Ο 14ος και ο 15ος αιώνας είδαν την άλλοτε κραταιά Βυζαντινή (Ανατολική Ρωμαϊκή) αυτοκρατορία να αντικρίζει το τέλος της. Σε ένα κλίμα αγωνίας και τρόμου, καθώς Οθωμανοί, Φράγκοι και Σλάβοι ακρωτηριάζουν τα εδάφη της και η ίδια η Κωνσταντινούπολη βρίσκεται σε κίνδυνο, η αυτοκρατορία στρέφει τις τελευταίες της ελπίδες προς τον Πάπα της Ρώμης.
Η πίστη και αυτονομία της Ανατολικής Εκκλησίας προσφέρεται στους Καθολικούς, με αντάλλαγμα μία Σταυροφορία αναχαίτισης των Τούρκων. Η κίνηση αυτή, την οποία σφραγίζουν οι σύνοδοι της Λυών (1274) και της Φερράρας Φλωρεντίας (1438-9), με ενδιάμεσο το ταξίδι του Ιωάννη Ε' Παλαιολόγου στη Ρώμη όπου ασπάστηκε το λατινικό δόγμα (1369), δημιούργησε κατάσταση διχασμού εντός της Βυζαντινής κοινωνίας.
Κυβερνήτες και λόγιοι χωρίστηκαν σε Ενωτικούς και Ανθενωτικούς. Ο λαός ειδικά ποτέ δεν δέχθηκε να συμβιβαστεί με την εκκλησιαστική υποταγή, ενώ οι ίδιες οι Δυτικές δυνάμεις δε φαίνονταν πρόθυμες ή ικανές να εμποδίσουν την Οθωμανική λαίλαπα. Και η ώρα της Αλώσεως πλησίαζε...
Το ζήτημα της έριδας Ενωτικών-Ανθενωτικών, περίπλοκο και φορτισμένο ακόμα και σήμερα, μας αναλύουν τρεις ειδικοί:
-Θανάσης Κωτσάκης, δρ Ιστορίας του Πολιτισμού
-Βασίλειος Μεϊχανετσίδης, δρ Δικαίου – Ιστορικός
-Θεοδώρα Παπαδοπούλου, δρ Βυζαντινής Ιστορίας
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου