Είναι Κυριακή φίλε, έχει ισοπεδώσει ο ΠΑΟΚ τον Ολυμπιακό, έχει βγει στο μπαλκόνι η σύζυγος που είναι ΠΑΟΚτζού, έχει ανεμίσει τη σημαία με τον Δικέφαλο, έχει πει τα μύρια όσα για τον Θρύλο και τον Πειραιά, καλή χρονιά καλή χρονιά κλπ. κλπ., έχουν τρομάξει οι περαστικοί, έχουν τρομάξει ακόμη και οι χασικλήδες του Παγκρατίου, τέλος πάντων περνάει η ώρα, την καταφέρνω να αφήσει τους πανηγυρισμούς, κερνάω Τούμπα Λίμπρε, πίνει δύο, τάβλα η κυρία!             Evi Voulgaraki
Από τη μία έχουμε τους μαθητευόμενους μάγους.
Και από την άλλη τις παλιές πόρνες της διαχείρισης των κοινών [με το αζημίωτο].
Η αίσθηση από την όλη συζήτηση τη χθεσινή με τον Παπά και τη Μπακογιάννη είναι πως η τελευταία είχε τη συμπεριφορά πυργοδέσποινας σε φέουδο, που χαριτωμένα επέτρεπε στον παρείσακτο επισκέπτη να φάει ένα πιάτο φαΐ.
Πραγματικά οι ολιγάρχες δεν το γνωρίζουν καν πως είναι και φαίνονται ολιγάρχες. Αυτό παραμένει για μένα και πάντα θα παραμένει τρομαχτικό.
Πολλή χαριτωμενιά, πολλές παρασιωπήσεις, ολίγον ψεύδος, ολίγη λάσπη και να το μείγμα το χθεσινό. Η κυρία Ντόρα, που ο πατέρας της έλεγε πως το μακεδονικό θα ξεχαστεί σε μια δεκαετία. Που η ίδια δεχόταν διπλή ονομασία.
Που αυτά που πέρασαν στην παρούσα συμφωνία, και ιδίως η συνταγματική αλλαγή, δεν τα είχαν δει μήτε σε όνειρο στον ύπνο τους...
Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως ο Θεός μας αγαπάει πολύ σ' αυτή τη χώρα, για να μας προφυλάσσει από τις συνθήκες άγριας εξαχρείωσης που βασιλεύουν στη διακυβέρνηση αυτής της χώρας.
Η μαγική στιγμή ήταν όταν ο Παπάς μίλησε για το ένα λάθος του Κοτζιά:
Ότι δεν αποκάλυψε περισσότερα για τις θέσεις και δράσεις των προκατόχων του στο ΥΠΕΞ.
Έπεσε μια ένοχη σιωπή...
Μια ένοχη όσο και απόλυτα εύγλωττη σιωπή...
Αν κάποιοι τώρα διαβάζουν τα σχόλιά μου ως αβανταδόρικα για τον ΣΥΡΙΖΑ, χμ... διαβάζουν λάθος. Θα μείνω πάντα στην άκρη του χωριού, στα βουνά, στις ερημιές.
Έχω ένα ενδιαφέρον για τα κοινά, για τον κοινό μας βίο, για την προκοπή του τόπου μας. Μέχρις εκεί. Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον για μεγαλύτερη δική μου ανάμειξη. Η καρδιά μου είναι στη σπουδή και στη γραφή, και μακάρι να μη μας απασχολούσε ποτέ τίποτε άλλο, όπως το πώς να πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας...
Εξακολουθώ να μη γνωρίζω μήτε τι θα ψηφίσω.
Αλλά θεωρώ ότι ανήκει στην ευθύνη του κάθε πολίτη να μιλάει τα πράγματα όπως τα βλέπει, δίχως πάθος, σεβόμενος και την πιθανότητα να κάνει λάθος.
 |
|
Posted: 13 Feb 2019 02:20 AM PST
|
Είναι Κυριακή φίλε, έχει ισοπεδώσει ο ΠΑΟΚ τον Ολυμπιακό, έχει βγει στο μπαλκόνι η σύζυγος που είναι ΠΑΟΚτζού, έχει ανεμίσει τη σημαία με τον Δικέφαλο, έχει πει τα μύρια όσα για τον Θρύλο και τον Πειραιά, καλή χρονιά καλή χρονιά κλπ. κλπ., έχουν τρομάξει οι περαστικοί, έχουν τρομάξει ακόμη και οι χασικλήδες του Παγκρατίου, τέλος πάντων περνάει η ώρα, την καταφέρνω να αφήσει τους πανηγυρισμούς, κερνάω Τούμπα Λίμπρε, πίνει δύο, τάβλα η κυρία!
Κι όπως έχει πάει δύο η ώρα κι έχω γλαρώσει κι ετοιμάζομαι να παραδοθώ στην αγκάλη του Μορφέα, ντριν, ντριν το κινητό. Τρελαίνομαι εγώ τώρα, ποιος να είναι, έχω και μάνα ογδόντα χρονών, κοιτάω την οθόνη, η Μάχη Νικολάρα, φιλενάδα από παλιά και άξια ρεπόρτερ της ΕΡΤ. Απαντώ πάραυτα:
«Έλα ρε», της λέω, «τι θέλεις και παίρνεις μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα;»
«Συγγνώμη που ενοχλώ», μου λέει, «αλλά μόλις τελείωσα το μοντάζ της εκπομπής και πήγα να βγω και δεν μπορώ…»
«Γιατί», τη ρωτάω, «σ’ έχει μπλοκάρει ο σύντροφος ο Καλφαγιάννης;»
«Μακάρι να με μπλόκαρε ο σύντροφος ο Καλφαγιάννης», μου απαντάει. «Αλλού είναι το πρόβλημα!»
«Που είναι το πρόβλημα;», απορώ.
«Είναι ο Μπογδάνος στη Μεσογείων με ένα τανκς και απειλεί να ισοπεδώσει το Ραδιομέγαρο!»
Προς στιγμήν μπλόκαρα. Προς στιγμήν έχασα τη μπάλα. Σαν τον Κούτρη ένα πράγμα, σαν τον Βασίλη τον Τοροσίδη. «Για ξαναπές το», της λέω, έχοντας την εντύπωση ότι παράκουσα.
«Ρε κουφέ», μου λέει, «τι δεν καταλαβαίνεις; Είναι ο Μπογδάνος στη Μεσογείων με ένα τανκς και απειλεί να ισοπεδώσει το Ραδιομέγαρο!»
«Κανονικό τανκς», τη ρωτάω, «με πυργίσκο και ερπύστριες και κανόνι;»
«Ναι γαμώτι μου», μου λέει, «κι έχει και μαύρο σημαιάκι Τζόλυ Ρότζερ, αυτό με τη νεκροκεφαλή και τα κόκκαλα. Και φοράει και κίλτ!»
«Κιλτ;», τη ρωτάω, με το μάτι γαρίδα πλέον.
«Κιλτ!», μου απαντάει, «του φτάνει μέχρι το γόνατο. Και απαγγέλει ποιήματα!»
«Δικά του;», την ξαναρωτάω.
«Εμ, ποιανού, του Σκόμπι;», μου λέει, «αβάσταχτο μαρτύριο ρεπόρτερ Ξανθάκη…»
«Και τι θες να κάνω;», της λέω.
«Κάνε ό,τι μπορείς», μου λέει. «Πάρε Τατσόπουλο, πάρε Σπυράκη, πάρε τον ΑΓΕΕΘΑ τον Αποστολάκη, πάρε έστω τον Άδωνι να του τραβήξει το αυτί!»
«Άσε το ΄χω», της λέω, «σε μισή ώρα σε έχω σενιάρει!»
Και της κλείνω το τηλέφωνο και παίρνω το νούμερο το μυστικό στα Εξάρχεια, που το ξέρουμε εγώ κι ο Πολάκης μόνο. Στη λέσχη του Αστέρα, στην Τσαμαδού, που μαζεύεται όλος ο καλός ο κόσμος. Το σηκώνει μια φωνή βαριά και ζόρικη, μου λέει «ναι;».
«Ρεπόρτερ Ξανθάκης στη γραμμή», λέω εγώ, «άι γκατ γιου μαδαφάκαζ!»
«Σκάσε μωρή τσουτσού», μου λένε, «πες τι θες τέτοια ώρα.»
«Σας έχω δουλειά», απαντάω, «κομπλέ, καθαρή και εγκεκριμένη. Ένα άρμα μάχης θα βγάλετε εκτός κυκλοφορίας.»
«Με πυργίσκο και ερπύστριες και κανόνι;»
«Με πυργίσκο και ερπύστριες και κανόνι! Και Μπογδάνο έτοιμο να βάλει φωτιά στο Ραδιομέγαρο.»
«Πες μου ότι φοράει κιλτ!»
«Σου λέω ότι φοράει κιλτ…»
«Μην πεις τίποτε άλλο, πάω να ετοιμάσω τα μπουκάλια, τα στουπιά και τη βενζίνα!»
Την άλλη μέρα στη Μεσογείων, ο αέρας μύριζε παράξενα. Την άλλη μέρα στη Μεσογείων, μια μαύρη κηλίδα στόλιζε την άσφαλτο. Στην άκρη του δρόμου αποκαΐδια, στο πεζοδρόμιο σπασμένα γυαλιά. Κοίταξα τη Μάχη συνωμοτικά και τη ρώτησα:
«Όλα καλά;»
«Όλα καλά», μου απάντησε, «αλλά έχω μια απορία. Πού βρέθηκαν οι μπάχαλοι μέσα στη νύχτα στην ΕΡΤ;»
«Μη ρωτάς», της είπα, «δεν μου το επιτρέπει η συνείδησή μου να ρουφιανέψω.»
«Και το κιλτ;», με ρώτησε.
«Στου Στρέφη είναι», της απάντησα, «κυματίζει στο γηπεδάκι, πλάι στα λάβαρα της επανάστασης…»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου