Ο Άγιος Κοσμάς έκανε γνωστό ότι το ποθούμενο δεν θα ερχόταν όσο το έθνος βρισκόταν στην αμάθεια. Επίσης δίδαξε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες είναι ισότιμοι ενώπιον του Θεού.
Εκείνη την εποχή τα παρθεναγωγεία άρχισαν να ιδρύονται και οι απόφοιτες να προσφέρουν το υπερπολύτιμο έργο στον Ελληνισμό, που ξεκίνησε να αποτινάξει τις αλυσίδες της σκλαβιάς. Στην Μακεδονία μετά τα 1870 άρχισε άγριος προσηλυτισμός.
Τότε ο Ελληνισμός αφυπνίστηκε και με όπλο την παιδεία αγωνίστηκε να προασπίσει τα Ελληνικά συμφέροντα έναντι της Βουλγαρικής απειλής. Όταν ξεκίνησε ο ένοπλος Μακεδονικός αγώνας, οι νεαρές δασκάλες επιτέλεσαν το χρέος στο ακέραιο.
Με τα βιβλία στο χέρι και το περίστροφο κρυμμένο στον κόρφο, αντιμετώπισαν τους κομιτατζήδες που θέλανε να τις εξοντώσουν γιατί γνώριζαν πως αν αποκεφάλιζαν πνευματικά τον τόπο, η Μακεδονία θα έπεφτε στα χέρια τους. Οι γυναίκες αυτές ήταν μεγάλες Ηρωιδες. Οι νεαρές δασκάλες κατά την διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα επιτέλεσαν το χρέος τους ακέραια προς την πατρίδα. Οι δασκάλες ήταν πραγματικά ανδρείες και την αντρειοσύνη αυτή μετέδωσαν στις ψυχές των μικρών μαθητών τους, αλλά και στους φοβισμένους Ελληνες. Μέσα από τις φλογερές ομιλίες τους πήραν θάρρος οι κατατρεγμένοι από τους Βουλγάρους, χωρικοί και αντιστάθηκαν.
Το αποτέλεσμα ήταν να έρθει, με αγώνες θυσίες από πολλούς γνωστούς και αφανείς ήρωες, η πολυπόθητη ελευθερία στην Ελληνική Μακεδονική γη.
ΒΕΛΙΚΑ ΤΡΑΙΚΟΥ
Η Β. Τράικου υπήρξε μια δασκάλα, νεομάρτυς του Μακεδονικού αγώνος. Χωρίς γονείς από μικρή, μα προικισμένη με αδάμαστη θέληση, με την βοήθεια φιλανθρώπων κατόρθωσε να φοιτήσει στο Ανώτερο Παρθεναγωγείο Θεσσαλονίκης.
Το 1900 διορίστηκε δασκάλα στην περιοχής Καρατζόβας, σημερινός Δήμος Αλμωπίας της περιφερειακής ενότητας Πέλλας, στην καρδιά των Βουλγάρων Κομιτατζήδων.
Οταν τον Αύγουστο του 1901, που ο Ίων Δραγούμης κατευθύνονταν στο Ελληνόψυχο Μοναστήρι, την Ηράκλεια Λυγκηστίδα, (σημερινή Μπίτολα), πραγματοποιήθηκε στην Μητρόπολη Θεσσαλονίκης μεγάλη σύσκεψη Ελλήνων πατριωτών, η Βελίκα ήταν παρούσα κι έκανε τις προτάσεις της. Το φθινόπωρο ο Δραγούμης ζήτησε από το Κέντρο Θεσσαλονίκης να του στείλουν ένα πρόσωπο άξιο να επωμιστεί το βαρύ έργο του συνδέσμου Μοναστηρίου – Καστοριάς – Θεσσαλονίκης. Συνιστούσε να είναι έμπιστο, γενναίο, ικανό, να αντέχει σε κακουχίες και πεζοπορία, να διαθέτει εξαιρετική ευφυΐα για ν’ αποφεύγει τις παγίδες των Βουλγάρων, να διακατέχεται από βαθύ αίσθημα ευθύνης και προ παντός να είναι αποφασισμένο να δώσει και τη ζωή του ακόμα για ό,τι πιστεύει κι υπηρετεί.
Η κοπέλα εκείνη στάθηκε άξια στο ύψος της σπουδαίας της αποστολής, γιατί, γνωρίζοντας άπταιστα την τουρκική και βουλγαρική γλώσσα και προικισμένη με σπάνια υποκριτικά προσόντα, παριστάνοντας πότε τη μισότρελη Τουρκάλα χωρική και πότε τη Βουλγάρα ραδικού ή γαλατού, έγινε το μάτι και το αυτί του αγώνα. Κανείς δεν μπορούσε να την υποψιαστεί, καθώς μετέφερε έγγραφα ραμμένα στα ξεφτισμένα της φουστανια ή "χαμένα" στις πλεξουδες της.
Αεικίνητη εκμηδένιζε την απόσταση Μοναστήρι – Θεσσαλονίκη. Το 1903, η βουλγαρική θηριωδία στη Μακεδονία είχε ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Η γη βάφονταν με αίμα αθώων. Άγρια εγκλήματα γίνονταν καθημερινά κι όμως, η Βελίκα, απτόητη, γύριζε στις ερημιές. Όλοι θαύμαζαν κι υπολόγιζαν την προσφορά της. Με τον ερχομό του Παύλου Μελά ο αγώνας εντάθηκε, η μικρή ηρωίδα προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες σαν σύνδεσμος των προξενείων. Σε μια τέτοια αποστολή στα Γιαννιτσά, οι βάρβαροι Βούλγαροι έσχισαν τα νεανικά της στήθη.
Εντούτοις παρά τα βασανιστήρια στα οποία την υπέβαλαν να ομολογήσει τι γνώριζε, εκείνη εξακολουθούσε να μην μιλά.
Πήρε στο θάνατο τα μυστικά της. Ήταν καλοκαίρι, 28 Αυγούστου του 1904. Στην Θεσσαλονίκη, όπου μεταφέρθηκε η σωρός της, της έγινε μεγαλοπρεπής κηδεία και τη θρήνησε μια ολόκληρη λαοθάλασσα. Σήμερα, οι μοντέρνοι νεοέλληνες θεωρούν ότι πρέπει να ξεχαστεί και να παραμείνει μία άγνωστη! Δασκάλες καθ ολη την διάρκεια του Μακεδονικου Αγωνα , παρά το νεαρό της ηλικίας τους, έφευγαν από την ησυχία της Αθήνας και πήγαιναν να διδάξουν στα Ελληνόπουλα της Μακεδονίας Χριστό και Ελλάδα. Πολλοί και πολλές βρήκαν φρικτό θάνατο.
ΛΙΛΗ ΒΛΑΧΟΥ
Η Λίλη Βλάχου ήταν αδελφή του Μακεδονομάχου Ιωάννου Βλάχου ,που σκοτώθηκε το 1906 σε μάχη έξω από το Μοναστήρι. Σπούδασε στο Αρσάκειο με δαπάνη του Ελληνικού δημοσίου και ανέλαβε τη διεύθυνση του Παρθεναγωγείου Εδέσσης. Από την πρώτη στιγμή μπήκε στον αγώνα. Έτσι πέρα από τα άλλα της καθήκοντα,εμψύχωνε με ομιλίες τους Εδεσσαίους και οι μαθήτριές της, ακολουθώντας τα δικά της χνάρια, μεταμορφώθηκαν σε θαυμάσιους συνδέσμους των αγωνιστών.
Η δασκάλα ξεχώρισε αρκετά ώστε ο πρόξενος Κορομηλάς να την προσκαλέσει στην Θεσσαλονίκη, να ενισχύσει το προσωπικό του διδασκαλείου. Εκεί η Βλάχου μύησε στον αγώνα όλες τις δασκάλες,ενώ ανελάμβανε με επιτυχία πολλές δύσκολες αποστολές εκτός Θεσσαλονίκης. Οι Βούλγαροι θορυβημένοι πλήρωσαν αδρά έναν δήμιο τουρκαλβανό και την δολοφόνησαν μέσα στο ίδιο της το σχολείο το 1907.”
ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ.
Σπούδασε στο αθάνατο και διαχρονικό πανεπιστήμιο της Ελληνικής ιστορίας, ειδικεύτηκε στην φιλοπατρία, τον Ηρωσιμό και την αυτοθυσία.
Δίδαξε γλώσσα και ιστορία. Η ένθερμη Ελληνίδα τους μάθαινε την αγάπη για την Ορθοδοξία, τον Χριστό την αγία του Εκκλησία, και το αγιασμένο Ελληνικό έθνος : "Μια φορά και έναν καιρό» τους έλεγε "σε τούτα εδώ τα δοξασμένα χώματα ζούσε ο βασιλιάς Αλέξανδρος, που σκόρπισε το φως και τον ελληνικό πολιτισμό στα πέρατα του κόσμου. Μια φορά κι έναν καιρό από τούτα τα άγια χώματα διάβηκε ο Απόστολος Παύλος, σαν ήρθε να φέρει τον Χριστιανισμό στην ήπειρό μας". Τα παιδιά την άκουγαν με μεγάλη προσοχή και με ανείπωτη υπερηφάνια. Μέσα από την διδασκαλία της, μετέδωσε, τα εθνικά ιδεώδη.
Η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου ανιδιοτελώς, με έντιμο πενία, ζούσε και δίδασκε Χριστό και Ελλάδα . Καθημερινά ανέβαινε τα σκαλοπάτια της λευτεριάς. Μονάχη έγνοια της, η σωτηρία της Μακεδονίας. Στα δεκαεννιά της χρόνια η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου πήρε την σημαντικότερη διάκριση της ζωής της. Από δασκάλα έγινει ηρωίδα του ελληνικού έθνους. 14 Οκτωβρίου 1904. Μια συμμορία κομιτατζήδων περικυκλώνει το σπίτι, κοντά στην Γευγελή, στο οποίο φιλοξενούνταν η δασκάλα. Οι θρασύδειλοι Βούλγαροι πάση θυσία θέλουν να την δολοφονήσουν. Της ζητούν να παραδοθεί. Απαντά με Ελληνικό ηρωισμό
: "Εγώ Ελληνίδα γεννήθηκα, Ελληνίδα και θα πεθάνω".Τρεις ώρες πολεμούσε. Έβαλαν φωτιά και την έκαψαν ζωντανή.
Το κράτος, το προτεκτοράτο των Βαυβαρών, δεν της πρόσφερε καμιά διάκριση. Σχολεία ανά την χώρα έβαλαν διάφορες ονομασίες. όπως "Δημήτρης Γληνός, Αλ. Δελμούζος, Μελίνα Μερκούρη". ¨Ομως κανένα δεν φέρει το όνομά της. Και σίγουρα λίγοι δάσκαλοι έχουν ακουστά την ηρωίδα δασκάλα του Μακεδονικού Αγώνα. Εν τούτοις οι ήρωες δεν έχουν ανάγκη "κρατικής αναγνωρίσεως". Τους παίρνει στα φτερά της η Δόξα, γιατί μαρτύρησαν για του Χριστού την πίστη στην αγία και της Μακεδονίας την ελευθερία.
Σήμερα οι περισσότεροι δεν ενδιαφερονται για την παιδεία. Αφήνουν τα παιδιά χωρίς πρότυπα, χωρίς διάπλαση ήθους, χωρίς πραγματική γνώση των κλασικών συγγραφέων. Αρκούνται στην μετάδοση γνώσεων που θα τα οδηγήσουν σε μία εύκολη πρόσβαση στην Ανωτάτη παιδεία για να πάρουν απλώς ένα πτυχίο και μετά να αναζητούν εργασία. Οι υπεύθυνοι για τη χάραξη εκπαιδευτικής πολιτικής κάποτε θα πρέπει να μάς απαντήσουν: Γιατί από τα σχολικά βιβλία του Γυμνασίου και Λυκείου απουσιάζει τελείως ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν του Διονυσίου Σολωμού; Γιατί από τα Αρχαία Ελληνικά του Γυμνασίου εξοβελίσθηκαν όλα σχεδόν τα πρωτότυπα κείμενα από την Καινή Διαθήκη και τους Πατέρες της Εκκλησίας; Γιατί από πολλά βιβλία απομακρύνθηκαν τα κείμενα των δοκίμων νεοελλήνων λογοτεχνών και αντικαταστάθηκαν από εκτρωματικά κείμενα που προσβάλλουν την Εκκλησία, υπονομεύουν τον πατριωτισμό, προωθούν τη μαγεία και την παραθρησκεία ή στην καλύτερη περίπτωση διδάσκουν γραμματική μέσω συνταγών μαγειρικής; Στη θέση του Παπαδιαμάντη, του Παλαμά και του Μυριβήλη υπάρχουν σήμερα οι συνταγές για μακαρόνια με κιμά.
Πολλοί σκέπτονται το μέλλον των παιδιών τους και θεωρούν ότι αρκεί μία τεχνοκρατική-επαγγελματική κατάρτιση χωρίς αναφορές σε ουσιαστικά μαθήματα.
Αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος. Το σχολείο δεν υπάρχει μόνο για να γεμίζει το μυαλό των παιδιών με επαγγελματικες γνώσεις και αριθμούς. Αριθμούς και υπολογισμούς ξέρει και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής. Όμως δεν έχει ήθος, δεν έχει αρχές και αξίες. Τι παιδιά θέλουμε να αποφοιτήσουν από τα σχολεία;
Παιδιά ρομπότ χωρίς υπόβαθρο αξιών; Γνώσεις είχαν και οι στρατηγοί του Χίτλερ, αλλά δεν είχαν ανθρωπιά. Διάβαζαν Γκαίτε, άκουγαν κλασική μουσική και το άλλο πρωί εκτελούσαν τους αμάχους στο Δίστομο ή στα Καλάβρυτα! Τα Θρησκευτικά και η Ιστορία είναι απαραίτητα μαθήματα για τη διαμόρφωση ήθους, για να μην βγάζουν τα σχολεία μας αντικοινωνικά άτομα που θα πατήσουν επί πτωμάτων.
Η λέξη "παιδεία" είναι παράγωγο του ρήματος παιδεύω, που σημαίνει εκπαιδεύω. Παιδεία εiναι η διανοητική και ψυχολογική καλλιέργεια των νέων, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως μέσω της εκπαίδευσης. Εκτός από τις γνώσεις, η παιδεία αποσκοπεί στην μόρφωση , στην δημιουργικότητα, καθώς και στην διάπλασή-διαμόρφωση της προσωπικότητάς και στην ανάπτυξη ήθους των παιδιών. Για αυτο οι εκπαιδευτικοί πρέπει να έχουν παιδεία-ήθος.
Το νεοελληνικό κρατος ξεκίνησε με έναν κυβερνήτη, που το ανέστησε, που πίστευε πως αν η παρούσα γενεά δεν ενδυναμωθεί από ανθρώπους μορφωμένους εν καλή διδασκαλία και μάλιστα προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως και των ηθών μας, θα είναι δυσοίωνο το μέλλον της και η διακυβέρνησίς της αδύνατη. Η Ελλάδα μας, η οποία, διά στόματος του στρατηγού Μακρυγιάννη, ομολογούσε ότι τον Χριστόν φοβόμαστε και αυτη ειναι η θρησκεία, η οποια μας ελευθέρωσεν και βγήκαμε εις την κοινωνίαν του κόσμου, κατασπαράσσεται, οδηγείται στον τάφο από τα απολειφάδια της νεας ταξης. Ποιοι; Εμείς οι Έλληνες, πάλε ποτέ λαός αρχοντικός, διδάσκαλος της ανθρωπότητος, κατά θείαν πρόνοιαν, xλεύη της Οικουμένης και των εθνών. Κατήργησαν τον Εθνικό Ύμνο στο δημοτικό σχολείο, μετέτρεψαν την γιορτή των Τριών Ιεραρχών, σε αργία, αλλοιωσαν το μάθημα των Θρησκευτικών το οποίο κατάντησε προπαγάνδα της πανθρησκείας, πρόδωσαν την Μακεδονία, ξηλώνουν από την ιστορία το Εικοσιένα και τον Μακεδονικό Αγώνα, τι έμεινε για να θυμίζει ότι τούτος ο τόπος είναι των Ελλήνων;
ΔΕΙΛΟΙ ΚΑΙ ΑΒΟΥΛΟΙ ΑΝΤΑΜΑ
Αυτοί οι στίχοι του Κώστα Βάρναλη αποτελούν την νοοτροπία της σημερινής Ελλάδας. Ενός εθνους, που έγινε χώρος πειραματισμών, σεξουαλικής διαφθοράς, και πάσης φύσεως ανηθικότητας. Η Ελλάδα έγινε τόπος ευκαιρίας και πλουτισμού για ανθέλληνες, αφεντικά, τράπεζες και άγνωστους - κρυφούς επενδυτές που έπενδυσαν στην μιζέρια και την δειλία του σύγχρονου Έλληνα και κέρδισαν.
"Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα.", μας αναφέρει ο ποιητής, σε μια απέλπιδα προσάθεια του, να μας εξηγήσει πως τα θαύματα γίνονται όταν υπάρχει ανδρεία, παιδέια, ηθική, θέληση, όταν κυριαρχεί η γνώση αλλά και πίστη στα ιδανικά και τις αξίες, όταν είμαστε μαζί και όχι χώρια, τότε μπορούμε να αναμένουμε το θαύμα.
Όμως, τί από αυτά σήμερα υπάρχει; Δυστυχώς, λόγια πολλά, λόγια φτωχά, τα λόγια των ψευτο-νταήδων που κουρνιάζουν σαν έρθει η στιγμή. Αυτοί είμαστε ως έθνος ; Καμιά δικαιολογία τίποτε δεν υπάρχει για να μας απαλλάξει από την ευθύνη της μοιρολατρίας μας και από την απαλλαγή των φόβων μας. Δουλικά, χειρίστου είδους γίναμε. Ακόμη και τώρα, ελπίζουμε σε ένα νέο αφέντη που θα μας λυπηθεί. Ψάχνουμε για οίκτο, όταν οι πρόγονοί μας πέθαιναν για να κρατήσουν τις αξίες τους και την υπερηφάνεια τους.
Η ελπίδα που μας κλέβουν σήμερα, μεταλλάσσεται σε βαριά δεσμά του αύριο. Κι εμείς, μοιραίοι θεατές της καταστροφής μας κοιτάζουμε στον ορίζοντα να βρούμε εκείνο που μέσα από τα στήθια μας αφήσαμε να φύγει.
Αναζητούμε σε μύθους, προφητείες και κουβέντες, αναζητούμε να στηριχτούμε, όταν δεν είμαστε σε θέση ούτε καν να σκεφτούμε. Πολύ εύκολα χάνουμε μάχες, που δεν δίνουμε ποτέ, επειδή δεν μάθαμε να αγωνιζόμαστε.
Πότε άραγε, θα αποφασίσουμε να πολεμήσουμε και να νικήσουμε ; Να σηκωθούμε και να πάρουμε όλα όσα μας ανήκουν, όλα όσα σήμερα μας κλέβουν; Ακόμη και το θαύμα για να γίνει, πόσο άξιοι είμαστε για να το δούμε; Πόσο άξιοι είμαστε για να το καταλάβουμε; Ανάξιοι των προγόνων, ανάξιοι των καιρών., ανάξιοι της μοίρας των δικών μας των παιδιών. Αυτοί είμαστε. Μέχρι να πάρουμε απόφαση να αλλάξουμε. Τότε, μόνο, θα αλλάξουν όλα.
* Η Αντωνέλλα-Ειρήνη Κομνηνού είναι Δασκάλα- γυμνάστρια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου