Eδώ και αρκετά χρόνια, οι αναγνώστες αναφέρουν, ότι τα Ελληνικά πανεπιστήμια, έχουν εξελιχθεί στις μεγαλύτερες ανθελληνικές σφηκοφωλιές. Δυστυχώς με τόσα που διαβάζουμε και ακούμε, δεν έχουν άδικο.
Η Ελλάδα δεν έφτασε τυχαία, στην σημερινή τραγική και θλιβερή κατάσταση. Ένας καθηγητής από το Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο, με πρόθεση η χωρίς, καθώς δεν τον γνωρίζω, προσέβαλε βαρύτατα το θρησκευτικό συναίσθημα, εκατομμυρίων Ελλήνων Χριστιανών. Διαβάζω στο άρθρο του κ. Μ. Τιβέριου τα εξής απίστευτα : "
Ισιδα, η Παναγία του αρχαίου κόσμου - Ειδήσεις - νέα - Το ..https://www.tovima.gr/2008/11/24/opinions/isida-i-panagia-toy-arxaioy-kosmoy/
Ο Αύγουστος, που είναι ο μήνας της Παναγίας, μου δίνει αφορμή να ασχοληθώ με μια θεότητα του αρχαίου κόσμου που παρουσιάζει ομοιότητες με τη μητέρα του Χριστού. Πρόκειται για την Ισιδα, μια θεά συνετή και κόσμια, που μαζί με τον σύζυγό της τον Οσιρι και τον μονάκριβο γιο της τον Ωρο, αποτελούν τη σημαντικότερη θεϊκή τριάδα του αιγυπτιακού πανθέου, με έντονη παρουσία όχι μόνον στην αρχαία Αίγυπτο αλλά και στον αρχαίο ελληνο-ρωμαϊκό κόσμο. Οπως η Παναγία, έτσι και η θεά αυτή απέκτησε μύριες προσωνυμίες, ήταν δηλαδή μυριώνυμη, όπως «παντοκράτειρα» και «βασίλισσα του ουρανού, της γης και του κάτω κόσμου».
Με την κατάρρευση του κυρίαρχου θεσμού της πόλης-κράτους στην αρχαία Ελλάδα κατά τον 4ο αι. π.Χ. παρατηρείται και μια αξιοσημείωτη κατάπτωση της επίσημης ελληνικής θρησκείας, αυτής δηλαδή των δώδεκα θεών του Ολύμπου. Οσο περνούσαν τα χρόνια, το γεγονός αυτό γινόταν όλο και πιο αισθητό. Ετσι, οι μεγάλες λαϊκές μάζες άρχισαν να αναζητούν την αρωγή πιο οικείων θεοτήτων. Οι θεότητες αυτές βρίσκονταν πιο κοντά στους ανθρώπους, γιατί γνώριζαν τον ανθρώπινο πόνο και συμμετείχαν ενεργά στην επίλυση των προβλημάτων τους. Τέτοιες θεότητες υπήρχαν κυρίως στα πάνθεα της Ανατολής, τα οποία ήταν εύκολα προσιτά εξαιτίας της ουσιαστικής ανεξιθρησκείας που επικρατούσε στην αρχαία Ελλάδα.Μια από τις πρώτες αλλοδαπές θεότητες που πλησίασαν οι Ελληνες ήταν η Ισιδα, που τους ήταν γνωστή από παλιά ως θεά της βλάστησης και του κάτω κόσμου και γι’ αυτό την ταύτιζαν με τη δική τους Περσεφόνη και κυρίως με τη Δήμητρα.
Υπάρχει παράδοση που θέλει την Ισιδα παρθένο και να συλλαμβάνει τον μονάκριβο γιο της χωρίς ανδρική συνδρομή. Εκανε και αυτή θαύματα, καθώς ειδικευόταν, και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, στη θεραπεία ποικίλων νοσημάτων, ακόμη και μέσω της εξομολόγησης, της ομολογίας δηλαδή αμαρτιών. Οσοι θεραπεύονταν από τη θεά είχαν την υποχρέωση να γνωστοποιούν δημόσια τη θεραπεία τους και τις ικανότητες της θεάς και να απαγγέλνουν ένα εγκώμιο, μια «αρεταλογία» της. Οι «αρεταλογίες» της Ισιδας είναι ύμνοι στους οποίους απαριθμούνται οι προσφορές της στο ανθρώπινο γένος. Ετσι από αυτούς γνωρίζουμε ανάμεσα στα άλλα ότι η Ισις ήταν αυτή που δίδαξε την καλλιέργεια των καρπών της γης βάζοντας τις βάσεις του πολιτισμένου βίου ή ότι αυτή επέβαλε τον σεβασμό στον θεό και στον όρκο, την αγάπη των γονιών για τα παιδιά και τη φροντίδα των παιδιών για τους γονείς, ενώ εισήγαγε και τον θεσμό του γάμου. Οι ισιακές «αρεταλογίες» μοιάζουν κάπως με τον ευχαριστήριο ύμνο προς την Παναγία, τον γνωστό ως Ακάθιστο Υμνο, μόνο που εδώ ο υμνωδός είναι αυτός που υμνεί και δοξάζει τις «αρετές» της Θεοτόκου, ενώ στις «αρεταλογίες» η ίδια η Ισις είναι αυτή που απαγγέλλει με αυταρέσκεια τις ευεργεσίες της" Αυτά αναφέρει μεταξύ άλλων ο κύριος Τιβέριος. .
Η ιστορία της Θεάς Ίσιδας είναι γνωστή. Η Θεά Νουτ γέννησε δυο ζευγάρια διδύμων. Το ένα ζευγάρι ήταν ο Σεθ και η Νέφθυς. Το άλλο ήταν ο Όσιρις και η Ίσις. Η Ίσις από νεαρό κορίτσι ήταν ήδη πανίσχυρη μάγισσα. Απέκτησε αυτήν την δύναμη από το Ρα, τον ηλιακό Θεό, χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα. Φρόντισε να τον δαγκώσει ένα φίδι, από το οποίο ο Ρα δεν μπορούσε να φυλαχτεί, επειδή δεν ήταν δικό του δημιούργημα.
Από μικρή ήταν αδίστακτη, και γεμάτη, πάθος για εξουσία. Για να αποκτήσει μεγάλη δύναμη στην μαγεία, εξαπάτησε τον "Θεό" Ρα, ο οποίος, έχοντας γεράσει, και ευρισκόμενος σε σημείο μεγάλης αδυναμίας λόγω ηλικίας, έτρεχαν από το στόμα του σάλια, τα οποία, σε συνδυασμό με το χώμα, δημιούργησαν ένα φίδι, μία κόμπρα. Διότι το φίδι αυτό δεν ήταν δικό του δημιούργημα, ο Ρά δεν μπόρεσε να προφυλαχθεί από αυτό. Τότε η Ίσις του είπε ότι θα τον θεραπεύσει, μόνο αν της αποκάλυπτε το μυστικό του όνομα. Ο Ρα δέχτηκε, με αποτέλεσμα, όλη η δύναμη των μαγικών του δεξιοτήτων να περάσουν στην Ίσιδα.
ΙΣΙΣ ΚΑΙ ΟΣΙΡΙΣ
Τα δύο αδέλφια, ο Όσιρις και η Ίσιδα αποφάσισαν να κατοικήσουν στην Αίγυπτο. Την εποχή της διακυβέρνησής τους, η Αίγυπτος γνωρίζει τεράστια πολιτιστική-πνευματική δύναμη με βάση τις αρχές των "θεών" του παγανισμού. Την Αίγπυτο κυβερνούσε η Ίσιδα, καθώς ο Όσιρις προσπαθούσε να εκπολιτίσει τους ανθρώπους. Όταν ο Όσιρις επιστρέφει από μία πνευματική αποστολή, θανατώνεται από τον αδελφό του, και θεό τον Σεθ. Η Ίσιδα τον ανασταίνει μέσα από την αγάπη της, και τις πολύ μεγάλες μαγικές της δυνάμεις, ενώνοντας το σώμα του συζύγου της, το οποίο ο Σεθ είχε τεμαχίσει σε δέκα κομμάτια, τα οποία είχε σκορπίσει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Η "Θεά" Ίσιδα, ήταν παντρεμένη με τον αδελφό της, Την σχέση του αιμομικτικού ζεύγους, ζήλεψε ο αδελφός τους ο Σέθ. Ο Σέθ, σκότωσε τον αδελφό του τον Οσίρι, για να γίνει εκείνος εραστής της Ίσιδας.
Στην μαγική τελετουργία της αναστάσεως του Οσίρι, της συμπαραστάθηκαν και άλλοι Θεοί, όπως η αδελφή της Νέμφις, ο ανηψιός της ο Άνουβις, ο Θωθ και ο Όρος. Η Ίσις επέτυχε να αναστήσει τον αδελφό και σύζυγο-εραστή της. "Ομως δυστυχώς για εκείνη, τις έλειπε, το πιο βασικό μέλος από το σώμα του Οσίρι. Αυτό ήταν το μόριο του, το οποίο αναζητούσε στα πέρατα της γής, χωρίς αποτέλεσμα. Εν τούτοις, η παντοδύναμη θεά, επετυχε να γονιμοποιηθεί, μόνη της. Το όνομα Ίσις είναι λέξη Eλληνική, και προέρχεται από το Aιγυπτιακό Ισέτ, που σημαίνει θρόνος. Ο Πλούταρχος, ο οποίος διετέλεσε αρχιερέας στο Μαντείο των Δελφών, αναφέρει ότι το όνομα της Θεάς Ίσιδας, σημαίνει "αυτή που της αρμόζουν η γνώση και οι επιστήμες".
Η Ίσιδα, υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες μάγισσες όλων των εποχών. Ασκούσε κατά κόρον την μαύρη μαγεία, όπως όλες οι ιέρειες εκείνων των αιώνων, που ήταν ενταγμένες στον παγανισμό. Επίσης είχε αισχρή αιμομικτική-σεξουαλική σχέση, με τον αδελφό της, τον Οσίρι, και για να μπορέσει να τον αναστήσει, χρειάστηκε την βοήθεια, και άλλων θεών.
Ο "θεός" Οσίρις, δεν ήταν σε θέση να αναστηθεί από μόνος του, όπως ο κύριος Σωτήρας και Λυτρωτής ημών, ο Ιησούς Χριστός.
Ξεχνά φαίνεται, είτε θέλει να ξεχνά, ο κύριος Τιβέριος ότι η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν παρθένα, και φυσικά δεν είχε ποτέ αιμομικτικές-σεξουαλικές σχέσεις, με τους συγγενείς της, όπως η θεά Ίσιδα. Η Παναγία έχει την πραγματική δύναμη, να κάνει από μόνη της Θαύματα, και δεν χρειάστηκε ποτέ την βοήθεια, κάποιων άλλων "θεών", για να θαυματουργήσει.
Με αυτή την ατυχέστατη σύγκριση την οποία έκανε, ο κύριος Τιβέριος, προσέβαλε την παρθενία και την αγνότητα της Παναγίας, όσο και την αναμφισβήτητη δύναμη της μητέρας του Χριστού, να κάνει Θαύματα
, από μόνη, χωρίς την βοήθεια, άλλων "θεών" όπως η Θεά Ίσιδα. Η μητέρα του θεανθρώπου, δεν υπήρξε πότε "μαγισσα", καθώς είναι η μητέρα μιναδικού αληθινού θεού.
Ένας από τα πολλά ονόματα που εκπροσωπούσαν την "θεά, ήταν Ίσις η Παρθένα του Κόσμου. Η λέξη Παρθένα κατά τους αρχαίους χρόνους, για να δηλώσει την γυναίκα που δεν ανήκει σε κανέναν άνδρα. Είναι εκείνη που ανήκει μόνο στον εαυτό της, ενώ παράλληλα έχει συζύγους και εραστές.
Είναι γνωστό και ιστορικά δεδομένο, ότι σε όλα τα ειδωλολατρικά θρησκεύματα υπήρχαν "θεότητες" των πιο ταπεινών παθών, όπως της εκδίκησης, του μίσους, του φόνου, της απάτης, του ψεύδους, της κλοπής, της πορνείας, της μοιχείας, της αχαλίνωτης ερωτικής λαγνείας, των σεξουαλικών διαστροφών-οργίων κλπ.
Εκείνους τους αιώνες έλαβαν χώρα πάσης φύσεως ηθικές παρεκτροπές, ακατονόμαστα όργια, στο όνομα των δαιμόνων της αρχαίας θρησκείας. Η λατρεία των υπολοίπων "θεών" του παγανισμού, εκτόπισε τα Απολλώνια αξιώματα, το μέτρον άριστον και το μηδέν άγαν. Βασικό στοιχείο της λατρείας των αρχαίων "θεών, ήταν τα ακατονόμαστα σεξουαλικά όργια, ο χυδαίος ερωτισμός, και οι πάσης φύσεως ηθικές παρεκτροπές.
Την λατρεία του παγανισμού έφερε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ο Κάδμος. Η πρώτη πόλη η οποία λάτρεψε τους Ολύμπιους Θεούς από την Αίγυπτο, ήταν η αρχαία Θήβα.
Η λατρεία των ειδώλων στα αρχαία χρόνια, επιβλήθηκε από τα τυραννικά καθεστώτα, με μοναδικό σκοπό την παρεκτροπή των απαίδευτων και εξαθλιωμένων μαζών στις ηδονές, τις ηθικές ελευθεριότητες, με σκοπό να μην διαμαρτύρονται για την πολιτική, την οικονομική και την κοινωνική κατάπτωση. Το ίδιο ακριβώς, συμβαίνει και κατά την σύγχρονη εποχή, ώστε να μην είναι σε θέση να διαμαρτύρεται ο χυδαίος όχλος η πλεμπάγια, όπως την αποκαλεί ο Κωστής Παλαμάς, στο διαχρονικό ποίημα του ¨Γύριζε"
Την αρχαία εποχή, οι απαίδευτες μάζες συμμετείχαν με μεγάλο πάθος σε αυτά τα αχαλίνωτα όργια, διότι οι ηγεμόνες, επέτρεψαν να υπάρχει σε αυτά, πλήρη ελευθερία, ακόμη και στα πιο ταπεινά ένστικτα των πιστών. Μοιχοί, πόρνοι, έκφυλοι και κάθε λογίς ανώμαλοι, είχαν το αναυθεραιτο δικαίωμα, να ικανοποιήσουν τα αισχρά σαρκικά τους πάθη, εκτελώντας τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, με σοδομισμούς, καταπόσεις, ομαδικό σεξ κλπ
Η πνευματική επανάσταση των προγόνων μας, ενάντια στην τυραννία, του ξενόφερτου Δωδεκαθέου, ξεκίνησε στην αρχαία Ιωνία, εξαιτίας του ευνοϊκού πολιτικού και κοινωνικού περιβάλλοντος που επικρατούσε.
Μακριά από τα Φοινικικά-σκοταδιστικά ιερατεία της μητροπολιτικής Ελλάδος και τον φανατισμό των μαζών, επέτυχαν οι Ίωνες φιλόσοφοι να ξεφύγουν από τα δεσμά του δωδεκαθέου και να σκεφτούν ελεύθερα, με βάση την λογική. Αυτή η ανάταση της Ελληνικής επιστήμης δεν έγινε χωρίς την αντίδραση των παγανιστών. Οι μεγάλοι Ίωνες φιλόσοφοι δεινοπάθησαν από το σκταδιστικό ιερατείο και τον δαιμονιζόμενο όχλο. Ο μεγαλύτερος προσωκρατικός φιλόσοφος, ήταν ο Ηράκλειτος. Ο Ηράκλειτος είναι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες φιλοσόφους όλων των εποχών. Μεταξύ άλλων ο μέγας προσωκρατικός φιλόσοφος, μας δίδαξε το Πατήρ πάντων ο πόλεμος. Ο πόλεμος άλλους τους κάνει "Θεούς" και ελεύθερους, και άλλους τους κάνει δούλους ".
Για όσους δεν γνωρίζουν, ενδεικτικό είναι αυτό που είπε ο Σωκράτης σχετικά με τον Ηράκλειτο, όταν διάβασε το έργο του : "Από αυτά που κατάλαβα είναι όλα πολύ σπουδαία, νομίζω όμως ότι είναι εξίσου σπουδαία και αυτά που δεν μπόρεσα να καταλάβω. Ωστόσο χρειάζεται να είσαι ένας δεινός κολυμβητής, σαν αυτούς από την Δήλο, για να μην πνιγείς μέσα στο βιβλίο του Ηρακλείτου". Ο μέγας Ηράκλειτος ήταν όπως όλοι οι γνήσιοι Έλληνες φιλόσοφοι, σοφιστές, ρήτορες κλπ, μονοθειστής.
Ανέκαθεν από καταβολής του Ελληνικού έθνους, οι Έλληνες πανεπιστήμονες γνώριζαν και δίδασκαν τον έναν θεό δημιουργό. Ο Ηράκλειτος αναφέρει σχετικά με τον έναν Θεό : Ακόμη και τα ήμερα ζώα, τα άγρια, τα πουλιά, και τα ψάρια, γεννιούνται , ακμάζουν και πεθαίνουν υπακούοντας στους νόμους του ενός Θεού.(Αριστοτέλης, περί κόσμου, 6. 401a 8). Για τον Θεό όλα είναι ωραία, αγαθά και δίκαια.
Μόνον για τους, ανθρώπους άλλα είναι καλά, και άλλα άσχημα (Πορφύριος). Ο Μέγας Φιλόσοφος, δεν θα μπορούσε να παραμείνει θεατής στην καταστροφή του Ελληνισμού από το ξενόφερτο δωδεκάθεο. Ο αρχαίος Ελληνικός κόσμος σάπιζε αργά και σταθερά σε πνευματικό, ηθικό, και κατ επέκτασιν σε πολιτικό, στρατιωτικό και κοινωνικό επίπεδο εξαιτίας του παγανισμού. Η κατάληξη ήταν να κατακτήσουν κατ ουσίαν αμαχητί οι αρχαίοι Ρωμαίοι, τους Έλληνες. Θέλοντας και ο Μέγας Εφέσιος φιλόσοφος να συμβάλει στο να αποτραπεί η καταστροφή του Ελληνισμού από το δωδεκάθεο, αναφέρει σχετικά με της θυσίες ότι : "Ενώ ζητούν να εξαγνιστούν με καθαρμούς, εν συνεχεία μιαίνονται με άλλο αίμα από τις νέες θυσίες που κάνουν.
Είναι σαν να είναι κάποιος βουτηγμένος στην λάσπη και προσπαθεί να καθαριστεί βάζοντας και άλλη λάσπη επάνω του". Επίσης αναφέρει ο Ηράκλειτος : " Ότι όσοι προσεύχονται στα αγάλματα των δαιμονικών "θεών", αυτό ισοδυναμεί με το να μιλά κάποιος σε τοίχους". Από το εργο Αριστοκριτος Θεοσοφια 68, Ωριγένης κατά Κελσου VII 6 2. Ακόμη μεταξύ πολλών άλλων μας δίδαξε ότι οσοι συμμετέχουν στα μυστήρια (Ελευσίνια, Διονυσιακά κλπ), είτε είναι μάγοι, μύστες και ιερείς των δαιμόνων, στην μετά θάνατον ζωή, θα υποστούν μεγάλες τιμωρίες (Κλήμης, Προτρεπτικός 22). Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν που ο μέγιστος των προσωκρατικών φιλοσόφων απέμεινε με την σειρά του, χωρίς βιβλία, καθώς του τα έκαψαν οι πιστοί του δωδεκαθέου.
Η θρησκεία αυτή έγινε αποδεκτή από τους Έλληνες της πρώιμης αρχαιότητας, καθώς η επιστημονική σκέψη ήταν σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Όταν όμως ξεκίνησε να αναπτύσσεται η λογική σκέψη, η ειδωλολατρική θρησκεία τέθηκε σε αμφισβήτησή της και άρχισε να περιορίζεται στον αμόρφωτο χυδαίο όχλο. και τους χωρικούς, όπως αναφέρει, ο κορυφαίος καθηγητής, στην αρχαία Ελληνική ιστορία Martin Nilson (Μartin Nilson-Η ιστορία της αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας). Όλοι οι μεγάλοι σοφοί της αρχαιότητας δεν δέχτηκαν, την αρχαιοελληνική ειδωλολατρία, για αυτό και την αποκαλούσαν ξενόφερτη και ανάξια του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού.
Σύμφωνα με τον πατέρα της ιστορίας τον Ηρόδοτο, (Β Βιβλίο, Ευτέρπη), οι Φοίνικες ήρθαν από την Αίγυπτο, από το 1519 π.Χ. και μετά. Εκείνοι κατέκτησαν δια της βίας Στερεά Ελλάδα, και Πελοπόνησο και επέβαλαν το δωδεκάθεο. Η βίαιη επιβολή του δωδεκαθέου, άγγιξε τα όρια γενοκτονίας στην Ελληνική επικράτεια. Τα αρχαία χρόνια, μεταξύ άλλων έλαβαν χώρα, φοβεροί εμφύλιοι πόλεμοι, τους οποίους πάντοτε υποκινούσε το Φοινικικό ιερατείο των Δελφών. Κατά την εποχή των Περσικών πολέμων, το Φοινικικό μαντείο των Δελφών, ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών και καλούσαν τους Έλληνες, μέσω ψευδοχρησμών να μην πολεμήσουν. Η Ελλάδα ήταν το κέντρο του πολιτισμού, εντούτοις όλοι οι σημαντικοί αρχαίοι Φιλόσοφοι διώχθηκαν, φονεύθηκαν και δημεύτηκαν οι περιουσίες τους. Η φιλοσοφία άνθιζε και χάριζε το πνεύμα της παντού.
Δύο από τις μεγάλες μορφές ήταν ο Σωκράτης και ο Πρωταγόρας. Ο μεγάλος σοφιστής Πρωταγόρας, ξακουστός για την ρητορική του δεινότητα και την φιλοσοφική του κλίση αλλά και για τα υψηλά δίδακτρα που χρέωνε στους μαθητές του, καταφτάνει στην Αθήνα.
Στο έργο "Πρωταγόρας" του Πλάτωνος βλέπουμε αυτές τις δύο μεγάλες μορφές να συναντιούνται, να συγκρούονται. Είναι ξεκάθαρο ότι η φιλοσοφία στην Αθήνα ακμάζει όσο τίποτα άλλο, και αποκτάει όλο και περισσότερους πιστούς. Ο Σωκράτης αποκτάει ένα μεγάλο μαθητή, τον γνωστό σε όλους μας Πλάτωνα ο οποίος αργότερα αναπτύσσει την Πλατωνική φιλοσοφία και δημιουργεί την Ακαδημία Πλάτωνος μέσα από την οποία επιδιώκει να περάσει τη γνώση του. Αντίστοιχα ο Πρωταγόρας αποκτάει τον Πρόδικο τον Κείο, σπουδαίος για τη ρητορική και σοφιστική του ικανότητα. Εξαιτίας της δήλωσης του Πρωταγόρα οτι δεν ξέρει στο εαν υπάρχουν θεοί, οι Αθηναίοι τον έδιωξαν από την πόλη και έκαψαν τα βιβλία του στην Αγορά, ολα τα αντίτυπα (Φιλόστρατος, Βίοι Σοφιστών, I 10, 3. Ησύχιος, Ονοματολόγος. Σέξτος Εμπειρικος, Προς μαθηματικούς, IX 55)
Δυστυχώς μέσα σε αυτή την μεγάλη φιλοσοφική άνθιση συμβαίνουν μία σειρά από αλλεπάλληλα γεγονότα που αποδεικνύουν την πραγματική πνευματική κατάσταση των Αθηναίων, μπροστά στο ανάστημα των μεγάλων φιλοσόφων. Ο Πυθόδωρος κατηγορεί τον Πρωταγόρα για αθεΐα και η Αθηναϊκή πολιτεία καταδικάζει το βιβλίο "Περί Θεών" ως αιρετικό κυνηγώντας τον μεγάλο σοφιστή ως κοινό εγκληματία από την πόλη ενώ όλα τα αντίγραφα του βιβλίου καίγονται δημοσίως στην πυρά. Η επικρατούσα θρησκεία ήταν τόσο σκοτεινή που δεν θα επέτρεπε σε καμία περίπτωση ένα βιβλίο που αμφισβητούσε τους "θεούς". Λίγα χρόνια αργότερα η Αθηναϊκή πολιτεία δικάζει τον Σωκράτη και τον οδηγεί στο θάνατο για τους ίδιους λόγους .
Η βλάβη η οποία έχει προκληθεί είναι ανεπανόρθωτη. Ο μεγάλος φιλόσοφος Σωκράτης οδηγείται στον θάνατο με κώνειο και ασκείται μεγάλος πόλεμος στην Ελληνική φιλοσοφία για ακόμα μία φορά. Οι μεγάλοι σοφοί, όπως ο Πλάτωνας και ο Πρόδικος καταλαβαίνουν πλέον ότι το περιβάλλον της Αθήνας πολεμά το θείο δώρο της Ελληνικής φιλοσοφίας. Ο Πλάτωνας αποτυγχάνει να εφαρμόσει το όραμα της ιδανικής πολιτείας στην Αθήνα και προσπαθεί να γίνει δεκτός στη Ρώμη όμως καταδιώκεται και από εκεί. Ο Πρόδικος κατηγορείτε ότι "διαφθείρει" τους νέους και καταδικάζεται σε θάνατο με κώνειο όπως ο Σωκράτης.
Αυτοί δεν ήταν οι μόνοι που πέθαναν στην απομόνωση ή εκδιώχθηκαν για χάρη της φιλοσοφίας. Ο Αναξαγόρας μηνύθηκε για ασέβεια επειδή διακήρυσσε ότι ο ήλιος είναι μια διάπυρη μεταλλική μάζα, και καταδικάστηκε σε πρόστιμο 35 ταλάντων και εξορία. Κατά άλλους καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Ο Θεόδωρος ο Κυρηναίος, ο επονομαζόμενος Άθεος, που έζησε στο α΄ μισό του 3ου π.Χ. αι. κατά τον Διογένη Λαέρτη (2, 101-102) αφού εξορίστηκε για τη διδασκαλία του από την Αθήνα, κατέφυγε στην αυλή του Πτολεμαίου, και έπειτα στην Κυρήνη, όπου επίσης εξορίστηκε, για να καταφύγει ξανά στην Ελλάδα. Ο Διαγόρας ο Μήλιος εξορίστηκε από τους Αθηναίους επειδή έλεγε πως οι θεότητες του Ολύμπου είναι ανύπαρκτες και επειδή διακωμωδούσε τα απόκρυφα των μυστηρίων, τον καταδίκασαν σε θάνατο, επικηρύσσοντας το κεφάλι του με ανταμοιβή ένα τάλαντο. Ο Στίλπων ο Μεγαρεύς δικάστηκε και καταδικάστηκε για ασέβεια προς τα μνημεία των θεών, και η ποινή ήταν εξορία.
Στο όνομα της φιλοσοφίας υπήρξαν Έλληνες, Ήρωες μάρτυρες, Σοφοί που διώχθηκαν από την επικρατούσα θρησκεία, το Φοινικικό δωδεκάθεο και το κράτος, για λόγους θρησκευτικούς. Η εξουσία καταδίκασε την φιλοσοφία και την οδήγησε σε αφανισμό, Ο Διοπείθης (5ος αι. π.Χ.) ήταν χρησμολόγος. Υπήρξε αντίπαλος του Περικλή και των μεταρρυθμιστών και επέτυχε την ψήφιση νόμου εναντίον όποιου θα επιχειρούσε μεταβολές στη θρησκεία. Με βάση αυτό τον νόμο μηνύθηκε και εξορίστηκε ο Αναξαγόρας.
Εγκρίθηκε η πρόταση του μάντη Διοπείθη από τους Παγανιστές και έγινε νόμος στην Αρχαία Αθήνα κατά των φιλοσόφων που δεν πίστευαν στα θεία και διέδιδαν θεωρίες για τα ουράνια φαινόμενα (Πλούταρχου Περικλής, 32) με ποινές την εξορία, τον θάνατο και το κάψιμο των συγγραμμάτων (Nauk, Fragm. Trag. Gracc. 2η έκδοση, σελ. 771). Στις αγράμματες και εξαθλιωμένες μάζες, της αρχαίας Ελλάδος, επέβαλαν τους Αιγύπτιους Δαίμονες. Οι 'Έλληνες φιλόσοφοι, οι σοφιστές, οπώς και οι επιστήμονες, δεν δέχτηκαν ποτέ αυτήν την ξενόφερτη-δαιμονική και αστεία θρησκεία από την Αίγυπτο, ως κάτι σοβαρό. Άλλωστε αυτό ήταν αδύνατον να συμβεί καθώς η φαιδρότητα του δωδεκαθέου ξεπέρασε κάθε όριο. Για αυτό και ο ύπατος των φιλοσόφων, αναφέρθηκε, με πολύ σκληρά λόγια για έναν από τους κατεξοχήν υποστηρικτές του δωδεκαθέου.
Ο Πλάτων κατακρίνει τον Όμηρο και τον Ησίοδο, δύο από τους στυλοβάτες της αρχαίας θρησκείας. Ο Ύπατος των Φιλοσόφων, αναφέρει ότι ο Όμηρος και ο Ησίοδος γύριζαν σαν αλήτες από χώρες σε χωριά απαγγέλλοντας τις ραψωδίες τους, και ότι δεν μπόρεσαν δε πουθενά ούτε την αρετή να διδάξουν κι' ούτε να αποκτήσουν πιστούς φίλους και υποστηρικτές. Κι' αυτός ο φίλος του Ομήρου, ο Κρεώφυλος. συμπεριφέρθηκε πολύ πρόστυχα στον ποιητή. Τέτοια ήταν η επίδραση του Ομήρου! Ποιητής χωρίς φίλους, χωρίς κύρος, χωρίς οπαδούς! Γι' αυτό μιά που δεν ήταν σπουδαία προσωπικότητα, ούτε ωφέλησε καμμιά πόλη με τα έπη του, ούτε πέρασε για σπουδαίος νομοθέτης, διδάσκαλος ή σοφός, και ούτε καμμιά πολιτεία τόνε μνημονεύει για δικό της αρχηγό".
Οι 'Έλληνες φιλόσοφοι και σοφιστές, επιστήμονες, δεν δέχτηκαν ποτέ αυτήν την ξενόφερτη-δαιμονική θρησκεία από την Αίγυπτο, ως κάτι σοβαρό. Άλλωστε αυτό ήταν αδύνατον να συμβεί καθώς η φαιδρότητα του δωδεκαθέου ξεπέρασε κάθε 'όριο.
Ενδεικτικά σας αναφέρω ότι στην αρχαία Αίγυπτο, έκαναν ειδικές τελετές μαύρης μαγείας σε σφαγμένα βόδια. Μετά έπαιρναν τα κεφάλια των βοδιών στα οποία έδιναν ειδικές κατάρες.Εν συνεχεία πήγαιναν στην αρχαία αγορά της Αιγύπτου και εάν δεν έβρισκαν Έλληνες να τα πουλήσουν τότε τα πετούσαν στον ποταμό, έβριζαν και έφευγαν απογοητευμένοι. Ακόμη οι Αιγύπτιοι, απαγόρευαν στους υπόλοιπους να τρώνε από πηρούνια Ελλήνων, και να φιλούν Ελληνίδες, Έλληνες στο στόμα. Eννοείται ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έκαναν και περιτομή, μεταξύ άλλων. Πολύ αστεία είναι η περιγραφή των αλλοδαπών γυναικών, οι οποίες ήταν ιέρειες στο δαιμονικό μαντείο της Δωδώνης, από τον πατέρα της Ιστορίας τον Ηρόδοτο. Οι βάρβαρες αυτές ιέρειες μιλούσαν μία πολύ ΄άσχημη βαρβαρική διάλεκτο, που έμοιαζε με διάλεκτο πουλιών. Για αυτό τον λόγο της αποκαλούσαν οι ντόπιοι περιστέρες. Όταν κάποτε η μια από αυτές τις ιέρειες, μίλησε με μία πιο ήπια διάλεκτο, τότε είπαν οι κάτοικοι της Ηπείρου, ότι η περιστέρα μίλησε με ανθρώπινη λαλιά. Φυσικά οι αλλοδαπές σκλάβες, από την Αίγυπτο, ήταν μελαμψές. Ο Παυσανίας στο έργο του Αρκαδικά μας αναφέρει ότι οι σατανιστές ιερείς του Λυκαίου Διός, έκαναν τελετές μαύρης μαγείας όπως οι σημερινοί ζουλού, και ινδιάνοι, για να έρθει βροχή σε περιόδους ξηρασίας.
Κλείνοντας να αναφέρω, ότι η ελευθερία πίστεως, είναι θεόδοτη, Είναι δοσμένη από τον ίδιο τον Θεό, για αυτό ο κάθε άνθρωπος, έχει το δικαίωμα να πιστεύει όπου θέλει. (1)
Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος
www.greek-language.gr › digitalResources › ancient_greek › library
https://el.wikisource.org › wiki › Ιστορίαι_(Ηροδότου)
www.greek-language.gr › ancient_greek › library › browse
Πλάτων-Μενέξενος και Ισοκράτης-Ελένης εγκώμιον.
Όλα αυτά με την απαραίτητη προυπόθεση να μην επιβάλλουν τα πιστεύω τους σε τρίτους, είτε δια της βίας, είτε με πλάγιους τρόπους. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η άλλη πλευρά δεν συναινεί ; Είναι λοιπόν δίκαιο να καθήσουμε να αφανιστούμε όλοι οι Έλληνες χωρίς να έχουμε πειράξει κανέναν απολύτως ;
Όλα αυτά διότι από τα αρχαία χρόνια ο πολιτισμός μας, και η ιδεολογία μας, είναι εμπόδιο στην δημιουργία παγκόσμιου εωσφορικού κράτους.
Από όλους τους προαναφερόμενους, εξαιρείται, ένα μικρό μέρος. βάση των Φιλοσοφικών-μαθηματικών σταθερών, μέτρον άριστον και μηδέν άγαν".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου