Οι τελευταίοι ιδιοκτήτες αυτού του πλοίο που σου λιώνει την καρδιά όταν το αντικρίζεις, ήταν οι αδελφοί
Μόλαρη και οι αδελφοί Ματσίνου.Οι δύο αυτές οικογένειες (όπως μου έχει πει ο παππούς μου ο οποίος ήταν υποπλοίαρχος του καραβιού) ήταν φίλοι από την δεκαετία του 1940 δηλαδή όταν ήτανε παιδιά. Οι οικογένειες ήταν από το χωριό Αυλωνάρι στην Εύβοια. Αν πάτε στο Αυλωνάρι σίγουρα θα ακούσετε το λεγόμενο 'αρχοντικό του Μόλαρη'. Ο Μόλαρης ήταν ένας πλούσιος άνθρωπος που είχε επτά αδέλφια. Έτσι εξηγείται πως ο παππούς μου (Ματσίνος) ήταν υποπλοίαρχος του πλοίου, γιατί όπως είπα παραπάνω το είχαν και οι δύο οικογένειες (65% Μόλαρη - 35% Ματσίνου).
Το καράβι είχε ναυαγήσει άλλη μια φορά το 1950. 10 χρόνια μετά αγοράστηκε από τις οικογένειες και έγινε πλοίο φορτηγό. Το όνομα Δημήτριος το πήρε από τον πατέρα του παππού μου. Το πλοίο κυκλοφορούσε στη μεσόγειο και καμιά φορά έβγαινε και στον ωκεανό. Ο παππούς μου μου είπε ότι πριν το ναυάγιο του 1950 λεγόταν αλλιώς. Μετά άλλαξε. Είχε μήκος 67-68 μέτρα και δεν ισχύει τίποτα για τσιγαράδικο ούτε για λαθρεμπόριο. Πλοίο φάντασμα ίσως, αλλά δεν σκοτώθηκε κάνεις στο ναυάγιο. Το 1981 ο Δημήτριος βούλιαξε από ένα λάθος στη μηχανή. Ο παππούς σήμανε συναγερμό και όλοι πήδηξαν στις βάρκες και γλίτωσαν. Ύστερα ο παππούς μου χώρισε με το Μόλαρη σαν συνεργάτες. Του παππού του δώσαν μεγαλύτερο πλοίο που με αυτό έκανε επαγγελματικά τον γύρο του κόσμου. Στο δεύτερο ήταν και καπετάνιος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου