Γράφει η Αντωννέλλα-Ειρήνη Κομνηνού.Οι σημερινοί άνδρες, είναι δειλοί και αιδοιόδουλοι, κατά γενική παραδοχή.
Έδώ και χρόνια, έφτασαν να το παραδέχονται και οι ίδιοι δημοσίως. Εκτελούν πάντοτε κάθε μας εντολή, χωρίς αντιρρήσεις, ακόμη και από μη εφμανίσιμες γυναίκες. Την ώρα που τα λιοντάρια της Συρίας, πολεμούν για την ελευθερία της πατρίδας τους, Άνδρες και Γυναίκες, στην Ελλάδα, οι δειλοί και άβουλοι ραγιάδες, εξακολουθούν να παραμένουν παθητικοί θεατές, στην κατάκτηση, και στον αφανισμό του έθνους. Κατάλυση του συντάγματος, παράνομα μνημόνια, αυτοκτονίες, άστεγοι, δυστυχία και καταστροφή. Πως αλλάζουν οι καιροί ; Κάποτε η Ελλάδα, ήταν στην κορυφή του κόσμου, εξαιτίας του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, και της Ρωμαικής-"Βυζαντινής" αυτοκρατορίας. Είμασταν στην κορυφή της παγκόσμιας ιστορίας, για τους αρχαίους, και τους μεσαιωνικούς, αμυντικούς πολέμους, καθώς φυσικά για το έπος του 1821 και του 1940. Τώρα αυτή την εποχή, τα λιοντάρια της Συρίας, βρίσκονται στην κορυφή του κόσμου, γιατί είναι σε θέση, να υπερασπιστούν την πατρίδα τους, από την νέα τάξη.
ΔΕΙΛΟΙ ΚΑΙ ΑΒΟΥΛΟΙ ΑΝΤΑΜΑ
Αυτοί οι στίχοι του Κώστα Βάρναλη αποτελούν την νοοτροπία της σημερινής Ελλάδας. Ενός εθνους, που έγινε χώρος πειραματισμών, σεξουαλικής διαφθοράς, και πάσης φύσεως ανηθικότητας. Η Ελλάδα έγινε τόπος ευκαιρίας και πλουτισμού για ανθέλληνες, αφεντικά, τράπεζες και άγνωστους - κρυφούς επενδυτές που έπενδυσαν στην μιζέρια και την δειλία του σύγχρονου Έλληνα και κέρδισαν.
"Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα.", μας αναφέρει ο ποιητής, σε μια απέλπιδα προσάθεια του, να μας εξηγήσει πως τα θαύματα γίνονται όταν υπάρχει ανδρεία, παιδέια, ηθική, θέληση, όταν κυριαρχεί η γνώση αλλά και πίστη στα ιδανικά και τις αξίες, όταν είμαστε μαζί και όχι χώρια, τότε μπορούμε να αναμένουμε το θαύμα.
Όμως, τί από αυτά σήμερα υπάρχει; Δυστυχώς, λόγια πολλά, λόγια φτωχά, τα λόγια των ψευτο-νταήδων που κουρνιάζουν σαν έρθει η στιγμή. Αυτοί είμαστε ως έθνος ; Καμιά δικαιολογία τίποτε δεν υπάρχει για να μας απαλλάξει από την ευθύνη της μοιρολατρίας μας και από την απαλλαγή των φόβων μας. Δουλικά, χειρίστου είδους γίναμε. Ακόμη και τώρα, ελπίζουμε σε ένα νέο αφέντη που θα μας λυπηθεί. Ψάχνουμε για οίκτο, όταν οι πρόγονοί μας πέθαιναν για να κρατήσουν τις αξίες τους και την υπερηφάνεια τους.
Η ελπίδα που μας κλέβουν σήμερα, μεταλλάσσεται σε βαριά δεσμά του αύριο. Κι εμείς, μοιραίοι θεατές της καταστροφής μας κοιτάζουμε στον ορίζοντα να βρούμε εκείνο που μέσα από τα στήθια μας αφήσαμε να φύγει.
Αναζητούμε σε μύθους, προφητείες και κουβέντες, αναζητούμε να στηριχτούμε, όταν δεν είμαστε σε θέση ούτε καν να σκεφτούμε. Πολύ εύκολα χάνουμε μάχες, που δεν δίνουμε ποτέ, επειδή δεν μάθαμε να αγωνιζόμαστε.
Πότε άραγε, θα αποφασίσουμε να πολεμήσουμε και να νικήσουμε ; Να σηκωθούμε και να πάρουμε όλα όσα μας ανήκουν, όλα όσα σήμερα μας κλέβουν; Ακόμη και το θαύμα για να γίνει, πόσο άξιοι είμαστε για να το δούμε; Πόσο άξιοι είμαστε για να το καταλάβουμε; Ανάξιοι των προγόνων, ανάξιοι των καιρών., ανάξιοι της μοίρας των δικών μας των παιδιών. Αυτοί είμαστε. Μέχρι να πάρουμε απόφαση να αλλάξουμε. Τότε, μόνο, θα αλλάξουν όλα.
Με αφορμή, την επέτειο της 28ης Οκωβρίου, θυμήθηκα την μεγάλη Ελληνίδα, η οποία αντιστάθηκε στις κατοχικές δυνάμεις. Με παράδειγμα τις Ηρωιδες, του Σουλίου, της Μάνης, και του Μεσολογγίου, έδρασε και μία Ελληνίδα, στην Αθήνα, κατά την διάρκεια της Γερμανικής, Ιταλικής και της Βουλγαρικής κατοχής. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου, εκτελέστηκε με 17 σφαίρες, όσα ήταν και τα χρόνια της, ανάμεσα σε 50 Έλληνες δίνοντας τη ζωή της για τη πατρίδα. Μέχρι την τελευταία στιγμή η δεκαεφτάχρονη ηρωίδα της κατοχής αντιμετώπισε με περιφρόνηση τις κάννες του Γερμανικού αποσπάσματος.
Η Ηρώ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιουλίου του 1927, από ευκατάστατους γονείς καταγόμενους από τη Σπάρτη. Μαθήτρια ακόμη του Αρσακείου, οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Ήταν άριστη μαθήτρια και μιλούσε τέσσερις γλώσσες. Πολύ γρήγορα αναδείχθηκε σε ένα από τα πιο αγωνιστικά στελέχη. Έκρυβε όπλα και προκηρύξεις κάτω από την σχολική της ποδιά, έγραφε συνθήματα στους τοίχους και κολλούσε αφίσες, προκαλώντας τους Γερμανούς.
Στις 16 Ιουλίου του 1944, την ημέρα των γενεθλίων της, μία ομάδα των Ταγμάτων Ασφαλείας εισέβαλε στο σπίτι της οικογένειάς της στην οδό Βεΐκου 57 στο Κουκάκι και την συνέλαβε. Την μετέφεραν στο αρχηγείο όπου βασανίστηκε αλύπητα από τον "Αγήνορα", τον διαβόητο συνεργάτη των Γερμανών. Μετά από λίγες μέρες οι βασανιστές της δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν καμιά πληροφορία. Οι γονείς της χρησιμοποίησαν τις γνωριμίες τους και κατόρθωσαν να την απελευθερώσουν.
Η Ηρώ συνέχισε τη δράση της, ως τις 31 Ιουλίου, οπότε συνελήφθη και πάλι από άνδρες των Ες- Ες, ύστερα από ένα σαμποτάζ σε τρένο που μετέφερε πυρομαχικά. Την μετέφεραν στα κρατητήρια της Κομαντατού» στην οδό Μέρλιν, όπου με κτηνώδη βασανιστήρια προσπαθούσαν ματαίως επί τρεις εβδομάδες να της αποσπάσουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες των αντιστασιακών οργανώσεων. Ωστόσο εκείνη δεν λύγισε και οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν κουβέντα. Οι προσπάθειες των δικών της να τη σώσουν, αυτή τη φορά δυστυχώς απέτυχαν. Οι Γερμανοί την μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου, στο θάλαμο των μελλοθανάτων. Ακόμα κι εκεί στην απομόνωση του στρατοπέδου, στο περιβόητο Μπλοκ 15 συνέχιζε τον αγώνα της. Κάποιες γυναίκες θα επιλέγονταν για τα στρατόπεδα της Γερμανίας και μερικές το είδαν ως λυτρωμό στο μαρτύριο τους.
Η Ηρώ τότε φώναξε: "Ντροπή σας. Δεν είστε Ελληνίδες, μα δεν ντρέπεστε ; Καμιά δεν πρέπει να πάει στη Γερμανία, μα τι φοβάστε ; Μην σας τουφεκίσουν ; Καλύτερα να μας τουφεκίσουν παρά να υποστούμε εξευτελισμούς". Εκεί η Ηρώ γνώρισε την Λέλα Καραγιάννη, που έγινε δεύτερη μάνα της. Κοιμόταν κάθε βράδυ στην αγκαλιά της. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, η Ηρώ οδηγήθηκε μαζί με άλλους 49 κρατουμένους στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.
Εκεί οι Ναζοί έστησαν στον τοίχο την έφηβη που δεν είχε καν δικαστεί και την γάζωσαν με 17 σφαίρες- όσα ήταν και τα χρόνια της , για«παραδειγματισμό, όπως είπαν. Η ίδια λίγο πριν οι εκτελεστές της ανοίξουν πυρ έσκισε το φόρεμά της και φώναξε: "Χτυπάτε κτήνη". Όταν ρώτησαν έναν Γερμανό στρατηγό «γιατί την σκοτώσατε; Ήταν μόλις 17 χρονών, εκείνος απάντησε: "Γιατί τέτοιοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για εμάς". Η Ηρώ έπεσε για τη λευτεριά τής πατρίδας, 37 ημέρες προτού απελευθερωθεί η Ελλάδα. Στις 29 Δεκεμβρίου του 1977 η Ακαδημία Αθηνών, με εισήγηση του καθηγητή της Φιλοσοφίας, Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου, τίμησε την ηρωίδα με μεταθανάτιο βραβείο για την υπέρτατη θυσία της. Η Ελλάδα υπήρξε ο ευλογημένος τόπος, ο οποίος, επί πολλούς αιώνες, γεννούσε ήρωες και φιλοσόφους. Εκατομμύρια Άνδρες θυσίασαν τις ζωές τους για την πατρίδα.
Οι ήρωες υπηρετούν την πατρίδα, τολμούν, κινδυνεύουν υπόκεινται σε βασανιστήρια βάζοντας τον εαυτό τους σε δεύτερη μοίρα. Η αυτοθυσία. η αγάπη, η πίστη σε ανώτερες αξίες και ιδανικά είναι τα όπλα του ανθρώπου για να αντιμετωπίσει την πνευματική αθλιότητα, την βαρβαρότητα, την ισοπέδωση και την σκλαβιά.
Βρισκόμαστε μπροστά στην μεγαλύτερη εθνική τραγωδία, από την ημέρα που δημιουργήθηκε το Ελληνικό έθνος. Ως Ελληνίδες έχουμε την ιστορική ευθύνη, να επιλέγουμε γνήσιους Έλληνες άνδρες, με βάση τα κριτήρια των μεγάλων γυναικών, των μεσαιωνικών χρόνων.Δύο ηθικές και με πολύ υψηλή παιδεία γυναίκες, οι οποίες αποτελούν πρότυπό, για κάθε πραγματική Ελληνίδα, είχαν συγκεκριμένες προτιμήσεις στους άνδρες. Τις ίδιες πεποιθήσεις εiχαν όλες οι Ελληνίδες τού μεσαίωνα.
Η ΕΥΔΟΚΙΑ ΜΑΚΡΕΜΒΟΛΙΤΙΣΣΑ
Η Ευδοκία ήταν μiα πολύ μορφωμένη γυναίκα, έγραψε την ‘Ιωνία’, μία ανθολογία, ένα κράμα ιστορικών και μυθολογικών στοιχείων, παρόμοια με τις "Μεταμορφώσεις" του Ρωμαίου Οβίδιου.
Ο γνωστός ιστορικός-φιλόσοφος Νικηφόρος Γρηγοράς την αναφέρει ως μία δεύτερη Υπατία !!! Η Ευδοκiα έγραψε ακόμη τα έργα, ο πλόκαμος της Αριάδνης, τι δει τας βασιλίδας ασκείν, Περί διαίτης μοναζουσών και αλλα. Ήταν ανιψιά του πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλαρίου. Βασίλεψε επί επτά μήνες ως αυτοκράτειρα. Ασκούσε την αντιβασιλεία στην θέση του γιού της. Η Αυγούστα είχε απομείνει πλέον μόνη και πολύ ανασφαλής, για να κυβερνήσει μία τεράστια Αυτοκρατορία της οποίας οι επαρχίες μαστίζονταν από εχθρικές επιδρομές.
Παράλληλα ήταν περιστοιχισμένη από δολοπλόκους πολιτικούς. Στο πρόσωπο του πολύ αρρενωπού Ρωμανού Διογένη, η Ευδοκία βρήκε έναν ιδανικό Αυτοκράτορα ο οποίος ανέλαβε με πυγμή τα διοικητικά, στρατιωτικά και παράλληλα τα συζυγικά καθήκοντα. Ψηλός, ξανθός, εύρωστος, με φωτεινό, βλέμμα και αριστοκρατικό παρουσιαστικό. Ο Ρωμανός ήταν ένας ιδιαίτερα γοητευτικός άνδρας, σύμφωνα με έναν Έλληνα της εποχής. Από νεαρή ηλικία ξεχώρισε για την ανδρεία και την γενναιότητα του. Κατά την διάρκεια του πολέμου κατά των Πετσενέγων το 1053 μ.Χ., ειχε διακριθεί ιδιαιτέρως.
Το 1064 μ.Χ. επί Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Ι' Δούκα, διατελών στρατηγός της Σαρδικής-Σόφιας είχε διαπρέψει εκ νέου κατά τον αγώνα κατά των Πετσενέγων, τιμηθείς για αυτό με το αξίωμα του Βεστάρχη. Ο Ρωμανός Διογένης υπήρξε ως άνθρωπος φιλόπατρις, ευθύς, δραστήριος, γενναίος, φιλόδοξος, αλαζόνας, αγέρωχος, αδάμαστος και χρηστός. Είχε αυξημένη την αίσθηση της προσωπικής του αξίας. Όπως όλοι oι Έλληνες αξιωματικοί περιφρονούσε όσους δεν είχαν πιάσει ξίφος στα χέρια τους και δεν πολεμούσαν για την πατρίδα. Ο Αυτοκρατορικός στρατός λάτρευε τον Ρωμανό, διότι πολεμούσε γενναία στην πρώτη γραμμή της κάθε μάχης-πολέμου.
Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι σε μια μάχη περικυκλώθηκε από δεκάδες στρατιώτες του εχθρού. Εκείνη την χρονική στιγμή έσπευσε σε βοήθεια ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος, ο οποίος έσωσε την ζωή του Ρωμανού , καθώς ήταν σοβαρά τραυματισμένος. Στους ώμους του μετέφερε τον Ρωμανό, ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος. Όλοι οι Έλληνες αυτοκράτορες-στρατηγοί και οι αξιωματικοί πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου σε κάθε μάχη και πόλεμο.
ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΑΝΝΑ ΚΟΜΝΗΝΗ
Η Πορφυρογέννητη πριγκίπισσα Άννα Κομνηνή. Η Άννα Κομνηνή είχε μεγάλη αγάπη για τα γράμματα, και κυρίως για τα έργα των Αρχαίων. Η πριγκίπισσα έμαθε όλα όσα ήταν εφικτό να μαθευτούν. Ρητορική, φιλοσοφία, μουσική, γεωμετρία, ιατρική, κλπ
Διάβασε Αριστοτέλη και τους διαλόγους του υπάτου των φιλοσόφων, του Πλάτωνα. Μέσα από τις γνώσεις της για τους αρχαίους διδάχθηκε την τέχνη της σωστής έκφρασης καθώς και τα πιό τέλεια επιτεύγματα του Ελληνικού πολιτισμού. Η Άννα Κομνηνή ήταν θέση να απαγγείλει με άνεση Ορφέα, Τιμόθεο, Σαπφώ, Πίνδαρο, Πορφύριο και Πρόκλο κλπ. Επίσης μελέτησε τους μεγάλους ποιητές της αρχαιότητας, τον 'Ομηρο,τους λυρικούς, τους τραγικούς, τους ιστορικούς, τους ρήτορες όπως τον Ισοκράτη και τον Δημοσθένη. Εδώ βλέπουμε για πολλοστή φορά το πόσο αγαπούσαν οι Έλληνες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό. Ήταν τόσο υπερβολική η αγάπη τους για τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, ώστε να μην εξελιχθούν πολιτιστικά όσο θα έπρεπε με βάση τις δυνατότητες τους. Η πριγκίπισσα είχε υψηλή ηθική. Σε καθημερινή βάση σε καθορισμένες ώρες ψάλλονταν μέσα στο παλάτι έψελναν εκκλησιαστικούς ύμνους. Σε όλη της την ζωή παρέμεινε μονογαμική, ηθική, εκκλησιαζόταν συνεχώς και έκανε σημαντικό φιλανθρωπικό έργο. Ενδεικτικό του ήθους της, εiναι ότι τον σύζυγο της, τον μεγάλο Καίσαρα-στρατηγό Νικηφόρο Βρυέννιο, τον αποκαλούσε Κύρη και Αφέντη της.
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΥΕΝΝΙΟΣ
Το 1091 η Άννα μνηστεύθηκε τον Κωνσταντίνο Δούκα, γιο του αυτοκράτορα Μιχαήλ Ζ'. Μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Δούκα, το 1097, παντρεύτηκε τον Νικηφόρο Βρυέννιο. Ο Νικηφόρος Βρυέννιος ο Νεότερος γεννήθηκε το 1062 στην Ορεστιάδα της Αδριανούπολης και ήταν γιος του ομωνύμου του στρατηγού. Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν λόγιος άνδρας, ικανός διπλωμάτης, σπουδαίος ρήτορας και πάρα πολύ γενναίος στρατιώτης-στρατηγός.
Ο αυτοκράτωρ Αλέξιος Κομνηνός, εκτιμώντας την
μόρφωση, την φυσική ωραιότητά και την γενναιότητα του Βρυέννιου, του έδωσε ως σύζυγο την κόρη του Άννα Κομνηνή και τον τίμησε με το αξίωμα του Καίσαρος.
Επίσης του εμπιστεύτηκε σημαντικές στρατιωτικές αποστολές. Ο Νικηφόρος διηύθυνε την άμυνα της Κωνσταντινουπόλεως εναντίον του στρατού του Γοδεφρείδου της Μπουιγιόν κατά την διάρκεια της πρώτης Σταυροφορίας το 1097, ενώ το 1116 ηγήθηκε της εκστρατείας των Ρωμαίων-"Βυζαντινών" εναντίον του Σελτζούκου σουλτάνου του Ικονίου. Έγραψε ιστορικό έργο για τον Αλέξιο Κομνηνό, καθώς και φιλοσοφικές και ρητορικές πραγματείες. Κυριότερο έργο του είναι η Ύλη Ιστορίας, χωρισμένη σε τέσσερα βιβλία. Κατ’ ουσίαν πρόκειται περί απομνημονευματικού χαρακτήρος σύγγραμμα.
'Η Άννα Κομνηνη, η Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα και η Αλεξία Αργυρού σεβόταν και υποτασσόταν στους συζύγους τους διότι ήταν ήρωες πολέμου. Όλες οι γυναίκες του μεσαίωνα σεβόταν και υποτασσόταν στους άνδρες τους, που πολέμησαν γενναία για την Ελλάδα και την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι Ελληνίδες Χριστιανές του μεσαίωνα, αναγνώριζαν ως άνδρες, μόνον όσους πολεμούσαν γενναία για την επιβίωση της αυτοκρατορίας.
ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΑΝ
ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ. ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΣΑΝ.
Όπως μας αναφέρει αναφέρει σχετικά, ο κατά γενική ομολογία όλων των πατριωτών, κορυφαίος Έλληνας σε ηθική, παιδεία, θάρρος, αξιοπρέπεια, ευρηματικότητα-δημιουργικότητα, προσφορά την δεκαετία που διανύουμε ο Κύριος Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος : " Ενδεικτική είναι η ενέργεια της Άννας να παρακαλέσει τον αυτοκράτορα και πατέρα της, να μην τιμωρηθεί ο γενναίος Αρμένιος αξιωματικός, Ἀλέξιος Μωσηλέ. Το Ελληνικό έθνος, διαχρονικά επιβίωσε, εξαιτίας των σοφών, των αγίων, των Ηρώων και των χρηστών ηθών. (1)
Όλους εκείνους τους αιώνες η αυτοκρατορία μας ήταν σε συνεχόμενους αμυντικούς πολέμους. Η πολιτιστική πενία της εποχής μας επιβάλλει να στραφούμε στις πνευματικές πηγές των προγόνων μας, να ενστερνιστούμε τις διαχρονικές αξiες τους, όπως αυτές καλλιεργήθηκαν μέσα στην Ελληνορθόδοξη παράδοσή μας, ώστε να μπορέσουμε να ξεφυγούμε από το πνευματικό τέλμα που μας εγκλώβισε η σύγχρονη εποχή.
ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΡΑΓΙΑΔΕΣ-ΓΑΡΙΔΑΚΙΑ
Από καταβολής του Ελληνικού έθνους, ουδέποτε είχαν παρουσιαστεί, τόσο έντονα και μαζικά φαινόμενα έντονης θηλυπρέπειας των "ανδρών¨. Είναι γεγονός κοινώς αποδεκτό, ότι ζούμε σε μια καθαρά μητριαρχική εποχή, όπου οι θηλυπρεπείς "άνδρες", σέρνονται κυριολεκτικά στα πόδια μας. Την επέλαση της νέας μητριαρχίας ως μια κοινωνική πραγματικότητα ήρθε να τεκμηριώσει μεταξύ άλλων και το βιβλίο "Women Αfter Αll – Sex, Evolution, and the End of Male Supremacy" (εκδοσεις Norton) του Αμερικανού Μέλβιν Κόνερ, καθηγητή Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Εμορι στην Ατλάντα των ΗΠΑ. Εκεί αναφέρει ότι η «Wall Street Journal», είναι η πρώτη που συνδυάζει ταυτόχρονα την φεμινιστική θεωρία και τα δικαιώματα των γυναικών με την εξελικτική βιολογία.
Ο Κόνερ δεν αρκείται στο να μιλήσει με βιολογικούς όρους για την κατάρρευση της αρρενωπότητας, όπως έκανε προ ετών ο Βρετανός γενετιστής Στιβ Τζόουνς, διαβόητος για την περισυλλογή ατράνταχτων βιολογικών αποδείξεων για την ελεύθερη πτώση του ανδρικού χρωμοσώματος Υ. Ο Αμερικανός ανθρωπολόγος απέδεξε ότι οι γυναίκες είμαστε ανώτερες από τους άνδρες σε όλα σχεδόν τα καίρια πεδία, αλλά ότι αυτή η ανωτερότητα γίνεται επιτέλους αντιληπτή στις σύγχρονες κοινωνίες.
Για να στηρίξει την επιχειρηματολογία του ο Κόνερ μετέρχεται επιστημονικά μέσα, από την εξελικτική βιολογία, την ηθολογία, τη νευροβιολογία και την εμβρυολογία, μέχρι την ανθρωπολογία και την ιστορία, χωρίς βέβαια να λείπουν και οι εκτενείς αναφορές στον ρόλο μας στην οικονομiα και την πολιτική. Ο Κόνερ αναφερει : "Στην ανωτερότητα των γυναικών ως προς την ικανότητα ορθής εκτίμησης γεγονότων και καταστάσεων προστίθενται η φερεγγυότητα, η αξιοπιστία και η εντιμότητά τους, η ικανότητά τους για αγαστή συνεργασία στην δουλειά και στο παιχνίδι, η σχετική ελευθερία τους από τις διασπαστικές για την προσοχή σεξουαλικές παρορμήσεις και τα χαμηλότερα επίπεδα προκατάληψης, θρησκοληψίας και βίας που τις καθιστούν βιολογικά ανώτερες.
Εμείς οι γυναίκες ζούμε περισσότερο, έχουμε χαμηλότερα ποσοστά θνησιμότητας σε όλες τις ηλικίες, είμαστε πιο ανθεκτικές απέναντι στις περισσότερες ασθένειες και έχουμε πολύ λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουμε εγκεφαλικές διαταραχές που οδηγούν σε αντικανονική, ακόμη και σε επιθετική, συμπεριφορά.
Φυσικά, το πλέον θεμελιώδες, είναι οτι είμαστε ικανές να φέρουμε στον κόσμο νέα ζωή μέσα από το ίδιο μας το σώμα, ένα στρεσογόνο και δαπανηρό με βιολογικούς όρους καθήκον, στο οποίο οι άνδρες συνεισφέρουν κυριολεκτικά ελάχιστα με την βιολογική συμβολή, η οποία στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον είναι πιθανό να καταργηθεί παντελώς. Ακόμη και τα τρωτά για τον μεταφεμινισμό σημεία μετατρέπονται τώρα σε θηλυκά assets.
Η νέα μητριαρχία είναι τελικά η λύση γιά την σωτηρiα του πλανήτη. Όχι για να καταργηθεί διά παντός το ασθενές-θηλυπρεπές, ανδρικό χρωμόσωμα Υ, αλλά για να διασωθεί. Ακόμη και στο προαναφερθέν «Women Αfter Αll», ο δόκτωρ Κόνερ δεν προαναγγέλλει ούτε ευαγγελίζεται το τέλος των ανδρών. Όμως θεωρεί ότι, βελτιώνοντας την θέση των γυναικών, ο κόσμος θα γίνει πιο βιώσιμος και για τους ίδιους τους "άνδρες" που θα σταματήσουν και αυτοί να υφίστανται την καταδυνάστευση από το δικό τους φύλο.
Ο Αμερικανός ανθρωπολόγος ατενίζει το μέλλον με ελπίδα: "Καθώς οι γυναίκες κερδίζουμε σε επιρροή, ο κόσμος θα γίνει πολύ πιο δημοκρατικός, συμπονετικός, με ίσες ευκαιρίες, με λιγότερες διακρίσεις, λιγότερο σεξουαλικά ελευθεριάζων και λιγότερο πορνογραφικός".
Το απόγειον του γυναικείου φύλου, είναι ότι αυτήν την εποχή οι γυναίκες πολεμούν στην Συρία, για την ελευθερία, την ίδια ώρα, που οι θλιβεροί και τραγικοί ραγιάδες, με μικρό ανδρισμό, παραμένουν παθητικοί θεατές, στην υποδούλωση και τον αφανισμό της πατρίδας μας. Σε προσωπικό επίπεδο, ήμουν, είμαι και θα είμαι ερωτευμένη, με αυτούς τους δύο υπέροχους άνδρες, όπως συμβαίνει με χιλιάδες Ελληνίδες.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝA ΜΕΓΑΛΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ
"ΑΝΔΡΙΚΟΥ" ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ;
Δειλοί που κρύβονται πίσω από αξιολύπητες δικαιολογίες και αποδεχονται ακομη και τους βiασμους των γυναικών τους, οπως η τραγικη περίπτωση της άτυχης Μυρτούς.
* Η Αντωνέλλα-Ειρήνη Κομνηνού είναι δασκάλα-γυμνάστρια
(1) Επικρατέειν η Απόλλυσθαι, Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος :
"Ω, παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ',
ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων` νυν υπέρ πάντων αγών (Παιάνας-Αισχύλος). Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η Πατρίς (Πλάτων, Κρίτων).
Ο Αριστοκλής-Πλάτωνας εiναι ο πρώτος-κορυφαίος εθνικιστής φιλόσοφος, όλων των εποχών, διότι καθόρισε το πρώτο και σπουδαιότερο πατριωτικό αξίωμα, ενώ ήταν ο μοναδικός φιλόσοφος στον κόσμο ο οποίος πήγε ενάντια, στην Φιλοσοφική και ηθική του διδασκαλία για να επιβιώσει η Ελλάδα. Αν είσαι ανήμπορος να κρατήσεις αναμμένες τις λαμπάδες της Πατρίδα σου, δεν είσαι συνειδητός Έλληνας, δεν είσαι Πατριώτης. Χρωστάμε σ’ όσους ήλθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί ( Κωστής Παλαμάς).
Αν λαχταράς την λευτεριά σε ξένους μην ελπίζεις, παρ’ την ο ίδιος αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις. (Νίκος Καζαντζάκης). Αυτά είπε μεταξύ πολλών άλλων ο μεγαλύτερος υμνητής των δυο ιερότερων ανθρώπινων αξιών, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, οι οποίες εiναι δημιουργήματα των αρχαίων Ελλήνων. Οι πρόγονοί μας όχι μόνον δημιούργησαν αυτές τις δύο αξίες, αλλά της "πότισαν" με αίμα, όσο κανένα άλλο Έθνος στην παγκόσμια ιστορία.
Στα θαύματα χρωστάει ή Ελλάδα την ζωή της. Πατρίδα, , ήσουν άτυχη, από ανθρώπους να σε κυβερνούν, μόνο ο Θεός σε κυβερνάει και σε διατηρεί ακόμη, αναφέρει ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Αλήθεια μόνο ό θεός, μόνο ή σπίθα' τη στιγμή που κινδυνεύει σε μια γωνιά της Ελλάδας να σβήσει, πετιέται σε μιαν άλλη και γίνεται πυρκαγιά. Ένα από αυτά τα οποία μας δίδαξαν οι πρόγονοι μας, είναι ότι η μεγαλύτερη αξία σε έναν άνθρωπο είναι να κρατά την ψυχή στο στόμα, να πολεμά, να επιμένει για το αδύνατο, το ακατόρθωτο.
Από την στιγμή που δεν θα λυγήσει, αλλά θα παραμείνει ανυποχώρητος, τότε γίνεται το θαύμα που ποτέ ένας δειλός δεν μπορεί να πιστέψει, καθώς το αδύνατο, το ακατόρθωτο έχει γίνει πλέον δυνατό κερδίζοντας την ζωή και την ελευθερία. Αυτή ακριβώς είναι η διαφορά των αρχαίων προγόνων μας, των ΙΕΡΩΝ Ελλήνων, από τους σημερινούς ραγιάδες-προδότες.
Πάντοτε οι αρχαίοι πρόγονοι μας, όταν όλα έδειχναν τελειωμένα, εκεί που φαινόταν να μην υπάρχει καμία ελπίδα, οι πραγματικοί Έλληνες αγωνιζόταν, ενάντια σε κάθε λογική. Το αποτέλεσμα σε κάθε εποχή ήταν να πετυχαίνουν το ακατόρθωτο. Η ελευθερία του ανθρώπου είναι το πιο ακριβό αγαθό, δεν δίνεται δωρεάν ούτε από τον Θεό, ούτε από τους ανθρώπους, χρειάζεται πολύς αγώνας, κόπος, αίμα για να πάρεις πίσω την ζωή σου.
Αυτό μας το έδειξαν οι πόλεμοι των αγίων προγόνων μας, οι οποίοι πολεμούσαν, όλους εκείνους τους αιώνες για να παραμείνουν ελεύθεροι και για να έχουν την διοίκηση της Ελληνικής-Ρωμαικής αυτοκρατορίας. Εάν η ζωή ήταν μόνον προσευχές, καθώς και υποστήριξη του Χριστού μέσω θεόσταλτων σωτήρων, τότε οι προγονοί μας, αυτοί οι τέλειοι χριστιανοί δεν θα χρειαζόταν να πολεμήσουν ποτέ κατά την μεσαιωνική εποχή. Θα έπρεπε δικαιωματικά να καθόταν όλους εκείνους τους αιώνες στα σπίτια τους-καναπέδες να περιμένουν τον αντίστοιχο Βατάτζη, τον οποίο περιμένουν αδίκως οι ραγιάδες σήμερα.
Η προσμονή "θεόσταλτων σωτήρων" από τον θεο είναι ένα από τα μεγαλύτερα δείγματα αμάθειας-παρακμής των ραγιάδων, οι οποίοι σαπισμένοι από την σεξουαλική διαφθορά αναμένουν βοήθεια από τον θεό.Σκεφτείτε τί θα γινόταν εάν οι προγονοί μας οι άγιοι Έλληνες της Ρωμαικής αυτοκρατορίας σε κάθε εισβολή των αμέτρητων εχθρών μας αντι να πολεμούν να έκαναν
μόνον συλλαλητήρια ; Θα είχε αφανιστεί η Ελλάδα πολλούς αιώνες πρίν. Φανταστείτε την ώρα που εισέβαλαν οι Πέρσες, οι Αγαρηνοί, οι Γότθοι, οι Βούλγαροι, οι Ρώσοι, οι Άβαροι κλπ, να έπαιρναν οι άγιοι πρόγονοι μας σημαίες και πανό να έκαναν συλλαλητήρια και να έλεγαν δεν πολεμάμε.
Σε κάθε πρόταση παραδόσεως απο τους εχθρούς, οι πρόγονοι μας απαντούσαν ΟΧΙ. Όλες τις φορές οι Έλληνες απάντησαν αρνητικά. Γνώριζαν τον διαχρονικό και ιερό τρόπο εθνικής επιβίωσης και ότι περίπτωση που θα τολμούσαν να γίνουν προδότες θα "έσπαγε" η ιερή ιστορική συνέχεια, η οποία κρατούσε το έθνος ζωντανό στο πέρασμα πολλών αιώνων. Ήξεραν πολύ καλά οι Έλληνες ότι αν γινόταν προδότες τότε θα κατέστρεφαν δια παντός τον Ελληνισμό.
Αυτό διότι ανά πάσα στιγμή οι επόμενες γενιές Ελλήνων θα τους είχαν ως παράδειγμα με συνέπειες τραγικές καθώς θα ακολουθούσαν και άλλοι οι οποίοι θα γίνονταν προδότες. Από την στιγμή που θα καταστραφεί η ιερή ιστορική συνέχεια των ηθικών και των γενναίων Ελλήνων θα ακολουθούσαν γενεές προδοτών και δειλών. Ο Χριστός βοηθά μόνον αυτούς που αγωνίζονται σκληρά, μόνον όσους πολεμούν, όσους ζούνε χωρίς σεξουαλικές ανωμαλίες. Αντιθέτως δεν βοηθά ποτέ όσους ζούνε μέσα στην σεξουαλική διαφθορά. Επίσης ο Θεός δεν βοηθά ποτέ όσους είναι καθήμενοι σε έναν καναπέ, και περιμένουν την ελευθερία, να τους δωθεί ως "δώρο", χωρίς να βοηθούν τον συνάνθρωπο, χωρίς να ζούνε ηθικά".
ΔΕΙΛΟΙ ΚΑΙ ΑΒΟΥΛΟΙ ΑΝΤΑΜΑ
Αυτοί οι στίχοι του Κώστα Βάρναλη αποτελούν την νοοτροπία της σημερινής Ελλάδας. Ενός εθνους, που έγινε χώρος πειραματισμών, σεξουαλικής διαφθοράς, και πάσης φύσεως ανηθικότητας. Η Ελλάδα έγινε τόπος ευκαιρίας και πλουτισμού για ανθέλληνες, αφεντικά, τράπεζες και άγνωστους - κρυφούς επενδυτές που έπενδυσαν στην μιζέρια και την δειλία του σύγχρονου Έλληνα και κέρδισαν.
"Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα.", μας αναφέρει ο ποιητής, σε μια απέλπιδα προσάθεια του, να μας εξηγήσει πως τα θαύματα γίνονται όταν υπάρχει ανδρεία, παιδέια, ηθική, θέληση, όταν κυριαρχεί η γνώση αλλά και πίστη στα ιδανικά και τις αξίες, όταν είμαστε μαζί και όχι χώρια, τότε μπορούμε να αναμένουμε το θαύμα.
Όμως, τί από αυτά σήμερα υπάρχει; Δυστυχώς, λόγια πολλά, λόγια φτωχά, τα λόγια των ψευτο-νταήδων που κουρνιάζουν σαν έρθει η στιγμή. Αυτοί είμαστε ως έθνος ; Καμιά δικαιολογία τίποτε δεν υπάρχει για να μας απαλλάξει από την ευθύνη της μοιρολατρίας μας και από την απαλλαγή των φόβων μας. Δουλικά, χειρίστου είδους γίναμε. Ακόμη και τώρα, ελπίζουμε σε ένα νέο αφέντη που θα μας λυπηθεί. Ψάχνουμε για οίκτο, όταν οι πρόγονοί μας πέθαιναν για να κρατήσουν τις αξίες τους και την υπερηφάνεια τους.
Η ελπίδα που μας κλέβουν σήμερα, μεταλλάσσεται σε βαριά δεσμά του αύριο. Κι εμείς, μοιραίοι θεατές της καταστροφής μας κοιτάζουμε στον ορίζοντα να βρούμε εκείνο που μέσα από τα στήθια μας αφήσαμε να φύγει.
Αναζητούμε σε μύθους, προφητείες και κουβέντες, αναζητούμε να στηριχτούμε, όταν δεν είμαστε σε θέση ούτε καν να σκεφτούμε. Πολύ εύκολα χάνουμε μάχες, που δεν δίνουμε ποτέ, επειδή δεν μάθαμε να αγωνιζόμαστε.
Πότε άραγε, θα αποφασίσουμε να πολεμήσουμε και να νικήσουμε ; Να σηκωθούμε και να πάρουμε όλα όσα μας ανήκουν, όλα όσα σήμερα μας κλέβουν; Ακόμη και το θαύμα για να γίνει, πόσο άξιοι είμαστε για να το δούμε; Πόσο άξιοι είμαστε για να το καταλάβουμε; Ανάξιοι των προγόνων, ανάξιοι των καιρών., ανάξιοι της μοίρας των δικών μας των παιδιών. Αυτοί είμαστε. Μέχρι να πάρουμε απόφαση να αλλάξουμε. Τότε, μόνο, θα αλλάξουν όλα.
Με αφορμή, την επέτειο της 28ης Οκωβρίου, θυμήθηκα την μεγάλη Ελληνίδα, η οποία αντιστάθηκε στις κατοχικές δυνάμεις. Με παράδειγμα τις Ηρωιδες, του Σουλίου, της Μάνης, και του Μεσολογγίου, έδρασε και μία Ελληνίδα, στην Αθήνα, κατά την διάρκεια της Γερμανικής, Ιταλικής και της Βουλγαρικής κατοχής. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου, εκτελέστηκε με 17 σφαίρες, όσα ήταν και τα χρόνια της, ανάμεσα σε 50 Έλληνες δίνοντας τη ζωή της για τη πατρίδα. Μέχρι την τελευταία στιγμή η δεκαεφτάχρονη ηρωίδα της κατοχής αντιμετώπισε με περιφρόνηση τις κάννες του Γερμανικού αποσπάσματος.
Η Ηρώ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιουλίου του 1927, από ευκατάστατους γονείς καταγόμενους από τη Σπάρτη. Μαθήτρια ακόμη του Αρσακείου, οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Ήταν άριστη μαθήτρια και μιλούσε τέσσερις γλώσσες. Πολύ γρήγορα αναδείχθηκε σε ένα από τα πιο αγωνιστικά στελέχη. Έκρυβε όπλα και προκηρύξεις κάτω από την σχολική της ποδιά, έγραφε συνθήματα στους τοίχους και κολλούσε αφίσες, προκαλώντας τους Γερμανούς.
Στις 16 Ιουλίου του 1944, την ημέρα των γενεθλίων της, μία ομάδα των Ταγμάτων Ασφαλείας εισέβαλε στο σπίτι της οικογένειάς της στην οδό Βεΐκου 57 στο Κουκάκι και την συνέλαβε. Την μετέφεραν στο αρχηγείο όπου βασανίστηκε αλύπητα από τον "Αγήνορα", τον διαβόητο συνεργάτη των Γερμανών. Μετά από λίγες μέρες οι βασανιστές της δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν καμιά πληροφορία. Οι γονείς της χρησιμοποίησαν τις γνωριμίες τους και κατόρθωσαν να την απελευθερώσουν.
Η Ηρώ συνέχισε τη δράση της, ως τις 31 Ιουλίου, οπότε συνελήφθη και πάλι από άνδρες των Ες- Ες, ύστερα από ένα σαμποτάζ σε τρένο που μετέφερε πυρομαχικά. Την μετέφεραν στα κρατητήρια της Κομαντατού» στην οδό Μέρλιν, όπου με κτηνώδη βασανιστήρια προσπαθούσαν ματαίως επί τρεις εβδομάδες να της αποσπάσουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες των αντιστασιακών οργανώσεων. Ωστόσο εκείνη δεν λύγισε και οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν κουβέντα. Οι προσπάθειες των δικών της να τη σώσουν, αυτή τη φορά δυστυχώς απέτυχαν. Οι Γερμανοί την μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου, στο θάλαμο των μελλοθανάτων. Ακόμα κι εκεί στην απομόνωση του στρατοπέδου, στο περιβόητο Μπλοκ 15 συνέχιζε τον αγώνα της. Κάποιες γυναίκες θα επιλέγονταν για τα στρατόπεδα της Γερμανίας και μερικές το είδαν ως λυτρωμό στο μαρτύριο τους.
Η Ηρώ τότε φώναξε: "Ντροπή σας. Δεν είστε Ελληνίδες, μα δεν ντρέπεστε ; Καμιά δεν πρέπει να πάει στη Γερμανία, μα τι φοβάστε ; Μην σας τουφεκίσουν ; Καλύτερα να μας τουφεκίσουν παρά να υποστούμε εξευτελισμούς". Εκεί η Ηρώ γνώρισε την Λέλα Καραγιάννη, που έγινε δεύτερη μάνα της. Κοιμόταν κάθε βράδυ στην αγκαλιά της. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, η Ηρώ οδηγήθηκε μαζί με άλλους 49 κρατουμένους στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.
Εκεί οι Ναζοί έστησαν στον τοίχο την έφηβη που δεν είχε καν δικαστεί και την γάζωσαν με 17 σφαίρες- όσα ήταν και τα χρόνια της , για«παραδειγματισμό, όπως είπαν. Η ίδια λίγο πριν οι εκτελεστές της ανοίξουν πυρ έσκισε το φόρεμά της και φώναξε: "Χτυπάτε κτήνη". Όταν ρώτησαν έναν Γερμανό στρατηγό «γιατί την σκοτώσατε; Ήταν μόλις 17 χρονών, εκείνος απάντησε: "Γιατί τέτοιοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για εμάς". Η Ηρώ έπεσε για τη λευτεριά τής πατρίδας, 37 ημέρες προτού απελευθερωθεί η Ελλάδα. Στις 29 Δεκεμβρίου του 1977 η Ακαδημία Αθηνών, με εισήγηση του καθηγητή της Φιλοσοφίας, Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου, τίμησε την ηρωίδα με μεταθανάτιο βραβείο για την υπέρτατη θυσία της. Η Ελλάδα υπήρξε ο ευλογημένος τόπος, ο οποίος, επί πολλούς αιώνες, γεννούσε ήρωες και φιλοσόφους. Εκατομμύρια Άνδρες θυσίασαν τις ζωές τους για την πατρίδα.
Οι ήρωες υπηρετούν την πατρίδα, τολμούν, κινδυνεύουν υπόκεινται σε βασανιστήρια βάζοντας τον εαυτό τους σε δεύτερη μοίρα. Η αυτοθυσία. η αγάπη, η πίστη σε ανώτερες αξίες και ιδανικά είναι τα όπλα του ανθρώπου για να αντιμετωπίσει την πνευματική αθλιότητα, την βαρβαρότητα, την ισοπέδωση και την σκλαβιά.
Βρισκόμαστε μπροστά στην μεγαλύτερη εθνική τραγωδία, από την ημέρα που δημιουργήθηκε το Ελληνικό έθνος. Ως Ελληνίδες έχουμε την ιστορική ευθύνη, να επιλέγουμε γνήσιους Έλληνες άνδρες, με βάση τα κριτήρια των μεγάλων γυναικών, των μεσαιωνικών χρόνων.Δύο ηθικές και με πολύ υψηλή παιδεία γυναίκες, οι οποίες αποτελούν πρότυπό, για κάθε πραγματική Ελληνίδα, είχαν συγκεκριμένες προτιμήσεις στους άνδρες. Τις ίδιες πεποιθήσεις εiχαν όλες οι Ελληνίδες τού μεσαίωνα.
Η ΕΥΔΟΚΙΑ ΜΑΚΡΕΜΒΟΛΙΤΙΣΣΑ
Η Ευδοκία ήταν μiα πολύ μορφωμένη γυναίκα, έγραψε την ‘Ιωνία’, μία ανθολογία, ένα κράμα ιστορικών και μυθολογικών στοιχείων, παρόμοια με τις "Μεταμορφώσεις" του Ρωμαίου Οβίδιου.
Ο γνωστός ιστορικός-φιλόσοφος Νικηφόρος Γρηγοράς την αναφέρει ως μία δεύτερη Υπατία !!! Η Ευδοκiα έγραψε ακόμη τα έργα, ο πλόκαμος της Αριάδνης, τι δει τας βασιλίδας ασκείν, Περί διαίτης μοναζουσών και αλλα. Ήταν ανιψιά του πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλαρίου. Βασίλεψε επί επτά μήνες ως αυτοκράτειρα. Ασκούσε την αντιβασιλεία στην θέση του γιού της. Η Αυγούστα είχε απομείνει πλέον μόνη και πολύ ανασφαλής, για να κυβερνήσει μία τεράστια Αυτοκρατορία της οποίας οι επαρχίες μαστίζονταν από εχθρικές επιδρομές.
Παράλληλα ήταν περιστοιχισμένη από δολοπλόκους πολιτικούς. Στο πρόσωπο του πολύ αρρενωπού Ρωμανού Διογένη, η Ευδοκία βρήκε έναν ιδανικό Αυτοκράτορα ο οποίος ανέλαβε με πυγμή τα διοικητικά, στρατιωτικά και παράλληλα τα συζυγικά καθήκοντα. Ψηλός, ξανθός, εύρωστος, με φωτεινό, βλέμμα και αριστοκρατικό παρουσιαστικό. Ο Ρωμανός ήταν ένας ιδιαίτερα γοητευτικός άνδρας, σύμφωνα με έναν Έλληνα της εποχής. Από νεαρή ηλικία ξεχώρισε για την ανδρεία και την γενναιότητα του. Κατά την διάρκεια του πολέμου κατά των Πετσενέγων το 1053 μ.Χ., ειχε διακριθεί ιδιαιτέρως.
Το 1064 μ.Χ. επί Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Ι' Δούκα, διατελών στρατηγός της Σαρδικής-Σόφιας είχε διαπρέψει εκ νέου κατά τον αγώνα κατά των Πετσενέγων, τιμηθείς για αυτό με το αξίωμα του Βεστάρχη. Ο Ρωμανός Διογένης υπήρξε ως άνθρωπος φιλόπατρις, ευθύς, δραστήριος, γενναίος, φιλόδοξος, αλαζόνας, αγέρωχος, αδάμαστος και χρηστός. Είχε αυξημένη την αίσθηση της προσωπικής του αξίας. Όπως όλοι oι Έλληνες αξιωματικοί περιφρονούσε όσους δεν είχαν πιάσει ξίφος στα χέρια τους και δεν πολεμούσαν για την πατρίδα. Ο Αυτοκρατορικός στρατός λάτρευε τον Ρωμανό, διότι πολεμούσε γενναία στην πρώτη γραμμή της κάθε μάχης-πολέμου.
Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι σε μια μάχη περικυκλώθηκε από δεκάδες στρατιώτες του εχθρού. Εκείνη την χρονική στιγμή έσπευσε σε βοήθεια ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος, ο οποίος έσωσε την ζωή του Ρωμανού , καθώς ήταν σοβαρά τραυματισμένος. Στους ώμους του μετέφερε τον Ρωμανό, ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος. Όλοι οι Έλληνες αυτοκράτορες-στρατηγοί και οι αξιωματικοί πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου σε κάθε μάχη και πόλεμο.
ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΑΝΝΑ ΚΟΜΝΗΝΗ
Η Πορφυρογέννητη πριγκίπισσα Άννα Κομνηνή. Η Άννα Κομνηνή είχε μεγάλη αγάπη για τα γράμματα, και κυρίως για τα έργα των Αρχαίων. Η πριγκίπισσα έμαθε όλα όσα ήταν εφικτό να μαθευτούν. Ρητορική, φιλοσοφία, μουσική, γεωμετρία, ιατρική, κλπ
Διάβασε Αριστοτέλη και τους διαλόγους του υπάτου των φιλοσόφων, του Πλάτωνα. Μέσα από τις γνώσεις της για τους αρχαίους διδάχθηκε την τέχνη της σωστής έκφρασης καθώς και τα πιό τέλεια επιτεύγματα του Ελληνικού πολιτισμού. Η Άννα Κομνηνή ήταν θέση να απαγγείλει με άνεση Ορφέα, Τιμόθεο, Σαπφώ, Πίνδαρο, Πορφύριο και Πρόκλο κλπ. Επίσης μελέτησε τους μεγάλους ποιητές της αρχαιότητας, τον 'Ομηρο,τους λυρικούς, τους τραγικούς, τους ιστορικούς, τους ρήτορες όπως τον Ισοκράτη και τον Δημοσθένη. Εδώ βλέπουμε για πολλοστή φορά το πόσο αγαπούσαν οι Έλληνες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό. Ήταν τόσο υπερβολική η αγάπη τους για τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, ώστε να μην εξελιχθούν πολιτιστικά όσο θα έπρεπε με βάση τις δυνατότητες τους. Η πριγκίπισσα είχε υψηλή ηθική. Σε καθημερινή βάση σε καθορισμένες ώρες ψάλλονταν μέσα στο παλάτι έψελναν εκκλησιαστικούς ύμνους. Σε όλη της την ζωή παρέμεινε μονογαμική, ηθική, εκκλησιαζόταν συνεχώς και έκανε σημαντικό φιλανθρωπικό έργο. Ενδεικτικό του ήθους της, εiναι ότι τον σύζυγο της, τον μεγάλο Καίσαρα-στρατηγό Νικηφόρο Βρυέννιο, τον αποκαλούσε Κύρη και Αφέντη της.
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΥΕΝΝΙΟΣ
Το 1091 η Άννα μνηστεύθηκε τον Κωνσταντίνο Δούκα, γιο του αυτοκράτορα Μιχαήλ Ζ'. Μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Δούκα, το 1097, παντρεύτηκε τον Νικηφόρο Βρυέννιο. Ο Νικηφόρος Βρυέννιος ο Νεότερος γεννήθηκε το 1062 στην Ορεστιάδα της Αδριανούπολης και ήταν γιος του ομωνύμου του στρατηγού. Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν λόγιος άνδρας, ικανός διπλωμάτης, σπουδαίος ρήτορας και πάρα πολύ γενναίος στρατιώτης-στρατηγός.
Ο αυτοκράτωρ Αλέξιος Κομνηνός, εκτιμώντας την
μόρφωση, την φυσική ωραιότητά και την γενναιότητα του Βρυέννιου, του έδωσε ως σύζυγο την κόρη του Άννα Κομνηνή και τον τίμησε με το αξίωμα του Καίσαρος.
Επίσης του εμπιστεύτηκε σημαντικές στρατιωτικές αποστολές. Ο Νικηφόρος διηύθυνε την άμυνα της Κωνσταντινουπόλεως εναντίον του στρατού του Γοδεφρείδου της Μπουιγιόν κατά την διάρκεια της πρώτης Σταυροφορίας το 1097, ενώ το 1116 ηγήθηκε της εκστρατείας των Ρωμαίων-"Βυζαντινών" εναντίον του Σελτζούκου σουλτάνου του Ικονίου. Έγραψε ιστορικό έργο για τον Αλέξιο Κομνηνό, καθώς και φιλοσοφικές και ρητορικές πραγματείες. Κυριότερο έργο του είναι η Ύλη Ιστορίας, χωρισμένη σε τέσσερα βιβλία. Κατ’ ουσίαν πρόκειται περί απομνημονευματικού χαρακτήρος σύγγραμμα.
'Η Άννα Κομνηνη, η Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα και η Αλεξία Αργυρού σεβόταν και υποτασσόταν στους συζύγους τους διότι ήταν ήρωες πολέμου. Όλες οι γυναίκες του μεσαίωνα σεβόταν και υποτασσόταν στους άνδρες τους, που πολέμησαν γενναία για την Ελλάδα και την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι Ελληνίδες Χριστιανές του μεσαίωνα, αναγνώριζαν ως άνδρες, μόνον όσους πολεμούσαν γενναία για την επιβίωση της αυτοκρατορίας.
ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΑΝ
ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ. ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΣΑΝ.
Όπως μας αναφέρει αναφέρει σχετικά, ο κατά γενική ομολογία όλων των πατριωτών, κορυφαίος Έλληνας σε ηθική, παιδεία, θάρρος, αξιοπρέπεια, ευρηματικότητα-δημιουργικότητα, προσφορά την δεκαετία που διανύουμε ο Κύριος Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος : " Ενδεικτική είναι η ενέργεια της Άννας να παρακαλέσει τον αυτοκράτορα και πατέρα της, να μην τιμωρηθεί ο γενναίος Αρμένιος αξιωματικός, Ἀλέξιος Μωσηλέ. Το Ελληνικό έθνος, διαχρονικά επιβίωσε, εξαιτίας των σοφών, των αγίων, των Ηρώων και των χρηστών ηθών. (1)
Όλους εκείνους τους αιώνες η αυτοκρατορία μας ήταν σε συνεχόμενους αμυντικούς πολέμους. Η πολιτιστική πενία της εποχής μας επιβάλλει να στραφούμε στις πνευματικές πηγές των προγόνων μας, να ενστερνιστούμε τις διαχρονικές αξiες τους, όπως αυτές καλλιεργήθηκαν μέσα στην Ελληνορθόδοξη παράδοσή μας, ώστε να μπορέσουμε να ξεφυγούμε από το πνευματικό τέλμα που μας εγκλώβισε η σύγχρονη εποχή.
ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΡΑΓΙΑΔΕΣ-ΓΑΡΙΔΑΚΙΑ
Από καταβολής του Ελληνικού έθνους, ουδέποτε είχαν παρουσιαστεί, τόσο έντονα και μαζικά φαινόμενα έντονης θηλυπρέπειας των "ανδρών¨. Είναι γεγονός κοινώς αποδεκτό, ότι ζούμε σε μια καθαρά μητριαρχική εποχή, όπου οι θηλυπρεπείς "άνδρες", σέρνονται κυριολεκτικά στα πόδια μας. Την επέλαση της νέας μητριαρχίας ως μια κοινωνική πραγματικότητα ήρθε να τεκμηριώσει μεταξύ άλλων και το βιβλίο "Women Αfter Αll – Sex, Evolution, and the End of Male Supremacy" (εκδοσεις Norton) του Αμερικανού Μέλβιν Κόνερ, καθηγητή Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Εμορι στην Ατλάντα των ΗΠΑ. Εκεί αναφέρει ότι η «Wall Street Journal», είναι η πρώτη που συνδυάζει ταυτόχρονα την φεμινιστική θεωρία και τα δικαιώματα των γυναικών με την εξελικτική βιολογία.
Ο Κόνερ δεν αρκείται στο να μιλήσει με βιολογικούς όρους για την κατάρρευση της αρρενωπότητας, όπως έκανε προ ετών ο Βρετανός γενετιστής Στιβ Τζόουνς, διαβόητος για την περισυλλογή ατράνταχτων βιολογικών αποδείξεων για την ελεύθερη πτώση του ανδρικού χρωμοσώματος Υ. Ο Αμερικανός ανθρωπολόγος απέδεξε ότι οι γυναίκες είμαστε ανώτερες από τους άνδρες σε όλα σχεδόν τα καίρια πεδία, αλλά ότι αυτή η ανωτερότητα γίνεται επιτέλους αντιληπτή στις σύγχρονες κοινωνίες.
Για να στηρίξει την επιχειρηματολογία του ο Κόνερ μετέρχεται επιστημονικά μέσα, από την εξελικτική βιολογία, την ηθολογία, τη νευροβιολογία και την εμβρυολογία, μέχρι την ανθρωπολογία και την ιστορία, χωρίς βέβαια να λείπουν και οι εκτενείς αναφορές στον ρόλο μας στην οικονομiα και την πολιτική. Ο Κόνερ αναφερει : "Στην ανωτερότητα των γυναικών ως προς την ικανότητα ορθής εκτίμησης γεγονότων και καταστάσεων προστίθενται η φερεγγυότητα, η αξιοπιστία και η εντιμότητά τους, η ικανότητά τους για αγαστή συνεργασία στην δουλειά και στο παιχνίδι, η σχετική ελευθερία τους από τις διασπαστικές για την προσοχή σεξουαλικές παρορμήσεις και τα χαμηλότερα επίπεδα προκατάληψης, θρησκοληψίας και βίας που τις καθιστούν βιολογικά ανώτερες.
Εμείς οι γυναίκες ζούμε περισσότερο, έχουμε χαμηλότερα ποσοστά θνησιμότητας σε όλες τις ηλικίες, είμαστε πιο ανθεκτικές απέναντι στις περισσότερες ασθένειες και έχουμε πολύ λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουμε εγκεφαλικές διαταραχές που οδηγούν σε αντικανονική, ακόμη και σε επιθετική, συμπεριφορά.
Φυσικά, το πλέον θεμελιώδες, είναι οτι είμαστε ικανές να φέρουμε στον κόσμο νέα ζωή μέσα από το ίδιο μας το σώμα, ένα στρεσογόνο και δαπανηρό με βιολογικούς όρους καθήκον, στο οποίο οι άνδρες συνεισφέρουν κυριολεκτικά ελάχιστα με την βιολογική συμβολή, η οποία στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον είναι πιθανό να καταργηθεί παντελώς. Ακόμη και τα τρωτά για τον μεταφεμινισμό σημεία μετατρέπονται τώρα σε θηλυκά assets.
Η νέα μητριαρχία είναι τελικά η λύση γιά την σωτηρiα του πλανήτη. Όχι για να καταργηθεί διά παντός το ασθενές-θηλυπρεπές, ανδρικό χρωμόσωμα Υ, αλλά για να διασωθεί. Ακόμη και στο προαναφερθέν «Women Αfter Αll», ο δόκτωρ Κόνερ δεν προαναγγέλλει ούτε ευαγγελίζεται το τέλος των ανδρών. Όμως θεωρεί ότι, βελτιώνοντας την θέση των γυναικών, ο κόσμος θα γίνει πιο βιώσιμος και για τους ίδιους τους "άνδρες" που θα σταματήσουν και αυτοί να υφίστανται την καταδυνάστευση από το δικό τους φύλο.
Ο Αμερικανός ανθρωπολόγος ατενίζει το μέλλον με ελπίδα: "Καθώς οι γυναίκες κερδίζουμε σε επιρροή, ο κόσμος θα γίνει πολύ πιο δημοκρατικός, συμπονετικός, με ίσες ευκαιρίες, με λιγότερες διακρίσεις, λιγότερο σεξουαλικά ελευθεριάζων και λιγότερο πορνογραφικός".
Το απόγειον του γυναικείου φύλου, είναι ότι αυτήν την εποχή οι γυναίκες πολεμούν στην Συρία, για την ελευθερία, την ίδια ώρα, που οι θλιβεροί και τραγικοί ραγιάδες, με μικρό ανδρισμό, παραμένουν παθητικοί θεατές, στην υποδούλωση και τον αφανισμό της πατρίδας μας. Σε προσωπικό επίπεδο, ήμουν, είμαι και θα είμαι ερωτευμένη, με αυτούς τους δύο υπέροχους άνδρες, όπως συμβαίνει με χιλιάδες Ελληνίδες.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝA ΜΕΓΑΛΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ
"ΑΝΔΡΙΚΟΥ" ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ;
Δειλοί που κρύβονται πίσω από αξιολύπητες δικαιολογίες και αποδεχονται ακομη και τους βiασμους των γυναικών τους, οπως η τραγικη περίπτωση της άτυχης Μυρτούς.
* Η Αντωνέλλα-Ειρήνη Κομνηνού είναι δασκάλα-γυμνάστρια
(1) Επικρατέειν η Απόλλυσθαι, Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος :
"Ω, παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ',
ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων` νυν υπέρ πάντων αγών (Παιάνας-Αισχύλος). Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η Πατρίς (Πλάτων, Κρίτων).
Ο Αριστοκλής-Πλάτωνας εiναι ο πρώτος-κορυφαίος εθνικιστής φιλόσοφος, όλων των εποχών, διότι καθόρισε το πρώτο και σπουδαιότερο πατριωτικό αξίωμα, ενώ ήταν ο μοναδικός φιλόσοφος στον κόσμο ο οποίος πήγε ενάντια, στην Φιλοσοφική και ηθική του διδασκαλία για να επιβιώσει η Ελλάδα. Αν είσαι ανήμπορος να κρατήσεις αναμμένες τις λαμπάδες της Πατρίδα σου, δεν είσαι συνειδητός Έλληνας, δεν είσαι Πατριώτης. Χρωστάμε σ’ όσους ήλθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί ( Κωστής Παλαμάς).
Αν λαχταράς την λευτεριά σε ξένους μην ελπίζεις, παρ’ την ο ίδιος αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις. (Νίκος Καζαντζάκης). Αυτά είπε μεταξύ πολλών άλλων ο μεγαλύτερος υμνητής των δυο ιερότερων ανθρώπινων αξιών, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, οι οποίες εiναι δημιουργήματα των αρχαίων Ελλήνων. Οι πρόγονοί μας όχι μόνον δημιούργησαν αυτές τις δύο αξίες, αλλά της "πότισαν" με αίμα, όσο κανένα άλλο Έθνος στην παγκόσμια ιστορία.
Στα θαύματα χρωστάει ή Ελλάδα την ζωή της. Πατρίδα, , ήσουν άτυχη, από ανθρώπους να σε κυβερνούν, μόνο ο Θεός σε κυβερνάει και σε διατηρεί ακόμη, αναφέρει ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Αλήθεια μόνο ό θεός, μόνο ή σπίθα' τη στιγμή που κινδυνεύει σε μια γωνιά της Ελλάδας να σβήσει, πετιέται σε μιαν άλλη και γίνεται πυρκαγιά. Ένα από αυτά τα οποία μας δίδαξαν οι πρόγονοι μας, είναι ότι η μεγαλύτερη αξία σε έναν άνθρωπο είναι να κρατά την ψυχή στο στόμα, να πολεμά, να επιμένει για το αδύνατο, το ακατόρθωτο.
Από την στιγμή που δεν θα λυγήσει, αλλά θα παραμείνει ανυποχώρητος, τότε γίνεται το θαύμα που ποτέ ένας δειλός δεν μπορεί να πιστέψει, καθώς το αδύνατο, το ακατόρθωτο έχει γίνει πλέον δυνατό κερδίζοντας την ζωή και την ελευθερία. Αυτή ακριβώς είναι η διαφορά των αρχαίων προγόνων μας, των ΙΕΡΩΝ Ελλήνων, από τους σημερινούς ραγιάδες-προδότες.
Πάντοτε οι αρχαίοι πρόγονοι μας, όταν όλα έδειχναν τελειωμένα, εκεί που φαινόταν να μην υπάρχει καμία ελπίδα, οι πραγματικοί Έλληνες αγωνιζόταν, ενάντια σε κάθε λογική. Το αποτέλεσμα σε κάθε εποχή ήταν να πετυχαίνουν το ακατόρθωτο. Η ελευθερία του ανθρώπου είναι το πιο ακριβό αγαθό, δεν δίνεται δωρεάν ούτε από τον Θεό, ούτε από τους ανθρώπους, χρειάζεται πολύς αγώνας, κόπος, αίμα για να πάρεις πίσω την ζωή σου.
Αυτό μας το έδειξαν οι πόλεμοι των αγίων προγόνων μας, οι οποίοι πολεμούσαν, όλους εκείνους τους αιώνες για να παραμείνουν ελεύθεροι και για να έχουν την διοίκηση της Ελληνικής-Ρωμαικής αυτοκρατορίας. Εάν η ζωή ήταν μόνον προσευχές, καθώς και υποστήριξη του Χριστού μέσω θεόσταλτων σωτήρων, τότε οι προγονοί μας, αυτοί οι τέλειοι χριστιανοί δεν θα χρειαζόταν να πολεμήσουν ποτέ κατά την μεσαιωνική εποχή. Θα έπρεπε δικαιωματικά να καθόταν όλους εκείνους τους αιώνες στα σπίτια τους-καναπέδες να περιμένουν τον αντίστοιχο Βατάτζη, τον οποίο περιμένουν αδίκως οι ραγιάδες σήμερα.
Η προσμονή "θεόσταλτων σωτήρων" από τον θεο είναι ένα από τα μεγαλύτερα δείγματα αμάθειας-παρακμής των ραγιάδων, οι οποίοι σαπισμένοι από την σεξουαλική διαφθορά αναμένουν βοήθεια από τον θεό.Σκεφτείτε τί θα γινόταν εάν οι προγονοί μας οι άγιοι Έλληνες της Ρωμαικής αυτοκρατορίας σε κάθε εισβολή των αμέτρητων εχθρών μας αντι να πολεμούν να έκαναν
μόνον συλλαλητήρια ; Θα είχε αφανιστεί η Ελλάδα πολλούς αιώνες πρίν. Φανταστείτε την ώρα που εισέβαλαν οι Πέρσες, οι Αγαρηνοί, οι Γότθοι, οι Βούλγαροι, οι Ρώσοι, οι Άβαροι κλπ, να έπαιρναν οι άγιοι πρόγονοι μας σημαίες και πανό να έκαναν συλλαλητήρια και να έλεγαν δεν πολεμάμε.
Σε κάθε πρόταση παραδόσεως απο τους εχθρούς, οι πρόγονοι μας απαντούσαν ΟΧΙ. Όλες τις φορές οι Έλληνες απάντησαν αρνητικά. Γνώριζαν τον διαχρονικό και ιερό τρόπο εθνικής επιβίωσης και ότι περίπτωση που θα τολμούσαν να γίνουν προδότες θα "έσπαγε" η ιερή ιστορική συνέχεια, η οποία κρατούσε το έθνος ζωντανό στο πέρασμα πολλών αιώνων. Ήξεραν πολύ καλά οι Έλληνες ότι αν γινόταν προδότες τότε θα κατέστρεφαν δια παντός τον Ελληνισμό.
Αυτό διότι ανά πάσα στιγμή οι επόμενες γενιές Ελλήνων θα τους είχαν ως παράδειγμα με συνέπειες τραγικές καθώς θα ακολουθούσαν και άλλοι οι οποίοι θα γίνονταν προδότες. Από την στιγμή που θα καταστραφεί η ιερή ιστορική συνέχεια των ηθικών και των γενναίων Ελλήνων θα ακολουθούσαν γενεές προδοτών και δειλών. Ο Χριστός βοηθά μόνον αυτούς που αγωνίζονται σκληρά, μόνον όσους πολεμούν, όσους ζούνε χωρίς σεξουαλικές ανωμαλίες. Αντιθέτως δεν βοηθά ποτέ όσους ζούνε μέσα στην σεξουαλική διαφθορά. Επίσης ο Θεός δεν βοηθά ποτέ όσους είναι καθήμενοι σε έναν καναπέ, και περιμένουν την ελευθερία, να τους δωθεί ως "δώρο", χωρίς να βοηθούν τον συνάνθρωπο, χωρίς να ζούνε ηθικά".
Οι Έλληνες τα «γαριδάκια» της Ευρώπης – Newsbeast
https://www.newsbeast.gr › ΕΛΛΑΔΑ › Οι Έλληνες τα «γαριδάκια» της Ευρώπης
Μικρότερο όλων το πέος των Ελλήνων | ΖΩΗ | iefimerida.gr
https://www.iefimerida.gr/
Μέγεθος πέους: Διαδραστικός χάρτης ανά χώρα! Βρείτε τους Έλληνες…
blueskytv.gr › News
https://www.newsbeast.gr › ΕΛΛΑΔΑ › Οι Έλληνες τα «γαριδάκια» της Ευρώπης
Μικρότερο όλων το πέος των Ελλήνων | ΖΩΗ | iefimerida.gr
https://www.iefimerida.gr/
Μέγεθος πέους: Διαδραστικός χάρτης ανά χώρα! Βρείτε τους Έλληνες…
blueskytv.gr › News
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου