Απο τον στρατηγό Ι. Κουρκούα στον αυτοκράτορα Ιωάννη Κουρκούα-Τσιμισκή

Γράφει η Κίττυ Παπαδοπούλου* 

Ο Ιωάννης Κουρκούας ήταν στρατηγός του 10ου αιώνα που διακρίθηκε κυρίως στους αγώνες της αυτοκρατορίας εναντίον των Αράβων. Ως δομέστικος των σχολών της Ανατολής διεξήγαγε πολλές εκστρατείες σε περιοχές που είχαν κατακτηθεί από τους Άραβες τρεις αιώνες προ της εποχής του και εθεωρούντο πλέον Αραβικά εδάφη (Αρμενία, βόρεια Μεσοποταμία, βόρεια Συρία). Αρκετοί σύγχρονοί του τον χαρακτήρισαν ως Τραϊανό ή Βελισάριο. 

Από πολλούς ιστορικούς θεωρείται πρόδρομος της λεγόμενης Ρωμαικής εποποιίας των αυτοκρατόρων Νικηφόρου Β΄ Φωκά, Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή και Βασιλείου Β΄ Βουλγαροκτόνου, οι οποίοι συνέχισαν και ολοκλήρωσαν το έργο του. Την ίδια χρονιά που ο Κουρκούας εκπόρθησε οριστικά την Θεοδοσιούπολη, οι ναυτικές δυνάμεις της αυτοκρατορίας απέτυχαν για πολλοστή φορά να καταλάβουν την Κρήτη. Όμως η πλάστιγγα είχε γύρει προς την πλευρά της Ρωμαικής αυτοκρατορίας που είχε περάσει στην αντεπίθεση κατά των Αράβων σε όλα τα μέτωπα. Οι επιτυχίες του Ιωάννη Κουρκούα στην Μέση Ανατολή και του ναυάρχου Ιωάννη Ραδηνού στο Αιγαίο οδήγησαν στην επέλαση των Ελληνων στις περιοχές της Συρίας, Παλαιστίνης, Μεσοποταμίας και Καυκάσου καθώς και στην ανακατάληψη της Κρήτης αντίστοιχα. 

Κυριολεκτικά και μόνο στο άκουσμα της επελάσεως του ερήμωσαν οι πεδιάδες της Μεσοποταμίας. Ηταν τόσο εντυπωσιακές οι νίκες του, ώστε ολόκληροι Αραβικοί πληθυσμοί ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό και εγκαταστάθηκαν στα Ελληνικά-Ρωμαικά αυτοκρατορικά εδάφη

(Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι, Άγγελος Ευάγγελος Γιαννόπουλος).

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΡΚΟΥΑΣ-ΤΣΙΜΙΣΚΗΣ

Ο Ιωάννης Α’ Κουρκουάς (Τσιμισκής) ήταν αυτοκράτορας επί επτά χρόνια. 

 
Κατέλαβε τον θρόνο μετά την άδικη και άπανθρωπη δολοφονία του Νικηφόρου Φωκά στις 11 Δεκεμβρίου 969

Ο Ιωάννης Τσιμισκής (925-10 Ιανουαρίου 976) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αυτοκράτορες και στρατηγούς της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Ήταν ικανότατος ηγέτης με πολύπλευρες δυνατότητες φιλόπτωχος, ευγενής, δίκαιος, γενναίος και έλαβε φιλολαϊκά μέτρα.

Ενδεικτικό εiναι ότι όταν δεν πολεμούσε, έκανε παρέα και περιπάτους με τους λεπρούς της Κωνσταντινούπολης, . 

Ο Ιωάννης είχε μικρό ανάστημα αλλά οι ικανότητές του ήταν μεγάλες. Εβαζε τέσσερα άλογα στην σειρά, το ένα πίσω από το άλλο και με ένα άλμα βρισκόταν από το τελευταίο, έφτανε να ιππεύσει το πρώτο. 

Στην τοξοβολία εθεωρείτο ασυναγώνιστος, διότι μπορούσε να περάσει το βέλος του μέσα από δαχτυλίδια

Ο Αυτοκρατορικός στρατός λάτρευε τον Ιωάννη, διότι πολεμούσε γενναία στην πρώτη γραμμή της κάθε μάχης-πολέμου. 
Η ταχύτητα του στην ιππασία και στο σπαθί ήταν παροιμιώδης. Κανένας δεν ήταν σε θέση να τον ανταγωνιστεί.
Παντρεύτηκε μία από τις αδελφές του Ρωμανού Β’, την Θεοδώρα, μια γυναίκα θεοσεβή και ήπια το 971. 

Επισης πάντρεψε την πριγκiπισσα Θεοφανώ με τον γερμανό διάδοχο του θρονου τον Όθωνα Γ’, για διπλωματικούς λόγους. 

Είναι γεγονός ότι υπήρξε καλύτερος διπλωμάτης από τον θείο του και αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, καθώς διέγνωσε τον γερμανικό κίνδυνο. Για αυτο και συμφώνησε στο αίτημα, να παντρευτεί μια Ελληνίδα πριγκίπισσα, ο διάδοχος γερμανικού θρόνου ο Οθων. 

ΟΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ. 

Διεξήγαγε σημαντικές μάχες στην Βουλγαρία αλλά και στην Ανατολή, κατακτώντας αχανείς εκτάσεις σε Βορρά και Ανατολή για λογαριασμό της Αυτοκρατορίας, σε αμυντικούς πολέμους . 
Η πρώτη και κατεπείγουσα εκστρατεία του Τσιμισκή ήταν στην χερσόνησο του Αίμου κατά των Ρώσων, στην περιοχή της σημερινής Βουλγαρίας. 

Τους Ρώσους είχε καλέσει σε βοήθεια ο προηγούμενος αυτοκράτορας, καθώς δεν μπορούσε να διεξάγει πολέμους, σε δύο μεγάλα μέτωπα. Εντούτοις οι Ρώσοι αθέτησαν την συμφωνία με τον Νικηφόρο Φωκά και έγιναν κατακτητές της Βουλγαρίας.

Μετά τον θάνατο του Φωκά και την εκστρατεία των Ρωσων, οι Άραβες αναθάρρησαν. 

Μετά την υποταγή και την απόσυρση των Ρώσων από την χερσόνησο του Αίμου, η Βουλγαρiα έγινε Ελληνική επαρχία, αμέσως τοτε ο Αυτοκράτορας Τσιμισκής ξεκίνησε ακούραστος τις προετοιμασίες για την εκστρατεία στην Μ. Ασία. 

Επικεφαλής του στρατού ξεκίνησε την άνοιξη του 974 μ.Χ. με προορισμό την Αρμενία, το μαλακό υπογάστριο όλων των πολέμων της "Βυζαντινής" αυτοκρατορίας για τον έλεγχο της Μεσοποταμίας και της Μ.Ανατολής είτε με τους Πέρσες, είτε με τους Άραβες. 

Την άνοιξη του 975 μ.Χ ο Ιωάννης Τσιμισκής είναι εκ νέου επικεφαλής του στρατού για μια νέα εισβολή στη Μέση Ανατολή. 

Η ορμή του Ελληνικού στρατού με τον Αυτοκράτορα επικεφαλή ήταν ακαταμάχητη. Δαμασκός, Σιδώνα, Ιερουσαλήμ, όλες έπεσαν σχεδόν αμαχητί. 

Ολόκληρη η σημερινή Συρία, ο Λίβανος, η Ιορδανία, το Ισραήλ, η Παλαιστίνη αλλά και μέρος του Ιράκ ήταν πλέον στη κυριαρχία του των Ελλήνων. Ο βασιλιας επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη θριαμβευτής αφήνοντας τον μουσουλμανικό κόσμο σε απόγνωση για το τί θα συμβεί στην επόμενη εκστρατεία.

Τον επόμενο χρόνο (975) ο Ιωάννης Τσιμισκής επεχείρησε την τρίτη εκστρατεία του, αυτή τη φορά εναντίον των Αράβων της Συρίας με αντικειμενικό σκοπό να εδραιώσει την αυτοκρατορική κυριαρχία στη χώρα αυτή. 


Η εκστρατεία αυτή διήρκεσε από τον Απρίλιο μέχρι το Σεπτέμβριο του 975. Αυτή τη φορά ξεκίνησε από την Αντιόχεια, προελαύνοντας ακάθεκτος κατέλαβε την Απάμεια, την Εμεσαν, την Ηλιούπολη και προχώρησε μέχρι τη Δαμασκό, η οποία αναγνώρισε την κυριαρχία του και υποχρεώθηκε να καταβάλει φόρο υποτέλειας. Στη συνέχεια ο ηρωικός Τσιμισκής εισέβαλε στην Παλαιστίνη, κατέλαβε την Τιβεριάδα, το όρος Θαβώρ, τη Ναζαρέτ και τη Βηθσάν. Η Αγία Πόλη Ιερουσαλήμ δεν βρισκόταν μακριά. Θα την κατελάμβανε αν δεν επειγόταν να αντιμετωπίσει τους Φατιμίδες που κατείχαν τα παράλια της Φοινίκης. Για αυτό γυρίζει προς τα πίσω (προς τα Βόρεια) και με ταχύτατη κίνηση καταλαμβάνει την πρωτεύουσα των Σαρακηνών Καισαρεία της Παλαιστίνης, τη Σιδώνα, τη Βηρυτό, την Πτολεμάϊδα, τη Βύβλο, τις Βαλαναίες, τα Γάβαλα κ.λπ. Μόνο η οχυρωμένη Τρίπολη αντιστάθηκε σθεναρά. Το Σεπτέμβριο του 975 ο αυτοκράτορας επέστρεψε στην Αντιόχεια.

Συνοψίζοντας το έργο του είναι πολυ λαμπρό.

Είναι σίγουρα από τους μεγαλύτερους συντελεστές της πορείας προς την κορύφωση της δύναμης της "Βυζαντινής" Αυτοκρατορίας, που έμελλε να γίνει κατά την περίοδο του επόμενου αυτοκράτορα, Βασιλείου Β' Βουλγαροκτόνου.

Επiσης μοίρασε όλη του την περιουσiα στους φτωχούς και στους λεπρούς.
Οι Ελληνiδες σεβόταν και υποτασσόταν στους συζύγους τους διότι ήταν ήρωες πολέμου. Ολες οι γυναίκες του μεσαίωνα σεβόταν-υποτασσόταν στους άνδρες τους, που πολέμησαν γενναία για την Ελλάδα και την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Οι Ελληνίδες Χριστιανές του μεσαίωνα, αναγνώριζαν ως άνδρες, μόνον όσους πολεμούσαν γενναία για την επιβίωση της αυτοκρατορίας. 

ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΑΝ 
ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ. ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΣΑΝ.

Ενδεικτική είναι η ενέργεια της Αννας Κομνηνής να παρακαλέσει τον αυτοκράτορα καi πατέρα της, να μην τιμωρηθεί ο γενναίος Αρμένιος αξιωματικός, Ἀλέξιος Μωσηλέ.(Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι, Άγγελος Ευάγγελος Γιαννόπουλος)

Ως γυναίκες έχουμε την ευθύνη να επιλέγουμε αληθινούς αρσενικούς, που κάνουν πράξεις και δεν μένουν σε θηλυπρεπή λόγια και συμπεριφορά.(1) 

Ο ΑΔΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
ΦΩΚΑ ΚΑΙ Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ.

Κλείνοντας να περάσουμε να δούμε τι αναφέρει σχετικά ο κατά γενική ομολογία όλων των πατριωτών, κορυφαίος Έλληνας σε ηθική, παιδεία, θάρρος, αξιοπρεπεια, ευρηματικότητα-δημιουργικότητα, προσφορά την δεκαετία που διανύουμε ο Άγγελος Φ. Γιαννόπουλος : 

"O παρακοιμωμενος Ιωσηφ Βριγγας, ηταν εκεινος ο οποιος κινησε γη και ουρανο, ώστε να εμποδισει τον Αγιο Νικηφορο Φωκα από την ανοδο του στον θρονο. 

Αρχικα εγραψε επιστολή στον ανηψιο του Αγιου, τον Ελληνοαρμενιο Ιωαννη Τζιμισκη, με την οποια ζητουσε ειτε να σκοτωσει τον θειο του, ειτε να τον συλλαβει, να τον τυφλωσει, και να τον κλεισει σε μοναστηρι.

Όταν ο Ιωαννης αρνηθηκε, εκανε τα παντα ο Ιωσηφ Βριγγας, για να σταματησει τον Νικηφορο, από την ανοδο του στον θρονο, μεχρι ενοπλη αντισταση προεβαλλε. 

Όμως δεν πετυχε τιποτα, ο Αγιος Νικηφόρος εγινε αυτοκρατορας, και ο Βριγγας εχασε όλα του τα αξιωματα.

Λιγο πριν πεθανει αυτή η θλιβερη μορφη ζωης, για να εκδικηθεί τον Ιωαννη, εστειλε καποιους, οι οποιοι εξαπατησαν τον Νικηφορο, καθως τον επεισαν ότι ο Ιωαννης ετοιμαζει "πραξικοπημα".

Αυτό το εκανε ο Βριγγας, διοτι ο Ιωαννης δεν υπακουσε στις εντολες του ,να σκοτωσει του θειο του. 
Ο δολιος Βριγγας εκανε μια ακομη πλεκτανη, ειπε ένα ακομη ψεμα. Ο Ιωαννης μεγαλωσε από μικρο παιδι με μοναδικο πρωτυπο τον Θειο, ο οποιος ηταν ο πιο γεναιος πολεμιστης, εκεινης της εποχης στα πεδια των μαχων. 

Ο Ιωαννης ηθελε να γινει ομοιος με τον θειο του, τον θαυμαζε παρα πολύ.

Όταν μεγαλωσε εγινε στρατιωτικος, και πολεμουσε πολύ γεναια διπλα στον θειο του Νικηφορο β, στην πρωτη γραμμη της κάθε μαχης. 

Ενα ονειρο ζωης, ειχε γινει πραγματικοτητα για τον Ιωαννη. Το ιδιο ονειρο ειχαν ολοι οι Ελληνες εκεινους τους αιωνες, να πολεμησουν , να υπερασπιστουν την Ελληνικη-Ρωμαικη αυτοκρατορια.
Το ονειρο του Ιωαννη Τσιμισκη-Κουρκουα πλεον ειχε γινει πραγματικοτητα, καθως πολεμουσε διπλα στον κορυφαιο πολεμιστη του κοσμου εκεινης της εποχης, και θειο του, τον Αγιο Νικηφορο.

Ο Ιωαννης αισθανοταν ότι είναι ο πιο τυχερος και ο πιο ευτυχισμένος Ελληνας στην οικουμενη.
Εδειξε το ηθος του με το να μην σκοτωσει τον θειο του, και να του αποκαλυψει την συνομωσια. Δυστυχως όμως ο Νικηφόρος ο β εξαπατηθηκε, από τον πανουργο Ιωσηφ Βριγγα.

Το αποτέλεσμα της νεας πλεκτάνης του Βριγγα, ηταν να αφαιρεσει ο βασιλευς Νικηφόρος όλα τα στρατιωτικα αξιωματα από τον Ιωαννη.

Εν συνεχεια τον εθεσε σε κατ οικον περιορισμο, η Ελλαδα εχασε για εκεινο το διαστημα, τον δευτερο γεναιοτερο κατά σειρα πολεμιστη, και στρατηγο. 

Η Συνεχεια όμως ηταν ακομη πιο τραγικη. Κατά την δευτερη συνομωσια εναντιον της ζωης του Νικηφορου, ο Ιωαννης πλεον πληγωμενος από την αδικια που του εκανε ο θειος του, δεν θα κανει απολυτως τιποτα, για να σταματησει τους συνομωτες.

Το τραγικο δεν ηταν αυτό, αλλα οτι ηταν συμφωνος, να δολοφονηθεί ο θειος του. Ο κοσμος του Ιωαννη ειχε καταρευσει, το ίνδαλμα του, ο θειος του που τοσο λατερυε και θαυμαζε, τον ειχε πληγωσει ανεπανόρθωτα.

Δεν μπορεσε ο Ιωαννης ο Κουρκουας να βρει την δυναμη να συγχωρησει τον θειο του μετα από μια τοση μεγαλη αδικια. 

Λεγεται ότι λιγο πριν ξεψυχησει ο αγιος πηγε στο δωματιο του και τον εβριζε πολύ ασχημα.

Οι σπουδαιοτεροι ανθρωποι ολων των εποχων στην ιστορια του πλανητη οι ηρωες Ελληνες της Ρωμαικης αυτοκρατοριας υπολογιζαν ως ανδρες και Ελληνες μονον οσους πολεμουσαν. 

Ολους τους ανανδρους (θηλυπρεπεις) και τους δειλους οι οποιοι δεν πολεμουσαν ποτε για την Ελλαδα τους σιχαινοταν, τους περιφρονουσαν. 

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
Aναμεσα στα εκατομμυρια των αξιωματικων του μεσαιωνα ειναι και ο στρατηγος-αυτοκρατορας Ρωμανος ο δ Διογενης, οποιος περιφρονουσε τους δειλους που περιμεναν βοηθεια απο τον Χριστο και δεν πολεμουσαν.

Oποιος δεν πολεμουσε εκεινους τους αιωνες με το σπαθι στο χερι δεν τον θεωρουσαν Ελληνα και ανδρα αλλα γυναικα.
Δεν υπηρχε μεγαλυτερη ατιμωση και προσβολη για εναν γνησιο Ελληνα ανδρα απο το να τον διωξουν απο τον Ελληνικο-ρωμαικο στρατο για οποιαδηποτε αιτια.

Αμεσως εχανε την κοινωνικη του θεση και υποσταση.
Ο Ιωαννης Κουρκουας-Τζιμσκης συνεναισε στην δολοφονια του Αγιου Νικηφορου Φωκ, για τους προαναφερομενους λογους.

Αυτο το εκανε διοτι οχι μονον του αφαιρεσε ολα τα στρατιωτικα του αξιωματα, αλλα τον εκανε απλο πολιτη και τον εθεσε σε κατ οικον περιορισμο. Δεν του επετρεψε ο Αγιος Νικηφορος να πολεμα ουτε ως απλος στρατιωτης.

Εκεινους τους αιωνες δεν υπηρχε μεγαλυτερη προσβολη απο το να μην πολεμας για την Ελληνικη-ρωμαικη αυτοκρατορια, τον Κυριο Ιησου Χριστο αλλα και για την προστασια του αμαχου Ελληνικου πληθυσμου. Δεν θα τολομουσαν ποτε οι Αρμενιοι και οι Ελληνοαρμενιοι να κινηθουν εναντια στους Ελληνες ποσο μαλλον εναντια στην ισχυροτερη οικογενεια της αυτοκρατοριας τους Φωκαδες. 

Οι Aρμενιοι στρατιωτικοι προστατευαν ως κορη οφθαλμου το δικαιωμα τους να κανουν γαμους με τους Ελληνες στρατιωτικούς και να παιρνουν υψηλα αξιωματα στον Ελληνικο-Ρωμαικο στρατο. Ηταν μακραν ο μεγαλύτερος τιτλος τιμης για το Αρμενικο εθνος σε ολη του την ιστορια μεχρι και σημερα.

Δεν ειχαν λοιπον καμια προθεση να καταστρεψουν τα παντα με την δολοφονια του Αγιου Νικηφορου και οποιουδηποτε αλλου επιφανη Ελληνα της αυτοκρατοριας. 

Το δικαιωμα αυτό να εχουν συγγενεια με τους Ελληνες στρατιωτικούς το κερδισαν μεσα από πολύ αιμα και πολλες θυσιες στα πεδια των μαχων πολεμώντας διπλα στους Ελληνες στρατιωτικούς.  

Παγια αρχη μου είναι ότι ολοι οι λαοι, ολοι οι ανθρωποι, εχουν δικαιωμα να πιστευουν οπου θελουν.

Όλα αυτά με την απαραιτητη προυποθεση να μην επιβαλλουν τα πιστευω τους σε τριτους, ειτε δια της βιας, ειτε με πλαγιους τροπους.

Τι γινεται όμως στην περιπτωση που η άλλη πλευρα δεν συναινει ;

Εναι λοιπον δικαιο να καθησουμε να αφανιστουμε ολοι οι Ελληνες χωρις να εχουμε πειραξει κανεναν απολυτως ;

Όλα αυτά διοτι από τα αρχαια χρονια ο πολιτισμος μας, και η ιδεολογια μας, είναι εμποδιο στην δημιουργια του παγκοσμιου εωσφορικου κρατους.

Αναφέρομαι παντοτε στο τμημα του εβραικου λαου που από τα αρχαια χρονια εγκατελειψε τον θεο και τους προφήτες της παλαιας διαθηκης και να ενταχθουν στον εωσφορισμο και στους δαιμονες του φοινικικου δωδεκαθεου και όχι σε ολους τους εβραιους.

Ολα αυτα με βαση τις συνεντευξεις και τις δηλωσεις του Σεραφειμ Πειραιως.

Από ολους τους προαναφερομενους, εξαιρείται, ένα μικρο μερος βαση των παγκοσμιων μαθηματικων σταθερων, μετρον αριστον και μηδεν αγαν".   

*Η Κίττυ Παπαδοπούλου ειναι απόφοιτη φιλοσοφίας, παιδαγωγικής, ψυχολογίας και αθλήτρια