Ως Προσφυγας, Βρηκα Αληθινη Δικαιοσυνη

ΕΠΕΙΔΗ εκανε ακομα κρυο και το εδαφος ηταν σκεπασμενο με χιονι, φορεσα ενα βαρυ παλτο. Μετα καταπια ενα μειγμα απο καθετι

δηλητηριωδες που μπορεσα να βρω στο ντουλαπι μου, περιλαμβανομενου και υγρου καθαρισμου (τετραχλωρανθρακας). Περπατησα μεχρι τον ποταμο Τσαρλς στο Κεμπριτζ της Μασαχουσετης, ελπιζοντας οτι θα πεθαινα εκει. Αντι για το θανατο, το μονο αποτελεσμα που ειχε η απογνωση μου ηταν πεντε μερες στη μοναδα εντατικης παρακολουθησης καποιου νοσοκομειου. Τι με ειχε οδηγησει σε μια τετοια κινηση απογνωσης; Ας ανατρεξουμε στο παρελθον μου.

Γεννηθηκα στη Γιαφα της Παλαιστινης, το 1932, και ειμαι Παλαιστινιος ελληνικης καταγωγης. Ανατραφηκα συμφωνα με την Ελληνορθοδοξη θρησκεια, πραγμα που σημαινε εβδομαδιαιες επισκεψεις στην εκκλησια και νηστειες οταν απαιτουνταν. Αλλα για εμενα αυτες ηταν συνηθειες χωρις νοημα.

Οι γονεις μου ηταν αρκετα ευποροι, εφοσον η οικογενεια μας ειχε μια μεγαλη εταιρια διανομης τροφιμων και ποτων. Σε ηλικια δεκα χρονων με εστειλαν στο Οικοτροφειο των Φιλων, στη Ραμαλα, και κατοπιν στο Αγγλικανικο Σχολειο Σεντ Τζορτζ στην Ιερουσαλημ. Το τελευταιο μου εκανε αρκετη εντυπωση—υπηρχαν σπουδαστες Χριστιανικης, Αραβικης και Εβραϊκης καταγωγης, και ολοι φοιτουσαν μαζι με σχετικη ειρηνη. Το σχολειο διδασκε τη συμφιλιωση, τους καλους τροπους και την ευγενεια. Αλλα το σχολειο και η πραγματικοτητα ηταν δυο διαφορετικα πραγματα

Στη διαρκεια της παιδικης μου ηλικιας, οι εμφυλιες διαμαχες ηταν στην καθημερινη διαταξη και Εβραιοι, Αραβες και Αγγλοι ενεργουσαν σαν σκορπιοι κλεισμενοι σε μπουκαλι. Οταν ημουν μικρο παιδι ειδα να σκοτωνουν εναν αντρα εξω απο το σπιτι μας. Πολλες φορες οι γονεις μου γλιτωσαν παρα τριχα σε ανταλλαγες πυροβολισμων. Κατοπιν ο Β΄ Παγκοσμιος Πολεμος εκανε τη Χαϊφα, η οποια ηταν σημαντικο λιμανι, στοχο των γερμανικων βομβαρδισμων—περισσοτεροι θανατοι και μεγαλυτερη καταστροφη.

 Με το τελος της βρετανικης κηδεμονιας στην Παλαιστινη, που ελαβε χωρα το Μαϊο του 1948, οι εμφυλιες διαμαχες κλιμακωθηκαν. Τον Ιουλιο του 1946 ανατιναχτηκε το πιο ονομαστο ξενοδοχειο της Ιερουσαλημ, το «Βασιλιας Δαβιδ». Ο φορος αιματος δεν εκανε διακρισεις—σκοτωθηκαν 41 Αραβες, 28 Αγγλοι, 17 Εβραιοι και 5 αλλοι. Η οικογενεια μας αποφασισε να φυγει μακρια απο την αναρχια. Μετακομισαμε μεσα σε μια νυχτα στην Κυπρο, οπου η μητερα μου ειχε συγγενεις. Ο μπαμπας εγκατελειψε την επιχειρηση και τα διαφορα περιουσιακα του στοιχεια.

Αυτα τα γεγονοτα διαμορφωσαν τη σταση μου οταν ημουν μικρος. Σε ηλικια 16 χρονων, ενδιαφερομουν για την πολιτικη και διαβαζα τις εφημεριδες καθημερινα για να ειμαι ενημερωμενος για τα γεγονοτα. Ο ηγετης της Αιγυπτου, Γκαμαλ Αμπντελ Νασερ, ηταν το ειδωλο μου. Αυτος μειωσε την ξενη επιρροη στη χωρα του.

Το 1950 η οικογενεια μας μετακομισε στις Ηνωμενες Πολιτειες. Ο πολεμος της Κορεας βρισκοταν σε εξελιξη, και εγω ηθελα να κανω το μερος μου για τη χωρα που ειχε σωσει την οικογενεια μου απο μια δυσκολη κατασταση. Καταταχτηκα ως εθελοντης στην Αεροπορια, οπου εφτασα μεχρι το βαθμο του επιτελικου σμηνια. Ωστοσο, ποτε δεν εφτασα στην Κορεα—εφτασα μονο μεχρι την αεροπορικη βαση στην Ομαχα της Νεμπρασκα.

Ενας Μεταρρυθμιστης σε Θεολογικη Σχολη

Αφου απολυθηκα απο την Αεροπορια, πηγα στο Πανεπιστημιο του Τεξας και στη συνεχεια στο Πανεπιστημιο του Οχαϊο, οπου πηρα πτυχιο στις οικονομικες επιστημες. Μιλουσα απεριφραστα για τις αδικιες που γινονταν στη Μεση Ανατολη και ειχα μαλιστα προσκληθει να δωσω διαλεξεις πανω σε αυτο το ζητημα. Ενας Επισκοπελιανος καθηγητης, ο Δρ Ντεϊβιντ Αντερσον, ο οποιος με ακουσε να μιλαω, προτεινε να δεχτω μια υποτροφια για μεταπτυχιακες σπουδες στην Επισκοπελιανη Θεολογικη Σχολη στη Βοστωνη. Εφοσον δεν συμφωνουσα με το συστημα μισθωτων κληρικων, δεν ειχα καμια προθεση να γινω ιερεας. Εντουτοις, το 1958, εγινα δεκτος στη σχολη.

Η σειρα των μαθηματων περιλαμβανε εργασια σε ψυχιατρεια μαζι με στρατιωτικους ιερεις. Η θεωρητικη και η ακαδημαϊκη πλευρα της σχολης ηταν πολυ ενδιαφερουσα, αλλα εγω ηθελα να δω περισσοτερη δραση και δικαιοσυνη στον κοσμο. Ετσι, ιδρυσα μια μεταρρυθμιστικη ομαδα δρασης, η οποια ονομαζοταν «Το Ονομα του Εγινε Γνωστο Αναμεσα σε Ολα τα Εθνη». Ηθελα η σχολη να αναλαμβανει δραση. Ηθελα να ακολουθησω τον Ιησου, οχι στη βιβλιοθηκη, αλλα στον κοσμο.

Ομως, συντομα διαπιστωσα οτι οι προτεινομενες μεταρρυθμισεις μου δεν επροκειτο να εφαρμοστουν. Τελικα, μου ζητηθηκε να εγκαταλειψω τη σχολη. Εκεινον περιπου τον καιρο ερωτευτηκα μια κοπελα η οποια αποτελουσε το επιστεγασμα της αναζητησης μου για ενα ατομο με το οποιο θα μπορουσα να μοιραστω το μελλον μου. Πιστευα πως ημασταν φτιαγμενοι ο ενας για τον αλλον. Κατοπιν διαπιστωσα οτι εκεινη δεν ανταποκρινοταν στα αισθηματα μου. Το ξαφνικο πληγμα της απορριψης ηταν συντριπτικο. Ηταν η σταγονα που ξεχειλισε το ποτηρι, η οποια οδηγησε στην αποπειρα αυτοκτονιας που εκανα.

Σταδιοδρομω ως Καθηγητης

Επειτα απο μια περιοδο αναρρωσης, φοιτησα στο Πανεπιστημιο Κολουμπια της Νεας Υορκης για να παρω πτυχιο ωστε να μπορω να διδασκω γεωγραφια και ιστορια. Στη διαρκεια ολου αυτου του καιρου, εξακολουθουσα να ψαχνω για αυτο που ονομαζα πραγματικη Χριστιανοσυνη σε δραση. Το επαγγελμα του καθηγητη με εφερε στο Σαουθ Γκλενς Φολς της Νεας Υορκης. Εκει ελαβε χωρα μια μεγαλη αλλαγη στη ζωη μου. Συναντησα μια καθηγητρια που λεγοταν Τζορτζια, η οποια εγινε συζυγος και συνεργατης μου το 1964.

Εγω συνεχιζα να ενδιαφερομαι πολυ για την πολιτικη και παρακολουθουσα σε τακτικη βαση τις ομιλιες του Γερουσιαστη Ιακωβου Φουλμπραϊτ, ο οποιος καταφεροταν ανοιχτα εναντιον του πολεμου στο Βιετναμ. Και εγω επισης ημουν εναντιον εκεινου του πολεμου. Ο θανατος του Προεδρου Τζον Φ. Κενεντι, το Νοεμβριο του 1963, ηταν δυνατο πληγμα για εμενα. Επηρεαστηκα τοσο πολυ ωστε παρακολουθησα την κηδεια του που εγινε στην Ουασινγκτον.

Η Αναζητηση μου για τη Χριστιανοσυνη

Το 1966 μετακομισαμε στο Λονγκ Αιλαντ της Νεας Υορκης, οπου επιασα δουλεια ως καθηγητης στο Λυκειο Νορθπορτ. Ανησυχουσα βαθια για τα παγκοσμια γεγονοτα—ηταν η περιοδος που αρχισε να γινεται της μοδας η χρηση ναρκωτικων, η περιοδος των χιπις και των φανατικων οπαδων του Ιησου. Πηγα σε καποια ομαδα χαρισματικων και ειδα οτι και αυτοι απειχαν πολυ απο το αληθινο Χριστιανικο αγγελμα, δινοντας περισσοτερη εμφαση στο συναισθημα παρα στη δραση. Σε μια αλλη περιπτωση, ακουσα εναν Επισκοπελιανο διακονο να υποστηριζει τον πολεμο στο Βιετναμ. Αρχισα να σκεφτομαι οτι μερικοι αθεϊστες ηταν πιο αλτρουιστες απο τους ανθρωπους της εκκλησιας.

Εχασα την πιστη μου στον Θεο, αλλα οχι στην πολιτικη αξια της Επι του Ορους Ομιλιας του Ιησου. Για εμενα, αυτος εσπασε τον κλοιο του μισους με τις διδασκαλιες του, και πιστευα οτι αυτη ηταν η λυση του Μεσανατολικου προβληματος. Εξετασα παρα πολλες θρησκειες—τους Καθολικους, το Στρατο της Σωτηριας, τους Βαπτιστες, τους Πεντηκοστιανους—αλλα παντοτε εφευγα με ενα αισθημα κενου, νιωθοντας οτι αυτοι δεν ασκουσαν τη Χριστιανοσυνη των πρωτων Χριστιανων. Κατοπιν, το 1974, συναντησα εναν κτηματομεσιτη ο οποιος αλλαξε τη ζωη μου.

Το ονομα του ηταν Φρανκ Μπορν. Ειχα ζητησει τη συμβουλη του για καποιο ακινητο. Στη διαρκεια της συζητησης, εβγαλε μια Αγια Γραφη. Αμεσως την απερριψα, λεγοντας: «Δεν μπορεις να βρεις κανεναν που να ζει συμφωνα με αυτες τις αρχες». Εκεινος απαντησε: «Ελα μαζι μου, και δες μονος σου στην Αιθουσα Βασιλειας των Μαρτυρων του Ιεχωβα». Αλλα ηθελα να μου απαντησει σε μερικες βασικες ερωτησεις προτου επισκεφτω την Αιθουσα Βασιλειας του.

Πρωτον: «Εχετε μισθωτους κληρικους;» Η απαντηση του ηταν: «Οχι. Ολοι οι πρεσβυτεροι μας ειναι εθελοντες οι οποιοι παρεχουν τα αναγκαια στον εαυτο τους και στην οικογενεια τους με την κοσμικη τους εργασια». Η επομενη ερωτηση μου ηταν: «Συναθροιζεστε σε ιδιωτικα σπιτια οπως εκαναν οι πρωτοι Χριστιανοι για να μελετατε την Αγια Γραφη;» Η απαντηση ηταν: «Ναι. Εχουμε μια εβδομαδιαια συναθροιση σε ιδιωτικα σπιτια σε διαφορα μερη στη γειτονια». Η τριτη μου ερωτηση πρεπει να του φανηκε παραξενη. «Στελνει η εκκλησια σας καποιο διακονο στις τελετες που γινονται για την ορκωμοσια του προεδρου προκειμενου να προσευχηθει για τον προεδρο;» Ο Φρανκ αποκριθηκε: «Ειμαστε ουδετεροι σε ολες τις πολιτικες υποθεσεις και δεν λαβαινουμε μερος σε αυτες. Ειμαστε αφοσιωμενοι στη Βασιλεια του Θεου ως τη μονη λυση για τα προβληματα που πληττουν την ανθρωποτητα σημερα».

Δεν μπορουσα να πιστεψω στα αφτια μου. Ανυπομονουσα να δω που συναθροιζονταν εκεινοι οι Χριστιανοι. Τι βρηκα; Οχι συναισθηματισμο, αλλα μια λογικη προσεγγιση της Αγιας Γραφης. Οι συναθροισεις τους ηταν εκπαιδευτικες και προετοιμαζαν τους ανθρωπους για να εξηγουν και να υπερασπιζονται τη Χριστιανικη τους πιστη. Ηταν μια ομαδα δρασης, που πηγαινε στους ανθρωπους για να βρει εκεινους που ποθουν τη δικαιη διακυβερνηση του Θεου. Εδω βρισκοταν η απαντηση που εψαχνα για το Μεσανατολικο προβλημα—ανθρωποι απο ολες τις φυλες, τις γλωσσες και τους πολιτισμους ενωμενοι στην ειρηνικη λατρεια του Υπερτατου Κυριου του συμπαντος, του Ιεχωβα Θεου. Ολα αυτα δε σε αρμονια με το παραδειγμα και τη διδασκαλια του Χριστου. Εδω δεν υπηρχε μισος και διαμαχες. Υπηρχε μονο ειρηνη και ενοτητα.

Εγινα βαφτισμενος Μαρτυρας το 1975, και η Τζορτζια εκανε αυτο το βημα πεντε χρονια υστερα απο εμενα. Εχουμε δυο γιους, τον Ρομπερτ και τον Τζον, οι οποιοι διακηρυττουν δραστηρια τα καλα νεα της Βασιλειας του Θεου.

Αλλαγη στη Σταση Μου

Με το περασμα των χρονων, η σταση μου εχει γινει πιο ηπια. Στο παρελθον, ημουν ενας τραχυς αγωνιστης που εδειχνε πολυ λιγη κατανοηση για τα ιδανικα των αλλων. Οπως συνεβαινε και με πολλα αλλα εκατομμυρια ανθρωπους, ο τροπος σκεψης μου ειχε επηρεαστει απο την ψευτικη θρησκεια και την πολιτικη. Τωρα συνειδητοποιω οτι ο Θεος δεν ειναι προσωποληπτης, και οτι ανθρωποι με ειλικρινη καρδια απο ολες τις φυλες μπορουν να τον υπηρετησουν με ειρηνη και ενοτητα.

Στις ταξεις των Μαρτυρων του Ιεχωβα, εχω βρει ανθρωπους που εχουν ο,τι ειδους παρελθον μπορει να φανταστει κανεις, ανθρωπους οι οποιοι παλιοτερα μισουσαν αλλους. Τωρα, σαν και εμενα, αυτοι εχουν συνειδητοποιησει οτι ο Θεος αληθινα ειναι αγαπη, και αυτο ειναι ενα απο τα πραγματα που ηρθε να μας διδαξει ο Ιησους. Αυτος ειπε: «Σας δινω μια καινουρια εντολη, να αγαπατε ο ενας τον αλλον· ακριβως οπως εγω σας αγαπησα, να αγαπατε και εσεις ο ενας τον αλλον. Απο αυτο θα γνωρισουν ολοι οτι ειστε μαθητες μου, αν εχετε αγαπη μεταξυ σας». (Ιωαννης 13:34, 35)

—Οπως το αφηγηθηκε ο Κωνσταντινος Λουισιδης.