Η ευσεβεστάτη Αυγούστα Ειρήνη, η Αθηναία και ο γενναίος Αυτοκράτορας Ρωμανός ο Δ Διογένης.

Όλοι οι μεγάλοι Έλληνες που πολέμησαν, προστάτεψαν, και ευεργέτησαν την Ορθοδοξία και το έθνος, από την αρχαιότητα, μέχρι και σήμερα είχαν τραγικό τέλος. (1)  

Δύο φορές έγινε στην παγκόσμια ιστορία η αναστήλωση των ιερών εικόνων και τις δυο φορες την αναστήλωση την έκαναν δύο γυναίκες. Μια πολύ ηθική γυναίκα κράτησε όρθια την Ελληνική-Ρωμαική αυτοκρατορία. Καταλυτικό ρόλο στην αποκατάσταση, των Ιερών Εικόνων εικόνων, και την σωτηρία της αυτοκρατορίας, διαδραμάτησε η Ειρήνη, η Αθηναία.

Για αυτό διαχρονικά θα πρέπει ανάλογα με την ηθική, την παιδεία και τις ικανότητες τους, όλες οι γνήσιες Ελληνίδες να έχουν σημαντικούς ρόλους και θέσεις.Τα επιτεύγματα της αυτοκράτειρας Ειρήνης, έφεραν το γυναικείο φύλο στο απόγειο του. Εκείνη την εποχή, που ανέβηκε στον θρόνο, η Ειρήνη, υπήρχαν αρκετοί γενναίοι και έξυπνοι άνδρες οι οποίοι πολεμούσαν καθημερινά στα πεδία των μαχών για να προστατέψουν την Ελληνική-Ρωμαική αυτοκρατορία. Εν τούτοις δεν επέτυχαν να αποκαταστήσουν την λατρεία των Ιερών Εικόνων.

Ότι δεν έκαναν πολλές χιλιάδες γενναίοι-ήρωες Έλληνες στρατιωτικοί, το κατόρθωσε μαι γυναίκα, η Αυγούστα Ειρήνη. Το επίτευγμα της Ειρήνης δεν ήταν καθόλου τυχαίο, καθώς υπήρχε υψηλότατο θρησκευτικό υπόβαθρο, ενώ μας δείχνει το πόσο ηθικές και θεοσεβούμενες ήταν τότε όλες οι Ελληνίδες, ώστε να είναι σε θέση να επιτύχουν θαυμαστά πράγματα, και παράλληλα σωτήρια για το Ελληνικό έθνος. Δεν ήταν από σύμπτωση η Ελλάδα, κατά την μεσαιωνική εποχή, στην κορυφή του κόσμου, καθώς τα θεμέλια του έθνους τα οποία είναι οι ηθικές γυναίκες, και οι γυναίκες με παιδεία αποτελούσαν την συντριπτική πλειοψηφία.

Οι ενέργειες της αυτοκράτειρας Ειρήνης, μας δείχνουν το τεράστιο ηθικό και πολιτιστικό υπόβαθρο και οτι ακόμη και οι άνθρωποι οι οποίοι υπέπεσαν σε σφάλματα η αμαρτήματα, ήταν σε θέση να κάνουν πάρα πολύ σημαντικά πράγματα για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.

Σημαντικό είναι ότι μέσα από την χριστιανική ηθική η Αυγούστα Ειρήνη, και οι περισσότερες γυναίκες βίωσαν πιο έντονα τα θρησκευτικά συναισθήματα από τους άνδρες, με αποτέλεσμα μια γυναίκα και μόνον, να είναι σε θέση να δώσει τέλος στον πιο θανατηφόρο εμφύλιο όλων των εποχών για το Ελληνικό έθνος.

Οι περισσότερες Ελληνίδες γυναίκες εκείνη την εποχή ήταν εικονόφιλες. Αυτό είναι ένα ακόμη ενδεικτικό στοιχείο. Σε αυτό τον πιο σημαντικό ρόλο έπαιξε η ορθή πίστη στον Σωτήρα Ιησού Χριστό, η μονογαμία εφ όρου ζωής, και οι κατά φύσιν ερωτικές πράξεις, των γυναικών αυτών.

Κοινά χαρακτηριστηκά όλων εκείνων των γυναικών ήταν η ισχυρή πίστη, η μοναγαμία και τα χρηστά ήθη. Η Ειρήνη διακρινόταν για την ηθική, την παιδεία και την μεγάλη ομορφιά της. 

Όλα αυτά τα στοιχεία ήταν απαραίτητα για να γίνει μια γυναίκα αυτοκράτειρα κατά τον Μεσαίωνα, στην κορυφαία αυτοκρατορία του κόσμου. Το όνομά της είναι συνδεδεμένο με την πρώτη και καταλυτική αναστήλωση των εικόνων που θεσπίστηκε από την ζ΄Οικουμενική σύνοδο. Με αυτήν την ενέργεια της έσωσε την Ορθοδοξία και την αυτοκρατορία από βέβαιο αφανισμό. Μετά τον θάνατο του βασιλιά Λέοντα η Ειρήνη ανέλαβε την κηδεμονία του δεκάχρονου Κωνσταντίνου ΣΤ΄.

Ήταν εικονόφιλη ενώ είχαν βρεθεί και εικόνες στο προσκέφαλό της. Τότε ο αυτοκράτορας την επέπληξε σφοδρότατα και διέκοψε κάθε επαφή μαζί της. Λίγες μέρες μετά την ανάρρηση του γιού της στον Ελληνικό-Ρωμαϊκό θρόνο εξουδετέρωσε μία απόπειρα εικονομάχων αρχόντων να ανεβάσουν στον θρόνο τον ετεροθαλή αδελφό του Λέοντα Δ΄, τον καίσαρα Νικηφόρο. Μετά από αυτό η βασίλισσα υποχρέωσε όλους τους γιούς του Κωνσταντίνου Ε΄, να περιβληθούν το ιερατικό σχήμα.

Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από την Ειρήνη είχε αρχίσει η προσπάθεια γiα την αποκατάσταση των εικόνων. Τον Αύγουστο του 784 ο πατριάρχης Παύλος παραιτήθηκε, επικαλούμενος τύψεις συνειδήσεως γιατί συνέπραξε με εικονομάχους βασιλείς. Νέος πατριάρχης εξελέγη ο λαϊκός μέχρι τότε Ταράσιος, γραμματέας της Ειρήνης, ο οποίος αποδέχθηκε την εκλογή υπό τον όρο σύγκλησης οικουμενικής συνόδου η οποία και αποφασίστηκε.

Η νέα σύνοδος ορίστηκε να αρχίσει τις συνεδριάσεις της στις 17 Αυγούστου του 786 στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Αστάθμητος παράγοντας, υπήρξαν οι εικονομάχοι στρατηγοί, και ο Ελληνικός-αυτοκρατορικός στρατός, που εμφορούνταν από εικονομαχικό πνεύμα. Οι εικονομάχοι στρατηγοί αντέδρασαν βίαια και ματαίωσαν τις εργασίες της συνόδου. Όλοι αυτοί οι στρατιωτικοί ήταν πιστοί στον Κωνσταντίνο τον πέμπτο τον οποίο λάτρευαν ως ημίθεο για τις επιτυχίες του εναντίον των Βουλγάρων και των Αράβων.

Η ΠΑΝΕΞΥΠΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ.

Τότε η Ειρήνη έστειλε τον Σταυρακιο στην Θράκη για να στρατολογήσει νέο στρατό, από εικονολάτρες Χριστιανούς. Έπειτα διακήρυξε την ανάγκη εκστρατείας ολοκλήρου του αυτοκρατορικού στρατού εναντίον των Αγαρηνών . Η βασίλισσα πήρε μαζί της τα καλύτερα τάγματα της βασιλικής φρουράς και βγήκε από την Πόλη για να περάσουν δήθεν στην Ασία, αυτή, η αυλή και τα τάγματα.

Εκεί αφόπλισε τα εικονομαχικά στρατεύματα με την πρόφαση οτι θα περάσουν απέναντι να συζητήσουντις λεπτομέρειες για το πως θα ηγηθεί στην εκστρατεία ενάντια στους Άραβες. Τελικά χιλιάδες γενναίοι στρατιώτες έπεσαν θύματα της ακαταμάχητης γοητείας Ελληνίδας βασίλισσας. Την ίδια ώρα ο στρατός του Σταυράκιου έμπαινε στην Πόλη από τις πύλες της Θράκης. Τα πιστά στην εικονομαχία τάγματα διατάχτηκαν να διαλυθούν.

Με αυτόν τον τρόπο σταμάτησε την αιματοχυσία και τον πιο επικίνδυνο εμφύλιο στην Ελληνική ιστορία, ο οποίος απειλούσε με αφανισμό την αυτοκρατορία (Imperium Rōmānum).

Παρά την διάλυση του εικονομαχικού στρατού, ο τόπος και ο χρόνος δεν θεωρήθηκαν κατάλληλοι για την συνέχιση των εργασιών της συνόδου και οι συνεδριάσεις της έγιναν στην Νίκαια της Βιθυνίας τον Μάιο του 787.

Η εικονόφιλη παράταξη επικράτησε πλήρως. Καταλύθηκε το κύρος της μέχρι τότε θεωρουμένης ως Ζ΄ Οικουμενικής συνόδου της Ιερείας του 754 και αποφασίστηκε η αναστήλωση των εικόνων. Η Ειρήνη υπήρξε μία από τις πιο δυναμικές προσωπικότητες του μεσαίωνα μαζι με την Άννα Κομνηνή, την Ευδοκία-Αθηναΐς και την Υπατία. Σε όλη της την ζωή παρέμεινε μονογαμική, ηθική, εκκλησιαζόταν συνεχώς, έκανε σημαντικό, φιλανθρωπικό έργο και ανέγειρε ναούς.

Μέσα από όλα αυτά άντλησε τις δυνάμεις για να κρατήσει όρθιο τον Ελληνισμό-Ορθοδοξία, στην πιο κρίσιμη ιστορική στιγμή μετά την Περσική επίθεση εναντίον της Ελληνικής-Ρωμαικής αυτοκρατορίας, επί βασιλέως Ηρακλείου. Στα αρνητικά της Ειρήνης οι ενέργειες εναντίον του παιδιού της, του Βασιλιά Κωνσταντίνου του έκτου, κατόπιν παροτρύνσεων των αλλοδαπών συμβούλων της. Μόλις απεβίωσε ο Λέων η βασίλισσα Ειρήνη ως χριστιανή, είχε σαν πρώτο και μοναδικό στόχο την αποκατάσταση των εικόνων, ειδικά μετά από τον απίστευτο και τραγικό εμφύλιο, τον οποίο έζησε.

Ένας εμφύλιος, ο οποίος κατέστρεφε πάρα πολύ άσχημα το Ελληνικό-Ρωμαικό κράτος σε πνευματικό, ηθικό, πολιτικό, στρατιωτικό και κοινωνικό επίπεδο.

ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΓΑΝΙΣΤΩΝ ΠΕΡΙ "ΕΡΒΡΑΙΚΗΣ" ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ.

Οι παγανιστές, κατηγορούν ψευδός την Ελληνίδα, Ειρήνη, ότι ονομαζόταν Σαραντάπηχου.

Το Σαραντάπηχος είναι Εβραικό όνομα. Σαραντάπηχος ονομαζόταν, ο Ιουδαίος από την Τιβεριάδα, ο οποίος ήταν ο δημιουργός της Εικονομαχίας, και ταυτόχρονα, υπήρξε και αυοκρατορικός σύμβουλος του Λέοντα Γ, του Ίσαυρου. (1) Η αυτοκράτειρα Ειρήνη, η Αθηναία σε καμία των περιπτώσεων δεν ήταν Εβραία όπως την κατηγορούν ψευδός. Εάν ήταν Σημιτικής καταγωγής, δεν θα έκανε την αποκατάσταση των εικόνων, μέσα από την Ζ οικουμενική Σύνοδο.

Επίσης εάν ήταν "Σημτικής καταγωγής", δεν θα την ανέτρεπαν από την εξουσία, οι Σημιτικής καταγωγής αξιωματούχοι της πολιτικής αριστοκρατίας Κωνσταντινουπόλεως. Το επώνυμο της, δεν ήταν Σαραντάπηχου, όπως ισχυρίζονται ψευδέσταστα, οι πανάρχαιοι εχθροί των Ελλήνων, οι Φοίνικες-Σημίτες παγανιστές δωδεκαθειστές. Ότι έχει σχέση με τον Χριστό, τον Πλάτωνα και την Ελληνική-Ρωμαική αυτοκρατορία, το καταδιώκουν και το συκοφαντούν οι Σημίτες και όλοι οι άλλοι εωσφορικοί λαοί.

Ήταν τόσο πιστή Ελληνίδα-Χριστιανή η Ειρήνη, η οποία για να αποκαταστήσει την λατρεία των εικόνων, έθεσε σε σοβαρότατο κίνδυνο την υπόσταση της Ελληνικής αυτοκρατορίας. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Ειρήνη, σταδιακά απομονώθηκε, από το προσωπικό της περιβάλλον, και είχε επαφές, μόνον με τους δύο ευνούχους, οι οποίοι ήταν οι προσωπικοί της σύμβουλοι.

Δυστυχώς η αυτοκράτειρα Ειρήνη έπεσε θύμα των αλλοδαπών βασιλικών συμβούλων, με κατάληξη να τυφλώσει το παιδί της. Μετά την Ζ οικουμενική σύνοδο, οι Σημίτες της πολιτικής αριστοκρατίας είχαν ως αποκλειστικό σκοπό να ανατρέψουν, την Ελληνίδα βασίλισσα Ειρήνη, από τον Ρωμαικό θρόνο.

Την ανατροπή της Ειρήνης, την επιθυμούσαν για να επαναφέρουν την εικονομαχία, και την απαγόρευση της λατρείας των ιερών εικόνων. 

Παράλληλα ήθελαν να εκδικηθούν την Ελληνίδα Ειρήνη, και να την καταστρέψουν σε όλα τα επίπεδα, διότι αναστήλωσε της ιερές Εικόνες. Συνεπώς οι αλλοδαποί σύμβουλοι της Ειρήνης είχαν διπλό σκοπό. Σε περίπτωση που οι δύο ευνούχοι σύμβουλοι της Ειρήνης, δεν θα είχαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα προωθούσαν παράλληλα το εναλλακτικό σχέδιο με την Γερμανία και τον γάμο με τον Καρλομάγνο. Τελικά επέτυχαν να την ανατρέψουν από τον Αυτοκρατορικό θρόνο. Αμέσως μετά την εξόρισαν στην νήσο Λέσβο. Εκεί έζησε δέκα χιλιόμετρα, έξω από την πρωτεύουσα του νησιού, την Μυτιλήνη, για δέκα μήνες, καθώς απεβίωσε από τις κακουχίες, και την εγκατάλειψη, σε ηλικία 51 ετών. Όλους εκείνους τους μήνες επαιτούσε στην γύρω περιοχή, και με τα χρήματα που συγκέντρωσε, έχτισε το πρώτο κατά σειρά, μοναστήρι στις Καρυές. 

Η αυτοκράτειρα Ειρήνη και η Θεοδώρα αναστήλωσαν της ιερές εικόνες. Διαχρονικά οι κόρες Χριστού, είναι ευλογία για την Ελλάδα, είναι ευλογία για την κοινωνία, και το έθνος. Είναι απολύτως βέβαιον ότι η Θεοδώρα είχε ως πρότυπο της, την Ειρήνη. Άλλωστε η Ειρήνη έφυγε από την ζωή το 803 μ.Χ., και η Θεοδώρα το 843 μ.Χ., έκανε την δεύτερη και οριστική αποκατάσταση των ιερών εικόνων.

Είναι δεδομένο ότι η επιρροή και τα επιτεύγματα της Ειρήνης ήταν πάρα πολύ έντονα. Η Θεοδώρα ως θαυμάστρια της Ειρήνης, και πιστή Χριστιανή, επικύρωσε τα πρακτικά από την Ζ οικουμενική σύνοδο, την οποία είχε συγκαλέσει η Ειρήνη και αποκατέστησε για δεύτερη φορά στην ιστορία της ιερές εικόνες. 

ΡΩΜΑΝΟΣ Ο Δ ΔΙΟΓΕΝΗΣ

Στις μάχες που διαμόρφωσαν την τύχη της "Βυζαντινής" αυτοκρατορίας, η μάχη του Μαντζικέρτ, κατέχει εξέχουσα θέση, καθώς στις 26 Αυγούστου 1071 μ.Χ., το Ελληνικό-Ρωμαικό κράτος, γνώρισε, την τρίτη μεγαλύτερη ήττα, στην ιστορία του. Στις 21 Μαΐου 1067 μ.Χ. "εφυγε" από την ζωή ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Ι Δούκας, αφήνοντας ως διάδοχο, τον ανήλικο γιό του Μιχαήλ και την όμορφη-νεαρή σύζυγό του Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα. Η Ευδοκία ασκούσε την αντιβασιλεία στην θέση του ανήλικου γιού της.

Όμως η Αυγούστα αισθανόταν πλέον φοβισμενη και πολύ ανασφαλής, για να κυβερνήσει την παγκόσμια αυτοκρατορία, της οποίας οι επαρχίες μαστίζονταν από βαρβαρικές Τουρκικές επιδρομές. Παράλληλα ήταν περικυκλωμένη από μία ομάδα δολοπλόκων αλλοδαπών πολιτικών.Στο πρόσωπο του ανδρείου Ρωμανού Διογένη, η Ευδοκiα βρήκε έναν ιδανικό Αυτοκράτορα ο οποίος ανέλαβε με σθένος τα διοικητικά, στρατιωτικά καθήκοντα*. Ο Αυτοκρατορικός στρατός λάτρευε τον Ρωμανό, διότι πολεμούσε γενναία στην πρώτη γραμμή της κάθε μάχης-πολέμου. 

Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι σε μια μάχη περικυκλώθηκε από δεκάδες στρατιώτες του εχθρού. Εκείνη την χρονική στιγμή έσπευσε σε βοήθεια ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος, ο οποίος έσωσε την ζωή του Ρωμανού , καθώς ήταν σοβαρά τραυματισμένος.

Στους ώμους του μετέφερε τον Ρωμανό, ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος. Όλοι οι Έλληνες αυτοκράτορες-στρατηγοί και οι αξιωματικοί πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου σε κάθε μάχη και πόλεμο. Την πρωτοχρονιά του 1068 μ.Χ,, όταν ο Ρωμανός ο Δ Διογένης εστέφθη αυτοκράτωρ Ρωμαίων, σχεδλιαζε να απαλλάξει τα θέματα της Μ. Ασίας από τις επιδρομές των Σελτζούκων Τούρκων. 

Ο βασιλιάς χωρίς να διαθέτει τα αξιόμαχα στρατεύματα των προηγούμενων στρατηγών-αυτοκρατόρων, επέτυχε σημαντικές νίκες. Το χειρότερο ήταν ότι οι αλλοδαποί σημίτες πολιτικοί, σχεδίαζαν να τον εκθρονίσουν.

Ο νέος αυτοκράτορας αντιπαθούσε τον σάπιο πολιτικό κόσμο της Βασιλεύουσας ο οποίος σπαταλούσε άσκοπα τα χρήματα του Ρωμαικού κράτους, την iδια στιγμή που οι Τούρκοι λεηλατούσαν τα σύνορα. 

Αυτά τα χρήματα προέρχονταν από φόρους των φτωχών Ελλήνων υπηκόων, που έβλεπαν τα σπίτια τους να πυρπολούνται, ενώ παράλληλα τα παιδιά και οι γυναίκες τους οδηγούνταν αλυσοδεμένοι στα Τουρκικά σκλαβοπάζαρα. Ο Ρωμανός συνειδητοποιούσε άμεσα την κρισιμότητα της καταστάσεως εξαιτίας της Σελτζουκικής απειλής. Εργαζόταν σκληρά για την πολιτική-στρατιωτική εξυγίανση του κράτους και δεν είχε καμία πρόθεση να μετατραπεί σε συνεργό τής παρακμής, που προκαλούσε η πολιτική αριστοκρατία.

Μετά τον θάνατο του Βασίλειου του Β΄, μια σειρά εννέα αυτοκρατόρων, είχε κατορθώσει μέσα σε 42 χρόνια να διαλύσει την αυτοκρατορία. 

Οι ήρωες Έλληνες στρατιωτικοί της Μικράς Ασίας, μαζί με τους εξωτερικούς, εχθρούς, όλους εκείνους τους αιώνες αντιμετώπιζαν και τους εσωτερικούς εχθρούς.

Αυτοί ήταν οι Αλλοδαποί αξιωματούχοι, της πολιτικής "αριστοκρατίας" της Κωνσταντινουπόλεως. Εκείνοι χωρίς να πολεμούν, ήθελαν να ασκούν την ανωτάτη εξουσία, για να διαλύσουν την Ελληνική-Ρωμαική αυτοκρατορία. Ήθελαν οι αλλοδαποί πολιτικοί ευνούχοι, να δίνουν διαταγές από τα παλάτια, την ώρα που οι Έλληνες στρατιωτικοί. μάτωναν, έχαναν της ζωές τους, έμεναν ανάπηροι και έπεφταν αιχμάλωτοι, στα πεδία των μαχών για την Ελλάδα. Οι Ήρωες στρατιωτικοί της Μικράς Ασίας σε καμία περίπτωση δεν δεχόταν να θυσιάζονται, επί τόσους αιώνες για την Ελλάδα και να τους κυβερνούν ανθέλληνες αλλοδαποί θηλυπρεπείς προδότες.

Οι ευνούχοι πολιτικοί από την Βασιλεύουσα το μόνον

που έκαναν όλους εκείνους τους αιώνες ήταν να

καταστρέψουν ολοσχερώς το Ελληνικό έθνος, μαζί με την αυτοκρατορία του. Αμέσως μετά τον θάνατο του Βασίλειου του Β, οι αλλοδαποί πολιτικοί κατέστρεψαν την αυτοκρατορία. Παράλληλα οι πολιτικοί αριστοκράτες, εδραίωσαν δια παντός την εξουσία τους. Έκτοτε δεν επέτυχε να τους εκτοπίσει η Ελληνική στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, καθώς η παγκόσμια Ελληνική- Ρωμαική αυτοκρατορία, με βάσεις τον Πλάτωνα, τον Χριστό και την ηθική ζωή, διαλύθηκε ολοσχερώς μέσα σε 42 χρόνια. Αριθμός ρεκόρ.

Αναλογιστείτε ότι 42 χρόνια πριν από τον θάνατο του Βασίλειου του Β., η Ελλάδα είχε φτάσει στο απόγειον της δυνάμεως της, σε ηθικό, πολιτικό, κοινωνικό και στρατιωτικό επίπεδο παραράλληλα, από την ημέρα που είχε δημιουργηθεί το έθνος των Ελλήνων. Όμως δυστυχώς εκείνα τα χρόνια, η πολιτική "αριστοκρατία", είχε διαλύσει ολοσχερώς τον Ελληνικό στρατό. Είχαν αφαιρέσει την ανωτάτη πολιτική-στρατιωτική εξουσία από της Ελληνικές στρατιωτικές οικογένειες της Μ. Ασίας. Κατέστρεψαν όλες της υποδομές του στρατού και του κράτους.

Έφτασαν μέχρι να βάλουν στον αυτοκρατορικό θρόνο έναν δικό τους, τον Κωνσταντίνο Δούκα. Όταν ανέλαβε εκ νέου αυτοκράτορας ένας εκ των Ελληνικών στρατιωτικών οικογενειών της Μ. Ασίας, ο Ρωμανός ο Δ Διογένης, βρήκε εντελώς διαλυμένο τον Ελληνικό στρατό.

Οι στρατιώτες χωρίς ασπίδες, σπαθιά, και άλογα, ήταν απλήρωτοι, με σκισμένες σημαίες, με κουρελιασμένες στολές. Έκτοτε είχαν εδραιωθεί οριστικά και αμετάκλητα, οι αλλοδαποί πολιτικοί στην διοίκηση του Ελληνικού-Ρωμαικού αυτοκρατορικού κράτους. Συνδιοικούν πλέον μαζί με τους Έλληνες στρατιωτικούς.

Η συνδιοίκηση της αυτοκρατορίας, μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών, επισφραγίστηκε με τον γάμο, ανάμεσα σε ένα πολύ επιφανές μέλος της Ελληνικής στρατιωτικής αριστοκρατίας τον Ρωμανό Διογένη, και την χήρα του Κωνσταντίνου Δούκα, την Αυγούστα Ευδοκία, την Μακρεμβολλίτισσα. Πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, έχουμε έναν τέτοιο γάμο, ανάμεσα στις δύο πλευρές, Όλους τους προηγούμενους αιώνες, οι Ήρωες, Έλληνες στρατωτικοί, παντρευόταν, μόνον με μέλη της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Όμως ήταν τόσο κρίσιμη η κατάσταση του Ρωμαικού κράτους, ώστε οι πρόγονοί μας, να μην έχουν το χρονικό περιθώριο, να εκτοπίσουν, τους πολιτικούς-προδότες από την εξουσία.

Η οριστική επισφράγιση, της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών, έγινε μερικά χρόνια αργότερα, με τον γάμο τους Αλέξιου Κομνηνού (Ελληνική ηρωική, στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας, και της Ειρήνης Δούκα (πολιτική, Σημιτική αριστοκρατία). Χωρίς αυτούς τους δύο γάμους, δεν θα μπορούσαν να επιστρέψουν, οι Έλληνες στρατιωτικοί στην διοίκηση του Ρωμαικού κράτους. Εκείνη την εποχή ο μόνος που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά της γενικής παραλυσίας και εναντιώθηκε στους ριψάσπιδες πολιτικούς ήταν ο Ρωμανός. Ο αγώνας του ήταν αιματηρός, Ηρωικός και μοναχικός.

Για τον αυτοκράτορα Ρωμανό Διογένη η σωτηρία της αυτοκρατορίας και τής Ορθοδοξίας ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Ο Ρωμανός είχε αυξημένη την αίσθηση της προσωπικής του αξίας, όπως και όλοι οι Έλληνες στρατιωτικοί. Hταν γενναίος στρατηγός και ικανός ηγέτης. Οι σπουδαιότεροι άνθρωποι όλων των εποχών στην ιστορία του πλανήτη, οι ήρωες Έλληνες της Ρωμαικής αυτοκρατορίας υπολόγιζαν ως άνδρες και Έλληνες μόνον όσους πολεμούσαν. Όλους τους άνανδρους (θηλυπρεπείς) οι οποίοι δέν πολεμούσαν για την Ελλάδα τους σιχαινόταν και τους περιφρονούσαν. 

Aνάμεσα στα εκατομμύρια των αξιωματικών του μεσαίωνα είναι και ο στρατηγός-αυτοκράτορας Ρωμανός ο Δ Διογένης, οποίος περιφρονούσε τους δειλούς που περίμεναν βοήθεια από τον Χριστό και δεν πολεμούσαν.

Όποιος δεν πολεμούσε εκείνους τους αιώνες με το σπαθί στο χέρι δεν τον θεωρούσαν Έλληνα και άνδρα αλλά γυναίκα. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη ατίμωση και προσβολή για έναν γνήσιο Έλληνα άνδρα από το να τον διώξουν από τον Ελληνικό-Ρωμαικό στρατό για οποιαδήποτε αιτία. Αμέσως έχανε την κοινωνική του θέση και υπόσταση. Ο Ιωάννης Κουρκουάς-Τζιμισκής συναίνεσε στην δολοφονία του Αγίου Νικηφόρου Φωκά, ο οποίος ήταν και θείος του διότι όχι μόνον του αφαίρεσε όλα τα στρατιωτικά του αξιώματα, αλλά τον έκανε απλό πολίτη και τον έθεσε σε κατ οίκον περιορισμό.

Δεν του επέτρεψε ο Άγιος Νικηφόρος να πολεμά ούτε ως απλός στρατιώτης. Εκείνους τους αιώνες δεν υπήρχε μεγαλύτερη προσβολή από το να μήν πολεμάς για την Ελληνική-Ρωμαική αυτοκρατορία, τον Κύριο Ιησού Χριστό καθώς και για την προστασία του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού.

     

Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ.

Τι σήμαινε εκείνους τους αιώνες να πολεμά κάποιος γενναία σε καθημερινή βάση μας το έδειξε η μεγαλύτερη Ελληνίδα Χριστιανή Φιλόσοφος.

Ενδεικτική είναι η ενέργεια της μεγαλύτερης Ελληνίδας φιλοσόφου μαζί με την Υπατία, της Πριγκίπισσας Άννας, η οποία μεσολάβησε στον πατέρα της, τον αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό, να μην τιμωρήσει τον αξιωματικό Αρμενικής καταγωγής τον Αλέξιο Μουσελέ, διότι ηταν γενναίος στα πεδία των μαχών.

Ο Ρωμανός ως αυτοκράτορας, είχε ως στόχο, ένα δίκαιο, φορολογικό σύστημα, με σκοπό την ενίσχυση του στρατού, που έφτασε να βασίζεται σε ξένους μισθοφόρους, λόγω της παραμέλησης των εθνικών στρατιωτικών δυνάμεων, και παράλληλα, επιθυμούσε,την κατάργηση των δουλοπάροικων.

O Έλληνας Βασιλέας, δημιούργησε στο μέτρο του εφικτού, ένα αξιόμαχο στράτευμα/ Αρχικά χωρίς να πετύχει κάποια αποφασιστική νίκη, μέχρι εκείνη την στιγμή κατάφερε να αναχαιτίσει την ορμή των Σελτζούκων. Ενδεικτικό της καταστάσεως, ήταν ότι οι Σελτζούκοι είχαν φτάσει μέχρι την Καισάρεια, όπου μεταξύ άλλων, είχαν αφαιρέσει τα Άγια δισκοπότηρα και τις πόρτες, από τον ναό του Αγίου Βασιλείου. !!! Στις μάχες που ακολούθησαν ηγείτο ο ίδιος και οι εχθροί τρέπονταν σε φυγή, ενώ η ανακατάληψη των πόλεων της Ιεραπόλεως και του Αρτάχ έφεραν ανακούφιση στους κατοίκους της Κιλικίας και της Αντιοχείας. Ο σουλτάνος εκμεταλλευόμενος τις καταστάσεις, δεν άφησε χρονικά περιθώρια για ανάπαυλα στο Ρωμανό.

Τον Δεκέμβριο του 1070, ο Άλπ Αρσλάν. κατέλαβε τις πόλεις Μάντζικερτ και Άρτσε της Αρμενίας. Επόμενος στόχος του Αρσλάν ήταν η Έδεσσα, αλλά ο Βασιλέας είχε ήδη αποφασίσει να κτυπήσει τον εχθρό στα εδάφη του αντί να τον καταδιώκει σε Ρωμαικό έδαφος. Στις αρχές Μαΐου 1071, έφθασε στην Καισάρεια όπου κάλεσε πολεμικό συμβούλιο.

Τον Ιούνιο του 1071, ξεκινούν οι Έλληνες. από τήν Θεοδοσιούπολη με προορισμό το Μαντζικέρτ και το Χλιάτ. Ο Ρωμανός, όταν έφτασε μπροστά από την πόλη του Μαντζικέρτ, στις 15 Αυγούστου, χώρισε την στρατιά του και απέστειλε ως εμπροσθοφυλακή τον αλλοδαπό Σημιτικής καταγωγής, Ιωσηφ Τραχωνειάτη για να πολιορκήσει και να καταλάβει το Χλιάτ. Οι δύο πόλεις ήταν τόσο κοντά μεταξύ καi ο Τραχωνειάτης είχε εντολή να να επιστρέψει με την εμφάνιση του Αλπ Αρσλάν. Η φρουρά του Χλιάτ, έντρομη απέστειλε αγγελιοφόρους στο στρατόπεδο του Αρσλάν στην Ιεράπολη για να του αναγγείλουν το τρομερό νέο.

Ο Σουλτάνος αιφνιδιάστηκε από την έξοχη στρατηγική κίνηση του Ρωμανού και κατάλαβε ότι αν έχανε τα Αρμενικά εδάφη, την στιγμή πού αυτός ήταν στην Συρία, θα διαλυόταν τελείως η δύναμή του, το κύρος του και το σουλτανάτο του δεν θα είχε κανένα μέλλον. Στις 20 Αυγούστου με ξαφνική έφοδο, ο Ρωμανός κατέλαβε το Μαντζικέρτ ενώ την ίδια ώρα ο Τραχωνειάτης, προδοτικά εγκατέλειπε τον άτυχο αυτοκράτορα, ο οποίος αγνοούσε την προδοσία του.

Η πολτική αριστοκρατία της πρωτεύουσας, έκανε καλά την δουλειά της, έχοντας πλέον ως μοναδικό σκοπό της, την εξόντωση όχι των εισβολέων Σελτζούκων αλλά εκείνου τού Έλληνα πού προσπαθούσε να σώσει την πατρίδα του. Στις 21 Αυγούστου, ο ηγέτης των Ελλήνων, χωρίς να γνωρίζει ότι ο σουλτάνος είχε καλύψει την τεράστια απόσταση από την Ιεράπολη μέχρι το Χλιάτ, απέστειλε μοίρα ιππικού για ανίχνευση, υπό τις οδηγίες του Δούκα του Δυρραχίου Νικηφόρου Βρυέννιου.

Αυγούστος 1071 μ.Χ.

Ο Ρωμανός αποφάσισε να επιτεθεί στον αντίπαλο παρατάσοντας την στρατιά του, στο Μαντζικέρτ, βορείως της λίμνης Βαν. 

 Ενώ έχει φτάσει η ώρα τής μάχης οι Έλληνες βλέπουν έκπληκτοι να καταφθάνει αιφνιδίως στις γραμμές τους, πρεσβεία εκ μέρους του σουλτάνου με προτάσεις για ειρήνη. Ακολούθησε πολεμικό συμβούλιο στο οποίο επικράτησαν δύο αντίθετες απόψεις. 

O Ρωμανός βρέθηκε στο τρομερό δίλημμα, να δεχτεί έναν ειρηνικό συμβιβασμό με τον Σουλτάνο ή να ξεκινήσει την πολεμική σύρραξη. Κατά την ώρα των διαπραγματεύσεων και μέχρι να αποφασίσουν, κάποιοι θερμόαιμοι Έλληνες, ξεκίνησαν τις εχθροπραξίες. Τότε ο τρομερός πολεμιστής Ρωμανός, αντί απάντησης, φόρεσε μία απλή στρατιωτική πανοπλία γύμνωσε το ξίφος του, και κάλπασε εναντίον των Σαρακηνών. Το μεσημέρι η αυτοκρατορική στρατιά εφορμούσε κατά του αντιπάλου. Η μάχη πού ακολούθησε ήταν σκληρή, και το απόγεμα, παρατηρήθηκε αθρόα διαρροή από μισθοφόρους Σαρακηνούς, στην Τουρκική πλευρά.

Εν τούτοις ο Έλληνας Ρωμανός προελαύνει ακάθεκτος στην καρδιά του εχθρικού στρατεύματος, σκορπίζοντας τον θάνατο στους εχθρούς πού υποχωρούσαν πανικόβλητοι. Για να μην παρασυρθεί όμως σε παγίδα, ο Έλληνας Αυτοκράτορας, σταμάτησε την καταδίωξη και η εμπροσθοφυλακή με άψογο τρόπο, άρχισε να επιστρέφει προς τα μετόπισθεν. Όμως η οπισθοφυλακή πού είχε μείνει αρκετά πίσω από τούς προελαύνοντες, δεν γνώριζε για ποιο λόγο επέστρεφαν τα στρατεύματα.

Τότε συνέβη ίσως η χειρότερη προδοσία στα χρόνια του Ελληνισμού. Ο Ανδρόνικος Δούκας και η εχθρική προς τον Ρωμανό εβραική πολιτική αριστοκρατία, άρχισαν να διαδίδουν με ταχύτητα ότι η εμπροσθοφυλακή οπισθοχωρούσε. Στρέφοντας τα νώτα τους ενημέρωναν τους υπόλοιπους, για την δήθεν υποχώρηση. Άρχιζαν να καλπάζουν προς το στρατόπεδο, σκορπώντας τον πανικό σε ολόκληρη την οπισθοφυλακή και τις εφεδρείες.

Ο Αλπ Αρσλάν από το παρατηρητήριο του, έκπληκτος είδε την Ελληνική στρατιά να διαλύεται, να χάνει την συνοχή της, και η επέλαση να μετατρέπεται σε άτακτη φυγή, ενώ ο αυτοκράτορας με τα στρατεύματά του να απομονώνεται από το κυρίως στράτευμα. Επακολούθησε άνιση μάχη η οποία κατέληξε σε γενική σφαγή των πιό γενναίων και πιστών στρατιωτών του Ρωμανού, των Καππαδοκών και των Αρμενίων.

Ο βασιλιάς χτυπημένος από βέλος συνέχισε να μάχεται με την ίδια μανία μέχρι πού έπεσε. Την άλλη μέρα οι νικητές ανέσυραν τον τραυματισμένο Αυτοκράτορα και τον έφεραν ενώπιον του Σουλτάνου. 

Ο Άλπ Αρσλάν φέρθηκε με άψογο τρόπο στον Ρωμανό, τον περιποιήθηκε με ευγένεια και χωρίς υπεροψία και συζήτησαν επανειλημμένα για την μάχη. 

Ενώ τα δεδομένα μετά την μάχη, ήταν θετικά, για το Ελληνικό-Ρωμαικό κράτος, καθώς ο αυτοκράτορας, επέτυχε ευνοϊκούς όρους, και επέστρεφε ελεύθερος στην Κωνσταντινούπολη παρά την προδοσiα, η σύγκλητος και οί Πολιτικoί συνέχιζαν τις πλεκτάνες !!! Επρεπε να ολοκληρώσουν τα εγκληματικά τους σχέδια, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αν ο Ρωμανός έφευγε από την μέση οι Τούρκοι δεν θα δεσμεύονταν από συνθήκες και θα επαναλάμβαναν τις επιδρομές τους προς τα ανατολικά θέματα. Με εισήγηση του υποχθόνιου, σιχαμερού προδότη Ψελλού, αποκηρύχτηκε ο Ρωμανός και σε συνεργασία με τον Καίσαρα Ιωάννη Δούκα και τούς γιούς του Ανδρόνικο και Κωνσταντίνο, αναγόρευσαν τον γιό της Ευδοκίας Μιχαήλ Ζ’ Δούκα, ως αυτοκράτορα, ενώ την ίδια την εξανάγκασαν να ασπαστεί το μοναχικό σχήμα.

Αμέσως τότε απέστειλαν διάταγμα προς όλες τις ανατολικές επαρχίες με το οποίο τις καλούσαν να συλλάβουν τον Ρωμανό, ενώ συγκρότησαν μία άνευ προηγουμένου, να στρατιωτική δύναμη προκειμένου να τον αντιμετωπίσουν. Ουδέποτε είχαν δείξει παρόμοιο, ζήλο όταν επρόκειτο να αντιμετωπίσουν τούς ξένους εισβολείς. Η συνέχεια έμελλε να είναι οδυνηρή για τον Ήρωα Ρωμανό. Η μοίρα τον καταδίωκε αλύπητα.

Ο Ρωμανός παραδόθηκε στους διώκτες του, και παρά την αρχική συμφωνία πού είχε γίνει για την σωματική του ακεραιότητα, τον τύφλωσαν, τον μετέφεραν στη νήσο Πρώτη της Προποντίδος, όπου και πέθανε τον Αύγουστο του 1072, μέσα σε αφόρητους πόνους πού είχαν προκαλέσει οι πληγές του. Η έκφυλη άρχουσα τάξη, της αλλοδαπής πολιτικής αριστοκρατίας και των πλουσίων αλλοδαπών, άνοιξε τις πύλες προς τούς Τούρκους πού έμελλε να κυριαρχήσουν, δια παντός, στην Μικρά Ασία, να την ερημώσουν και να σβήσουν όλα τα σημάδια προηγούμενων πολιτισμών πού είχαν φωτίσει με τα φώτα τους ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Η καρδιά της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας και των επιστημών. Η πνευματική επανάσταση των προγόνων μας, ενάντια στην τυραννία, του ξενόφερτου Δωδεκαθέου, ξεκίνησε στην αρχαία Ιωνία, εξαιτίας του ευνοϊκού πολιτικού και κοινωνικού περιβάλλοντος που επικρατούσε εκεί τον 6ο π.Χ. αιώνα.

Μακριά από τα Φοινικικά-σκοταδιστικά ιερατεία της μητροπολιτικής Ελλάδος και τον φανατισμό των μαζών, επέτυχαν οι Ίωνες φιλόσοφοι να ξεφύγουν από τα δεσμά του δωδεκαθέου και να σκεφτούν ελεύθερα, με οδηγό την λογική, την μελέτη και την εξερεύνηση. Η γενέτειρα του Ηράκλειτου, του Αναξαγόρα. του Αναξίμανδρου, του Αναξιμένη, του Θαλή, του Ηροδότου, Του Ηράκλειου, του Αγίου Νικηφόρου του Β Φωκά, του Ρωμανού Διογένη, και των τριών Ιεράρχών, έμελλε να χάθει για πάντα. 

Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι

Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος   

Κλείνοντας να αναφέρω, ότι συνυπεύθυνος για την Εθνική προδοσία ήταν και ο Μιχαήλ Ψελλός, ο αποκαλούμενος και ως "Ύπατος των φιλοσόφων".

Ο Ψελλός ήταν ένας ευφυέστατος άνθρωπος. Είχε μελετήσει πολύ την αρχαία Ελληνική γραμματεία, και γνώριζε καλά, τις ανθρώπινες ικανότητες και αδυναμίες. Με συμμάχους του, την κολακεία και την ραδιουργία, είχε ξεκινήσει από αυλοκόλακας για να εξελιχθεί σε έναν αισχίστου είδους χειραγωγό, από αλλοδαπούς προδότες της αυτοκρατορικής εξουσίας. Γνώριζε καλά τους ανθρώπους σαν τον Βασιλιά Ρωμανό, οι οποίοι κέρδιζαν με το αίμα τους, και με θανάσιμους κινδύνους, τα αξιώματα και τις δόξες, καθώς όλους εκείνους τους αιώνες, οι Έλληνες, στρατωτικοί αριστοκράτες, της Μικρας Ασίας, υπήρξαν οι σωτήρες της Αυτοκρατορίας και του Χριστιανισμού,

Όμως σύμφωνα με τον Μιχαήλ Ψελλό, και την Σημιτική πολιτική αριστοκρατία, αυτό το οποίο έκαναν στην πραγματικότητα, οι Έλληνες στρατιωτικοί, ήταν να διαιωνίζουν "άσκοπους" πολέμους. Κατά την γνώμη των πολιτικών αλλοδαπών αξιοματούχων, οι Τούρκοι αποτελούσαν, εκείνη την εποχή, μία μακρινή απειλή. Ακόμα και με την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη, θα χρειαζόταν πολλά χρόνια για να φτάσουν να απειλήσουν την Μικρά Ασία. Μόνον οι στρατιωτικοί, μέσα στα "άρρωστα-πατρωτικά" μυαλά τους, προσηλωμένα μονίμως στους αμυντικούς πολέμους, τις σφαγές των αντιπάλων, και την "αρχομανία" τους, ισχυρίζονταν ότι έρχεται η εθνική καταστροφή, για την Ελληνική-Ρωμαική αυτοκρατορία.

(1)Μηδένα προ του τέλους μακάριζε. Οι προδότες, θα έχουν την τύχη, του Τιμηγενίδη και του Πανιώνιου.

ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ......ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ

Πάγια αρχή μου είναι ότι όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι, έχουν δικαίωμα να πιστεύουν οπού θέλουν. Όλα αυτά με την απαραίτητη προυπόθεση να μην επιβάλλουν τα πιστεύω τους σε τρίτους, είτε διά της βίας, είτε με πλάγιους τρόπους.

Τί γίνεται όμως στην περίπτωση που η άλλη πλευρά δεν συναινεί ;

Είναι λοιπόν δίκαιο να καθίσουμε να αφανιστούμε όλοι οι Έλληνες χωρίς να έχουμε πειράξει κανέναν απολύτως ;

Όλα αυτά διότι από τα αρχαία χρόνια ο πολιτισμός μας, και η ιδεολογία-θρησκεία μας, αποτελούν εμποδιο στην δημιουργία του παγκόσμιου εωσφορικού κράτους.

Από όλους τους προαναφερόμενους, εξαιρείται, ένα μικρό μέρος βάση των παγκόσμιων μαθηματικών σταθερών, μέτρον άριστον και μηδέν άγαν. Αναφέρομαι, μόνον στον τμήμα του Σημιικού λαού, οι οποίοι, απο μονοθειστές, της Παλαιάς Διαθήκης, και πιστοί των προφητών, έγιναν εωσφοριστές, και όχι σε όλους τους Σημίτες. Όλα αυτά με βάση τις συνεντεύξεις, και τις δηλώσεις του Σεραφείμ Πειραιώς.