Για ποιους χτυπούσαν οι καμπάνες;..

Πέτρος Μανταίος

 Ξημέρωμα Χριστουγέννων. Εξίμισι το πρωί.

Ντυμένος καλά, φορώντας μάσκα και με τον κωδικό 6 (έξι) σε sms και στην τσέπη, στο δρόμο. Σκεφτόμουν ότι σήμερα ηλίθιος είναι αυτός που μπαίνει σε τράπεζα για ληστεία και βγάζει τη μάσκα· ο ψηλός, ο Αβερελ, των Ντάλτον… Περπάτημα άνετο, δυο ώρες και… Ελάχιστος κόσμος, έως καθόλου αυτοκίνητα. Σκεφτόμουν για τα φετινά Χριστούγεννα, τις Γιορτές του Χειμώνα γενικά, κάτι που λένε οι Γάλλοι για τη μετάφραση σε σχέση με το πρωτότυπο: ίδια είναι η σαμπάνια, μόνο που δεν αφρίζει στη μετάφραση· κάπως έτσι, αν και δεν το θυμάμαι ακριβώς.

Πήγε περίπατο… ο αφρός, το άρωμα της γιορτής, έμειναν μόνο κάποιες άοσμες γιρλάντες κι ο… έρημος φωτισμός στο Σύνταγμα. Το δίνει πολύ ωραία στη Συντακτών του Σαββατοκύριακου ο ΚΙΜΠΙ (Κιμπουρόπουλος), στην τακτική του στήλη «Ελεύθερος σκοπευτής», εμπνευσμένος από το όνειρο των Χριστουγέννων του Εμπενίζερ Σκρουτζ στον Ντίκενς, για τα φετινά Χριστούγεννα (αλλά και πολλά προηγούμενα): «… Το πιο πλήρες, περιζήτητο και παγκοσμιοποιημένο προϊόν της σύγχρονης αγοράς, αυτό το συνονθύλευμα κατάνυξης, εγγύτητας, φιλανθρωπίας, αγοραστικής φρενίτιδας και μέχρι σκασμού κατανάλωσης δεν είναι ούτε σκιά του εαυτού του».

Σκεφτόμουν τον Δημόκριτο, με τον απαράμιλλο χαρακτηρισμό της σημασίας των εορτών στη ζωή μας: βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος (ζωή χωρίς γιορτές, δρόμος μακρύς χωρίς ξαπόσταμα -πανδοχείο). Σκεφτόμουν και τον Λαφάργκ, με το «Δικαίωμα στην τεμπελιά», όπου ελεεινολογεί τους προτεστάντες που θεοποίησαν την εργασία (μέχρι στα στρατόπεδα εξόντωσης την έβαλαν «προμετωπίδα»!) και σβήσανε από το χάρτη ένα σωρό λαϊκές γιορτές και σχόλες με πρόφαση (όπως τώρα με τον κορονοϊό, τη διασπορά…), τότε ότι ήταν (οι γιορτές)… αφορισμένα υπολείμματα της «ειδωλολατρίας». Ακουγα από τον Υμηττό τις γύρω καμπάνες του όρθρου των Χριστουγέννων, κι αναρωτιόμουν… Για ποιους χτυπούν οι καμπάνες;..