυρα, η ξυλόσομπα καίει, τα τυπικά ξύλινα θρανία γεμμίζουν το χώρο.


Τα μαθητούδια κουρεμένα με την «ψιλή» (τουλάχιστον εδώ φορούν παπούτσια), ο δάσκαλος κουστουμαρισμένος ανάμεσά τους. Και στους τοίχους κρεμασμένες οι εικόνες των ηρώων και οι χάρτες με το ανθρώπινο σώμα.

Και θυμούμαι τότε που αρχές του χειμώνα στα Σελλιά ο δάσκαλος μας πήγαινε στα «κουκολόγια» (στα χωράφια που είχαν τελειώσει το μάζεμα της ελιάς) με τα καλαθάκια μας και μαζεύαμε τις λίγες ελιές που είχαν περισσέψει (κάποιοι άφηναν επίτηδες).

Με το προϊόν της δραστηριότητάς μας αυτής ο δάσκαλος αγόραζε κάθε χρόνο κάτι χρήσιμο για τη λειτουργία του σχολείου, εκτός από τη γραφική ύλη (κουρκουμάδες, μπουκάλια μελάνι, κλπ).

Και τα χρήσιμα αυτά ήταν οι πολιτικού και «γαιοφυσικοί» χάρτες και εικόνες με τους ήρωες του 1821 και τους κρητικούς επαναστάτες, σκηνές από την Παλιά και την Καινή Διαθήκη, εικόνες φυτών και ζώων.

Και τα μάτια μας γινόταν τόόόσα κάθε χρόνο, όταν άνοιγαν τα δέματα από τα Χανιά και στη συνέχεια κρεμιόταν ψηλά στους τοίχους γύρω-γύρω.

Από τη φωτογραφία λείπει το καλάμι με το οποίο ο επιμελητής με εντολή του δασκάλου ξεκρεμούσε την κατάλληλη για το κάθε μάθημα εικόνα και την έβαζε πάνω από τον πίνακα.

Τι ωραία που ήταν τα χρόνια της αθωότητας!!!!
Ο Μιχάλης Ανδριανάκης είναι επίτιμος έφορος αρχαιοτήτων