ΓΉΠΕΔΟ ΕΙΡΉΝΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΊΑΣ-Η ΕΘΝΙΚΉ ΕΝΌΤΗΤΑ

Γράφει ο Βαλκανίδης Δήμος εκ Κουφαλίων tamystikatoubaltou.blogspot.

Στο σημερινό μου κείμενο θα ήθελα εν τάχει να

επικεντρωθώ αναφερόμενος, σε ένα θέμα το οποίο με απασχολεί χρονίως εσωτερικώς βαθύτατα, απλώς δεν έβρισκα τον κατάλληλο χρόνο της αφορμής, ώστε να το σχολιάσω περαιτέρω ξεδιπλώνοντας τις επιμέρους σκέψεις μου, και εμφανώς εκ του μακρόθεν το παρακολουθώ και εγώ, ως ένας απλός άσημος-μέσος Έλληνας πολίτης αυτής της χώρας. Εν ολίγοις πριν 4 χρόνια, εάν δεν με απατά η μνήμη μου το 2016 δηλαδή, η τότε Κυβέρνηση του Σύριζα, δια του Υπουργού της του Αθλητισμού Κυρίου Κοντονή, πρότεινε να Ονομασθεί το Κλειστό Γυμναστήριο του Ειρήνης και Φιλίας, εις στον Πειραιά των Αθηνών της Πρωτευούσης ως Νίκος Γκάλης. Προσωπικώς διαφωνώ με την συγκεκριμένη πρόταση, κάθετα πέρα έως πέρα, αφενός μεν θεωρώ, ότι επειδή ένας στυγνός επαγγελματίας, κατά τα άλλα ταλαντούχος αθλητής και μόνο, καλοπληρωμένος πολλαπλώς αδρά για τις υπηρεσίες του, εις στον χώρο που δραστηριοποιείται, καθώς κανείς δεν αντιλέγει, πως κατείχε το ιδιαίτερο χάρισμα του προνομίου, να βάζει την μπάλα μονομερώς στο καλάθι του μπάσκετ. Εν αντιθέσει όμως, δεν νοείται να τον προβάλουμε και ως Εθνικό Πρότυπο φιλοπατρίας, προς την νεολαία εν γένει. Αφετέρου δε, προσπαθώ να αποβάλω από επάνω μου την οπαδική μου ταυτότητα, του αντίπαλου υποτίθεται πονεμένου Παοκτσή. Παράλληλα κανείς σώφρων και νοήμων πολίτης αυτής της χώρας, δεν διαφωνεί πως ο Νίκος Γκάλης, υπήρξε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, της ένδοξης καριέρας του, δια της δεκαετίας του 1980 και λίγο του 1990, κορυφαίος αθλητής του μπάσκετ στην γηραιά Ήπειρο. Επιπροσθέτως και μάλιστα πρόβαλε και την χώρα μας πολλαπλώς, εν μέρει καθώς προβλήθηκε με τα χρώματα της Εθνικής μας ομάδας του Μπάσκετ, εναργώς όπως το 1987, που κατακτήσαμε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Ειρήνης και Φιλίας του Πειραιά, με αντιπάλους όπως τις πασίγνωστες πληθωρικές Γιουγκοσλαβία και την Σοβιετική Ένωση. Εν συνεχεία ανέδειξε το μπάσκετ, διότι μέχρι τότε υπήρξε εις την αφάνεια του περιθωρίου, εν ολίγοις ήταν αυτός που ώθησε την άνθηση του Ελληνικού μπάσκετ, ώστε τα Ελληνόπουλα να επικεντρωθούνε με την μπάλα του μπάσκετ, εν γένει εις τον αθλητισμό, παραμερίζοντας και ξεφεύγοντας από τις άλλες κακές συνήθειες των ναρκωτικών ουσιών, και της οκνηρής καφετέριας.

Εν τω μεταξύ του αναγνωρίζω το χάρισμα του προσόν που είχε, δια μέσω του μπάσκετ, εν αντιθέσει όμως δεν τον αναγνωρίζω ως ένα Εθνικό Πρότυπο Φιλοπατρίας, που θα έπρεπε να κατείχε αυτός ο ιδιαίτερα τιμητικός τίτλος, ώστε να Ονομασθεί το Γήπεδο του Ειρήνης και Φιλίας ως Νίκος Γκάλης, εξάλλου και ο χαρακτήρας του δεν υπήρξε και ιδιαίτερα χαρισματικός προς μίμηση περαιτέρω. Ως εκ τούτου δεν συνάδει προς έναν άνθρωπο, τον οποίον θέλουν να τον παρουσιάσουν και ως Πρότυπο ζωής εις τις μεθεπόμενες γενεές, να μην αποδέχεται τον συνάνθρωπο του αθλητή, εν ολίγοις ότι και αυτός έχει δικαίωμα να αγωνισθεί στην θέση του. Εν τούτοις καθώς ο εγωισμός του εις το έπακρον του παραλόγου τον πλημμύρισε, επειδή μόλις δεν τον έβαλαν να παίξει αγωνιζόμενος στην Πεντάδα στα 37 του χρόνια, εν έτη 1994, της εμφανέστατης δύσεως της καριέρας του, σε ένα ασήμαντο παιχνίδι της ομάδας του, του Παναθηναϊκού, με αντίπαλο μία μικρή ομάδα των Αθηνών, που πάλευε να σωθεί στο κλειστό γυμναστήριο του Μετς, με διαφεύγει αυτήν την στιγμή η ονομασία της. Παράλληλα κατευθείαν αποχώρησε από τον πάγκο κακήν κακώς αγρίως, μη δεχόμενος να δεχθεί την απόφαση του προπονητή του, του Κώστα Πολίτη που μαζί κατέκτησαν άλλωστε το 1987 την Κορυφή του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, εναργώς συμπεριφερόμενος αγρίως ως μαινόμενος ταύρος σε υαλοπωλείο, ενώ μετέπειτα από μόλις 10 λεπτά του παιχνιδιού, αποχώρησε από το γήπεδο και εν γένει αποχώρησε και από τον χώρο του μπάσκετ. Και σας ερωτώ ευθαρσώς, ένας μεγάλος άνθρωπος αθλητής, όπως επιθυμούν να τον προβάλουν επιλεκτικώς μονομερώς, που έχει μάθει να σέβεται τον εαυτό του και προπάντων τους άλλους, τους συναθλητές του, κατά αυτόν τον τρόπο αποχωρεί, από την ένδοξη καριέρα του; Σας προτρέπω να δείτε στο youtbe τον Προπονητή του τον Κώστα Πολίτη, καθώς αναφέρεται στον Νίκο Γκάλη που τον γνώρισε από πρώτο χέρι, λέγοντας πως δεν δικαιούται να ονομασθεί το γήπεδο του Ειρήνης και Φιλίας προς τιμήν του. Διότι το μόνο του χάρισμα ήταν επιλεκτικώς μονομερώς, να βάζει την μπάλα του μπάσκετ στο καλάθι και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο. Επειδή από όλα τα άλλα προσόντα που θα έπρεπε να είχε ως πλουραλιστική και αρτιμελή προσωπικότητα, του χαρακτήρα του εν πολλοίς, υστερούσε πολλαπλώς παρασάγγας, απεναντίας αυτή η θέση θα πρέπει να την πάρει κάποιος με πληθωρική παρουσία στον χώρο που δραστηριοποιείται.

Προσωπικώς προτείνω το Γήπεδο του Ειρήνης και Φιλίας να προσθέσουμε και την ονομασία της Εθνικής Ενότητας, διότι αυτή απουσιάζει από επάνω μας διαχρονικώς πολλαπλώς, μας λείπει εν πολλοίς. Επειδή όταν ένας λαός δια του Έθνους, όπως ο Ελληνικός, συνεχώς αλληλοσκοτώνεται εσωτερικώς, ένθεν εκείθεν εκατέρωθεν, για τα οξυμένα πολιτικά του πάθη, δια των ιδιοτελέστατων συμφερόντων τους, τότε αυτός ο λαός δεν δικαιούται λευτεριά, για αυτό και δεν έχει αισιόδοξο και πρόσφορο μέλλον. Λυπάμαι ειλικρινώς, για τις εσωτερικές μας διχόνοιες των ερίδων, τις εμφυλιοπολεμικές πολιτικές μας ανωμαλίες των παθών, εναργώς αλγεινώς, όπως το να εκτελέσεις εν ψυχρώ επισήμως, στους Στρατώνες στο Γουδί, τους Πολιτικούς έξι αντιπάλους τους, επιφανείς πολιτικούς άνδρες δια της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922 καθώς προήλθε. Εν τούτοις παρόλο που πολιτικά ανήκω στον χώρο της υποτίθεται, εάν βεβαίως ευσταθεί αυτός ο άτυπος ισχυρισμός, της Βενιζελικής Φιλελεύθερης Παρατάξεως, το θεωρώ μέγιστο έγκλημα παρανομίας, που διέπραξε η Βενιζελική πλευρά, του Συνταγματάρχη Νικολάου Πλαστήρα και Στυλιανού Γονατά, να εκτελέσουν δια της δίκης παρωδίας των σκοπιμοτήτων τους, τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Εν ολίγοις έτσι και με αυτές τις βίαιες και σπασμωδικές, αποτρόπαιες εν πολλοίς, άγριες κινήσεις, πολιτικού αναλφαβητισμού δια της προφανής συντηρητικής οπισθοδρόμησης, δεν επέρχεται η περιβόητη Εθνική Ενότητα του συμβιβασμού, δια της συμφιλιώσεως, που ευαγγελιζόμαστε, στον τόπο μας, παρά μόνο οξύνονται εκατέρωθεν πολλαπλώς, τα αυξημένα πολιτικά πάθη του εκάστοτε καιρού. Εν τάχει να σας ενθυμίσω αναρίθμητα εσωτερικώς πολιτικά εγκλήματα, που διεξήχθησαν στην υποτιθέμενη Δημοκρατική Ελλάδα τον αιώνα που μόλις παρήλθε, των τριών εμφυλίων σπαραγμών, μέσα σε διάστημα μόλις του μισού αιώνος παρουσίας, καθώς αιματοκύλισαν αγρίως την πατρίδα μας διαχρονικώς. Εν συνόλω εναργώς αλγεινώς, όπως την εκτέλεση του Μακεδονομάχου Ιών Δραγούμη το καλοκαίρι του 1920, τις πολλαπλές απόπειρες δολοφονίας εναντίον του Πρωθυπουργού της Χώρας μας του Ελευθερίου Βενιζέλου, τα πολιτικά κινήματα ένθεν εκείθεν εκατέρωθεν των βιαιοτήτων, του δεξιούς και αριστερούς μετέπειτα στον ΒΠΠ δια του εμφύλιου εσωτερικού σπαραγμού, μέσω των συγκρούσεων, τους Ενωτικούς και Μακαριακούς στην Κύπρο το 1970 και του καθεξής. Επομένως αυτό που μας χρειάζεται επειγόντως, ως μέγιστο βαθμό κοινής σωτήριας λογικής επεξεργασίας, δια της σώφρων και νοήμων λογικής, είναι κάποτε να ομονοήσουμε επιτέλους, δια μέσω της συλλογικής Πατρίδας Ελλάδας, θεωρείται ένα και μοναδικό, η Εθνική Ενότητα της Ομόνοιας, δια της συναινετικής σύμπνοιας. Υστερόγραφο για αυτό Προτείνω ανεπιφύλακτα, ότι δεν μας χρειάζεται πλέον, ο ξεπερασμένος ταλαντούχος ως αθλητής Νίκος Γκάλης, καθώς παρήλθε προ πολλού, έσβησε το πρόσκαιρο και εφήμερο αστέρι του, και τον ευγνωμονούμε για τις πολλαπλή του προσφορά εις τον επιλεκτικό μονομερώς χώρο του μπάσκετ που δραστηριοποιήθηκε, παρά η γενικευμένη σωτήρια ευλόγως αμνηστία, ηπίως διακριτικώς μετριοπαθώς, Εθνική Ενότητα.

Πέτα την ανθρωπιά σου και από τον αφέντη πιάσου και όταν σε φτύσει αυτός να κάθεσαι σκυφτός και θα έχεις τα πρωτεία στην σάπια πολιτεία-κοινωνία.

Λέμε δυνατά αυτά που οι άλλοι ψιθυρίζουν.

Αν λαχταράς την λευτεριά σε ξένους μην ελπίζεις, πάρτην ο ίδιος εάν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις.

Ο λάτρης της Ελληνικής ιστορίας ο Βαλκανίδης Δήμος εκ Κουφαλίων tamystikatoubaltou.blogspot.