Casa de Papel: Γιατί η τέταρτη σεζόν εξελίχθηκε σε μέγα φιάσκο

Καταγράφουμε τι μας άρεσε και κυρίως τι δεν μας άρεσε από τον τέταρτο κύκλο του Casa de Papel. Προφανώς και υπάρχουν spoilers.


Την περιμέναμε με μεγάλη ανυπομονησία αυτή τη σεζόν. Αν και όταν τελείωσε ο δεύτερος κύκλος του Casa de Papel δεν ήθελα με τίποτα να μάθω πως θα συνεχιστεί, αυτή τη φορά ήταν εντελώς διαφορετικά. Θέλαμε να δούμε τι θα συμβεί στους κεντρικούς ήρωες, από τη στιγμή που η τρίτη σεζόν τα άφησε όλα στον αέρα.


Περιμέναμε όλοι μας, λοιπόν, μια σεζόν γεμάτη αδρεναλίνη, σασπένς, θανάτους, ηρωισμούς, δικαιοσύνη και ένα ωραιότατο φινάλε για να κλείσει μια για πάντα όμορφα και ωραία το κεφάλαιο Casa de Papel. Να το θυμόμαστε ως μια σούπερ σειρά, η οποία μας έκανε να περάσουμε εξαιρετικά παρακολουθώντας την. Όμως, όχι.


Αν και δεν είχε επιβεβαιωθεί επίσημα, ήταν κοινό μυστικό πως θα υπήρχε κι άλλη σεζόν. Αυτή η ληστεία στην Τράπεζα της Ισπανίας δεν λέει με τίποτα να τελειώσει, ο τέταρτος κύκλος έμοιαζε πιο αργός από οποιονδήποτε άλλο και τελικά ήταν περισσότερα αυτά που δεν μας άρεσαν, από εκείνα που μας άρεσαν. Κρίμα, αλλά έτσι ήταν.

Το θέμα τώρα είναι να τελειώσει ΕΣΤΩ στην πέμπτη σεζόν και να μην πάει και για έκτη, όπως ακούγεται, γιατί (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) μετά θα χάσει ακόμα και το πιστό κοινό της. Δεν της αξίζει. Ας περάσουμε, όμως, στο κυρίως θέμα και ας ξεκινήσουμε από τα όσα μας άρεσαν, μιας και είναι και λιγότερα.

Προφανώς και ακολουθούν SPOILERS, επομένως συνεχίζεις να διαβάσεις μόνο εφόσον έχεις ολοκληρώσει και την τέταρτη σεζόν.
Τι μας άρεσε

Η αδρεναλίνη στα τελευταία επεισόδια

Πραγματικά προσπάθησα αρκετά να φτιάξω μια λίστα πραγμάτων που μου άρεσε πολύ σε αυτόν τον κύκλο. Δεν ήταν πολλά και μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ένα από αυτά είναι η αδρεναλίνη, η οποία βέβαια κορυφώθηκε από το τέλος του πέμπτου επεισοδίου και μετά. Ξέρεις, εκεί που άρχισε να κάνει ο Gandia το κομμάτι του και ξεκίνησε το πάρτι πυροβολισμών. Το απόλυτο χάος.

Από αυτό το σημείο και μετά ναι, η σειρά θύμιζε κάπως το Casa de Papel που αγαπήσαμε στην πρώτη και τη δεύτερη σεζόν του. Σε κράταγε κολλημένο στην οθόνη και ήθελες να δεις το ένα επεισόδιο μετά το άλλο, χωρίς καν να διανοηθείς να πας για ύπνο. Όπως ακριβώς όταν την πρωτογνωρίσαμε, έτσι;


Την περιμέναμε με μεγάλη ανυπομονησία αυτή τη σεζόν. Αν και όταν τελείωσε ο δεύτερος κύκλος του Casa de Papel δεν ήθελα με τίποτα να μάθω πως θα συνεχιστεί, αυτή τη φορά ήταν εντελώς διαφορετικά. Θέλαμε να δούμε τι θα συμβεί στους κεντρικούς ήρωες, από τη στιγμή που η τρίτη σεζόν τα άφησε όλα στον αέρα.




Περιμέναμε όλοι μας, λοιπόν, μια σεζόν γεμάτη αδρεναλίνη, σασπένς, θανάτους, ηρωισμούς, δικαιοσύνη και ένα ωραιότατο φινάλε για να κλείσει μια για πάντα όμορφα και ωραία το κεφάλαιο Casa de Papel. Να το θυμόμαστε ως μια σούπερ σειρά, η οποία μας έκανε να περάσουμε εξαιρετικά παρακολουθώντας την. Όμως, όχι.

Αν και δεν είχε επιβεβαιωθεί επίσημα, ήταν κοινό μυστικό πως θα υπήρχε κι άλλη σεζόν. Αυτή η ληστεία στην Τράπεζα της Ισπανίας δεν λέει με τίποτα να τελειώσει, ο τέταρτος κύκλος έμοιαζε πιο αργός από οποιονδήποτε άλλο και τελικά ήταν περισσότερα αυτά που δεν μας άρεσαν, από εκείνα που μας άρεσαν. Κρίμα, αλλά έτσι ήταν.

Το θέμα τώρα είναι να τελειώσει ΕΣΤΩ στην πέμπτη σεζόν και να μην πάει και για έκτη, όπως ακούγεται, γιατί (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) μετά θα χάσει ακόμα και το πιστό κοινό της. Δεν της αξίζει. Ας περάσουμε, όμως, στο κυρίως θέμα και ας ξεκινήσουμε από τα όσα μας άρεσαν, μιας και είναι και λιγότερα.

Προφανώς και ακολουθούν SPOILERS, επομένως συνεχίζεις να διαβάσεις μόνο εφόσον έχεις ολοκληρώσει και την τέταρτη σεζόν.
Τι μας άρεσε

Η αδρεναλίνη στα τελευταία επεισόδια

Πραγματικά προσπάθησα αρκετά να φτιάξω μια λίστα πραγμάτων που μου άρεσε πολύ σε αυτόν τον κύκλο. Δεν ήταν πολλά και μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ένα από αυτά είναι η αδρεναλίνη, η οποία βέβαια κορυφώθηκε από το τέλος του πέμπτου επεισοδίου και μετά. Ξέρεις, εκεί που άρχισε να κάνει ο Gandia το κομμάτι του και ξεκίνησε το πάρτι πυροβολισμών. Το απόλυτο χάος.

Από αυτό το σημείο και μετά ναι, η σειρά θύμιζε κάπως το Casa de Papel που αγαπήσαμε στην πρώτη και τη δεύτερη σεζόν του. Σε κράταγε κολλημένο στην οθόνη και ήθελες να δεις το ένα επεισόδιο μετά το άλλο, χωρίς καν να διανοηθείς να πας για ύπνο. Όπως ακριβώς όταν την πρωτογνωρίσαμε, έτσι;




Είχε συναισθηματικές εντάσεις, ανησυχούσες μήπως πεθάνει κάποιος στο επόμενο δευτερόλεπτο (κάτι που έγινε), σε έκανε να χαρείς, να κλάψεις, να πανηγυρίσεις, να θυμώσεις. Τα είχε όλα αυτά. Κι αυτό ήταν ίσως το καλύτερο πράγμα που μας χάρισε αυτή η σεζόν. Αδρεναλίνη και συναισθήματα. Στο τέλος της, μεν, αλλά τα είχε. Και επιτέλους μπήκαν λίγο περισσότερο στο παιχνίδι ο Bogota και ο Marseille που στον προηγούμενο κύκλο ήταν σχεδόν αδιάφοροι. Ειδικά ο δεύτερος.

Η Manila

Ήταν ίσως η πιο ευχάριστη έκπληξη της σεζόν. Ένας χαρακτήρας που ήρθε από το πουθενά και κατάφερε να μας ενθουσιάσει και φυσικά άγγιξε και την LGBTQ κοινότητα, που τόσο πολύ λατρεύει το Casa de Papel. Ο Juanito, ο πρώην κολλητός του Denver, άλλαξε φύλο, έγινε Julia και πήρε μέρος στη ληστεία ως μυστικός πράκτορας της συμμορίας ανάμεσα στους ομήρους.

Η Manila, όπως είναι το όνομά της στη συμμορία του Profesor, μπορεί να είχε μικρό ρόλο, αλλά ήταν αυτή που πυροβόλησε στο πόδι τον Arturito όταν χρειάστηκε και πήρε τον έλεγχο της κατάστασης (και στο κεφάλι να του έριχνε εδώ που τα λέμε δε θα μας πείραζε καθόλου). Μου φάνηκε σαν ένα κράμα από Tokio και Nairobi. Είναι δυναμική, δεν φοβάται, έχει ηγετικές ικανότητες και μου φαίνεται πως μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην πέμπτη σεζόν. Άλλωστε η συμμορία της χρειάζεται, όσο βλέπει τα μέλη της να μειώνονται. Δεν γίνεται να την αφήσουν απ’ έξω αυτή τη στιγμή.

Το Plan Paris

Δεν με νοιάζει αν είχε κενά, αν στην πραγματικότητα δεν θα μπορούσε με τίποτα να υλοποιηθεί ένα τέτοιο σχέδιο. Το Plan Paris του Profesor για να σώσει την αγαπημένη του Lisboa είχε ενδιαφέρον. Τουλάχιστον κινηματογραφικά ήταν εξαιρετικό, σε κράταγε και ήταν πολύ καλά οργανωμένο. Σαν να έβλεπες τον καθηγητή της πρώτης σεζόν να επιστρέφει. Και επιτέλους να δικαιώνεται.

Η μουσική ΚΑΙ αυτής της σεζόν

Το έχουμε ξαναπεί ότι το Casa de Papel βασίζει μεγάλο μέρος της επιτυχίας του και στα τραγούδια που επιλέγονται κάθε φορά. Μπορεί να μην είχαμε ‘Bella Ciao’ σε αυτή τη σεζόν, όμως, είχαμε μια εξαιρετική εκτέλεση του ‘Ti amo’ από τον Berlin, που το άκουσα ξανά και ξανά και ξανά αφού τελείωσα τα επεισόδια της σεζόν. Επίσης, φοβερό ήταν και το κομμάτι που επέλεξαν για την κηδεία της Nairobi, το ‘Cuando Suba La Marea’ των Amaral.