Όπου εστιάζεις την ενέργεια σου αυτό δημιουργείς.

Δεν είμαι επαρκης ή μήπως όλα είναι state of mind τελικά…

Γράφει η Σοφία Καραγιάννη

Ξεκινώντας θα ήθελα να σας κάνω έναν πρόλογο.

Το κείμενο λοιπόν αυτό έχει ως αφορμή τύπου καφέ με φίλη στο μπαλκόνι και κουβεντούλα. Καθώς παίρναμε χαλαρά τον καφέ μας συζητούσαμε τα διαφορά καθημερινά θέματα δουλειά, φλερτ κοκ, έπεσε στο τραπέζι μια προσωπική μου εμπειρία με μια κοινή μας φίλη.

Με αυτήν την κοπέλα λοιπόν κάποτε εγώ έκανα πολύ παρέα. Ήμασταν σαν αδερφές. Μια περίοδο η σχέση μας άρχισε να γίνεται τοξική με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, άσχετος για το συγκεκριμένο κείμενο, γι´ αυτό ίσως σας γράψω άλλη στιγμή. Έφτασε κάποτε η ώρα που οι δρόμοι μας ήταν καιρός να χωρίσουν. Ήρθε λοιπόν σπίτι μου και αφού είχαμε πλέον ψυχρανθεί μετά από κάποια λογομαχία, βρεθήκαμε να μιλήσουμε.

Καθώς συζητούσαμε μου είπε τα εξής: «Αισθάνομαι άσχημα γιατί είναι στιγμές που σε ζηλεύω και δε

μ´ αρέσει αυτό το συναίσθημα. Σε θεωρώ όμορφη, έξυπνη και πολύ καλό άνθρωπο και αισθάνομαι μειονεκτικά. Θα ήθελα λοιπόν να πάρουμε λίγο χώρο και χρόνο να ηρεμήσω και να δω τα πράγματα καθαρά!»

Θα ήθελα λοιπόν να σταθούμε για λίγο σε αυτό. Η φίλη μου λοιπόν έβλεπε σε εμένα πράγματα που μεν θεωρούσε ίσως πως δε τα έχει στον βαθμό που θα τα ήθελε (χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως ήταν πραγματικότητα γιατί ήταν ένα εξαιρετικό άτομο, όμορφο και έξυπνο πλάσμα) και αφετέρου πως έπιανε τον εαυτό της να θέλει να έχει αυτά που έβρισκε σε εμένα ελκυστικά με μια τάση ζήλειας. Θα ήθελα βέβαια να σημειώσω εδώ πως δίνω την φίλη μου αυτή σαν παράδειγμα, βάζοντας στην θέση της και μένα αλλά και τον καθένα από εμάς, όλοι μας έχουμε βιώσει κάτι ανάλογο κάποια στιγμή της ζωής μας είτε με φίλο, είτε με υλικό αγαθό κοκ.

Αυτό το συναίσθημα της ζήλειας το έχουμε όλοι, γιατί μας έχει δωθεί σαν ερέθισμα από τις πολλαπλές εικόνες που βομβαρδιζόμαστε πλέον και δεν μας αφήνουν να νιώθουμε επαρκείς. Θες λίγο το διαδίκτυο και οι εφαρμογές του, θες η μόδα που όλες οι γυναίκες ακόμη και οι άνδρες αλλάζουν και γίνονται ενός συγκεκριμένου προτύπου εικόνες;! Πάρτε το όπως θέλετε αλλά πάντα μιλάμε για μη ρεαλιστικές μορφές εικόνων.

Πλέον κάποιος πιάνει μια δουλειά, παντρεύεται, έχει μια όμορφη σχέση, αγοράζει ένα καλό αμάξι, ένα καλό κινητό και αυτόματα σκέφτεται ο εκάστοτε απέναντι: «Εγώ γιατί να μη το έχω και το έχει αυτός.» Επομένως πλημμυρίζεται με αισθήματα ζήλειας, άσχημων συναισθημάτων: «Γιατί αυτός και όχι εγώ», με αποτέλεσμα να καταρρακώνεται και παράλληλα να γεμίζει αλλά και να στέλνει κάθε αρνητική ενέργεια σε αυτόν τον άνθρωπο. Αντ´αυτού θα μπορούσε να σκεφτεί: «Τι όμορφο αυτό που έκανε ,αγόρασε κοκ ο …… πολύ χαίρομαι γι´ αυτόν». Πιστέψτε με μεγαλύτερο αποτέλεσμα θα έχει και για το άτομο που το σκέφτηκε αλλά και για τον απέναντι.