Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι υπήρχε ένας Σπαριάτης από τους 300, ο οποίος δεν πέθανε εκεί αλλά γύρισε στην Σπάρτη. Για να δούμε πώς έχει η ιστορία: σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, υπήρχαν δύο Σπαρτιάτες από τους 300, οι οποίοι έχοντας προσβληθεί από μία πάθηση των ματιών, είχαν αποτραβηχτεί από την μάχη κατά διαταγή του Λεωνίδα, ο οποίος τους είχε πει ότι αν θέλουν μπορούν να επιστρέψουν στην Σπάρτη.
Αν δεν ήθελαν να φύγουν, τότε μπορούσαν κι εκείνοι να πεθάνουν μαζί τους δίνοντας την τελική μάχη εναντίον των Περσών. Ο ένας, ο Εύρυτος, όταν πληροφορήθηκε τον κυκλωτικό ελιγμό των Περσών (λόγω της προδοσίας του Εφιάλτη), ζήτησε από τον είλωτά του να του φέρει τα όπλα του και να τον οδηγήσει στο πεδίο της μάχης. Ο είλωτας πράγματι έκανε ό,τι του είπε, τον οδήγησε στον τόπο της μάχης και μετά εξαφανίστηκε.
Ο δε Εύρυτος όρμησε μέσα στην μάχη και πέθανε ηρωικά. Ο άλλος όμως, ο Αριστόδημος λιποψύχησε και εγκατέλειψε τις Θερμοπύλες. Ωστόσο, σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Αριστόδημος εστάλη από τον Λεωνίδα μαζί με έναν άλλο Σπαρτιάτη στην Σπάρτη για να μεταφέρει κάποια νέα. Ωστόσο, κατά την επιστροφή του στις Θερμοπύλες καθυστέρησε και δεν πρόλαβε την μάχη, σε αντίθεση με τον σύντροφό του στην αποστολή, ο οποίος επέστρεψε εγκαίρως και σκοτώθηκε στην μάχη. Γι’αυτούς τους λόγους λοιπόν, όταν επέστρεψε στην Σπάρτη ο Αριστόδημος, οι Σπαρτιάτες του συμπεριφέρθηκαν περιφρονητικά και τον ονομασαν κοροϊδευτικά «τρέσαντα» ( =αυτός που τρέμει).
Εκείνος λοιπόν θέλοντας να ξεπλύνει την ντροπή αυτή, στην μάχη των Πλαταιών που έγινε έναν χρόνο αργότερα, πολέμησε πιο γενναία απ’όλους∙ μάλιστα επειδή ήθελε να πεθάνει ένδοξα, εγκατέλειπε την παράταξή του και ορμούσε μόνος εναντίον των εχθρών κάνοντας ηρωικές πράξεις. Παρ’όλα αυτά, μετά το τέλος της μάχης, δεν πήρε αυτός το αριστείο ανδρείας, καθώς θεωρήθηκε ότι επεδίωκε να σκοτωθεί για να ξεπλύνει την ατίμωση. Ήταν δηλαδή κάπως πιο ιδιοτελές το κίνητρό του. Επομένως περισσότεροι γενναίοι θεωρήθηκαν άλλοι που πολεμούσαν με τόλμη, χωρίς όμως να θέλουν να πεθάνουν.
Εκείνος λοιπόν θέλοντας να ξεπλύνει την ντροπή αυτή, στην μάχη των Πλαταιών που έγινε έναν χρόνο αργότερα, πολέμησε πιο γενναία απ’όλους∙ μάλιστα επειδή ήθελε να πεθάνει ένδοξα, εγκατέλειπε την παράταξή του και ορμούσε μόνος εναντίον των εχθρών κάνοντας ηρωικές πράξεις. Παρ’όλα αυτά, μετά το τέλος της μάχης, δεν πήρε αυτός το αριστείο ανδρείας, καθώς θεωρήθηκε ότι επεδίωκε να σκοτωθεί για να ξεπλύνει την ατίμωση. Ήταν δηλαδή κάπως πιο ιδιοτελές το κίνητρό του. Επομένως περισσότεροι γενναίοι θεωρήθηκαν άλλοι που πολεμούσαν με τόλμη, χωρίς όμως να θέλουν να πεθάνουν.
Κατά την αντίληψη αυτή, εκείνος που επιδιώκει να πεθάνει, δεν θυσιάζει κάτι με τον θανατό του, αλλά ικανοποιεί την επιθυμία του. Τέλος, λέγεται πως και ένας άλλος από τους 300 γλιτωσε τον θάνατο στις Θερμοπύλες, καθώς εστάλη ως αγγελιαφόρος στην Θεσσαλία. Όταν όμως επέστρεψε στην Σπάρτη αντιμεωπίστηκε με τέτοια περιφρόνηση, ώστε αυτοκτόνησε δια απαγχονισμού.
Μιχάλης Γαλαζούλας
Μιχάλης Γαλαζούλας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου