Κανταδες στη Γαργαρετα (αρχες 20ου αι.)
Γυρω γυρω ητανε πολλοι Κεφαλλονιτες και Κερκυραιοι ας το πουμε κανταδοροι […]
-Ναι ναι κανταδες. Κανταδες χωρις οργανα ομως, καναν τετραφωνιες, ηταν πανδαισια, πριμο σεκοντο, φοβερα πραγματα. Μα γι αυτο ερχοντουσαν να τους ακουνε, σιγονταρανε τον παππου, ο παππους εκανε πριμο εδω, και γινοτανε χορωδια ναι ….
….Ο παππους μου, μου τα χε πει αυτα οτι μετα τη δουλεια πηγαινανε στην Πλακα, πινανε κανα κρασακι λεει – δεν ξερω αν ηταν παντρεμενοι η ανυπαντροι- και κατεβαιναν με τα ποδια και κανανε κανταδες εδω στην Γαργαρετα, εκει ειχε κοπελιες και τραγουδαγανε τοσο ωραια που ανοιγαν τα παραθυρα, ας πουμε, για να ακουσουνε και ο πολιτσμανος που ητανε στη γωνια γιατι ηταν και περασμενη η ωρα, τους αφηνε και τους ελεγε: «παιδια εε για να μη βρω κι εγω κανα μπελα η ωρα ειναι περασμενη» αλλα δεν τους εκοψε ποτε το τραγουδι, τους αφηνε και τελειωνανε και μετα το κοβανε. Αλλα συμμορφωνοντουσαν με τον νομο.
Η μεσαια ταξη ειχε και «ζουρ φιξ» (δεκαετια ’30)
Τοτε η διασκεδαση ηταν να πηγαινουνε επισκεψεις. Ας πουμε η μαμα μου καθε Πεμπτη απογευμα ειχε τη λεγομενη jour fixe. Που την ειχανε ολα τα νοικοκυρια. Οχι τα χαμηλα εισοδηματα. …
Η μεσαια ταξη ειχε και ζουρ φιξ γιατι δεν υπηρχανε τηλεφωνα να ειδοποιησουνε, ναρθω, να μην ερθω. Ξερανε λοιπον, την Πεμπτη μπορουν να πανε εκει, την Παρασκευη στην κυρα Θαλεια. Την Τριτη μπορουν να πανε στην κυρια Πατρα. Ε… και ηταν ανοιχτο το σπιτι, ο οικοδεσποτης ηταν εκει και περιμενε ποιος θα παει. Και παντα πηγαινε καποιος.
Εγω με τη μαμα μου πηγαινα χερι-χερι παντα στις φιλες της, που τις ξερω και τις θυμαμαι ολες.
Αναγνωσματα για τους σταρς (προπολεμικα)
Βεβαια διαβαζαμε απο τα περιοδικα για τις σταρ. Τοτε παιρναμε στο σπιτι το «Θησαυρο» και το «Μπουκετο». Εγω μολις επαιρνα οποιοδηποτε σκατοχαρτο -οπως λεγανε- στα χερια μου, το διαβαζα και επειδη δε με αφηνανε επηγαινα στην τουαλετα και ερχοντουσαν και με βγαζανε. Σταματησαν τοτε να τα παιρνουν επειδη τα διαβαζα και δεν ηθελαν, αλλα εγω συνεχιζα να διαβαζω οτι ευρισκα. Απο κει διαβαζαμε για τις σταρ τις τοτε. Απο κει τις ξεραμε. Τη Μπεττυ Νταιηβις, την Ολιβια ντε Χαβιλλαντ, τον Κλαρκ Κεημπλ.
Υπαιθριος κινηματογραφος στους δρομους της Κυψελης (δεκαετια ’50)
Ωραια περασαμε, ε, μ’ αρεσε πολυ τοτε ηταν ο Σπαθαρης στις δοξες του κι ερχοτανε 1-2 φορες τη.. βδομαδα κι ειχαμε εναλλαξ κινηματογραφο […] ο… Δημος της Αθηνας τα καλοκαιρια ειχε 3-4 πολυ μεγαλα φορτηγα πουχανε μεσα κινηματογραφικη μηχανη. Κανονικη. Και το ειχανε τοτε με το… πως το λενε, με τις ακιδες που βγαζει το καρβουνο, που βγαζει τη φλογα. Περναει μπροστα η ταινια, τεραστια μηχανη. Και ερχοτανε στις γειτονιες της Αθηνας, εστηνε ενα πανι τεραστιων διαστασεων, δηλ. σαν ενα … διωροφο, μονωροφο σπιτι, εστηνε το πανι, ε, στα 30-40 μετρα ηταν τ’ αυτοκινητο και ενδιαμεσα πανι και του αυτοκινητου ημασταν οι θεατες. Αυτο ηταν πολυ σπουδαια διασκεδαση για μας. Δηλ. ξεκιναγαμε παιδια τωρα, απο την Ανω Κυψελη, να παμε στην Κερκυρας που γινοταν η προβολη η κοιταγαμε, ψαχναμε τις εφημεριδες που θαχε καποιος γειτονας εκει η κι εμεις στο σπιτι, που ειχε την επομενη προβολη.
Το … μαρτυριο του κινηματογραφου (δεκαετια ’50-’60)
Γιατι δεν υπηρχε, δεν υπηρχε τηλεοραση, ο κινηματογραφος ητανε μαρτυριο εκεινη την εποχη. Δηλαδη οι ουρες ητανε μεχρι το πεζοδρομιο. [..]
Ητανε φοβερο. Μπαιναμε μεσα, στ αγρια σκοταδια, και ημασταν σιγουρα ορθιοι. Δεν υπηρχε περιπτωση να κατσουμε. [..]
Ητανε ταξιθετριες με το φακουδακι και αρχιζανε: μια θεση εδω. Μια θεση εκει. Εμεις ειμαστε ζευγαρακια. Θελαμε να καθισουμε μαζι. Αδυνατον! Μαρτυριο ηταν αυτο. Ω! Μπορουσες να δεις ολο το εργο ορθιος! Η να τρεξεις, να σκοτωθεις, να σπρωξεις εναν, να πεις οχι δικη μου ειναι η θεση! Ητανε… ητανε… μαρτυριο
Κολωνος-Κολοκυνθου: υπαιθρια θεαματα (δεκαετια ’60)
Γινοτανε στις γειτονιες, στον Κολωνο, στο Σκουζε και σε αλλα σημεια που υπηρχαν πλατειουλες. Και τι γινοταν τοτε, ενα πανηγυρι η γειτονια! Παιρναμε τα καρεκλακια μας και στηνομαστε να δουμε τα υπεροχα εργα, ο Γερος κι η Θαλασσα, το Πετρινο λουλουδι. Δεν τα θυμαμαι πια ολα, βρε Μαρια! […] Ναι. Σαρλο και Τριο Στουτζες, τωρα που το λες, αλλα ειχε και Καραγκιοζη, ειχε και Κουκλοθεατρο. Καθε τοσο, αυτη τη βδομαδα ειχε αυτο, την αλλη ειχε…καθε μερα γινοταν αυτο, αλλα το ωραιο ηταν οτι οταν ξεραμε οτι ειχε αυτο, παιρναμε τα καρεκλακια μας και τρεχαμε στην αλλη γειτονια. ΤΟ πανηγυρι…! (γελια)
Κολωνος-Κολοκυνθου: μελαγχολια το Σαββατοβραδο (δεκαετια ’60)
Οι οικογενειες που ειχανε και τον μπαμπα πηγαινανε καθε βδομαδα. Καθε Σαββατο θυμαμαι αδειαζε η γειτονια και μενα μ’ επιανε μια μελαγχολια. Ολοι ειχαν παει κινηματογραφο. Ας πουμε ο αντρας ειχε ερθει απ’ τη δουλεια, την αλλη μερα δεν υπηρχε δουλεια, πλενοταν, επαιρνε την οικογενεια και πηγαινανε. Εμεις, επειδη ειμαστε φτωχοι δεν πηγαιναμε καθε βδομαδα. Το καλοκαιρι μπορει, αλλα το χειμωνα οχι. Και μ’ επιανε μια μελαγχολια γιατι αδειαζε η γειτονια… οχι γιατι δεν πηγα κινηματογραφο, αλλα, δεν ξερω, γιατι αυτο το αδειασμα με μελαγχολουσε… Προς το σουρουπο κυριως, γιατι το σουρουπο πηγαιναν.
Συνηθειες ψυχαγωγιας των Αθηναιων (δεκαετιες ’50 -’60)
Κανα σινεμα κανα θεατρο, θεατρο οχι τοσο πολυ. Το περισσοτερο ηταν στο Πεδιο του Αρεως, υπηρχε το Λαϊκο Θεατρο και δυο κεντρα: το Γκριν Παρκ, και το Αλσος. Το ’53 που ηρθα στην Αθηνα ηδη υπηρχαν. Το Αλσος το ειχε ο Οικονομιδης, αργοτερα ηρθε στο Γκριν Παρκ. Επαιζαν μουσικη, εκει πηγαιναμε γιατι ηταν φτηνα, παιρναμε καμια πορτοκαλαδα και καθομασταν. Ηταν και του Κατρακη το Λαϊκο Θεατρο, πηγαιναμε καμια φορα. Το Γκριν Παρκ ηταν πιο ακριβο, το πιο λαϊκο ηταν του Οικονομιδη. Τετοιο λαϊκο κεντρο υπηρχε και στο αλσος Παγκρατιου και καπου αλλου. Στο Αλσος στο Πεδιο του Αρεως ηταν και νυφοπαζαρο. […] Και στον Εθνικο κηπο ηταν η Αιγλη. Πηγαιναμε και εκει.
Για παστα μον-μπλαν στο «Ερμειον» (δεκαετια ’50)
Και σταματαγαμε, οχι ισως καθε βραδυ, στην Χ. Τρικουπη ακρη-ακρη ητανε το Ερμειο, ενα παρα πολυ καλο ζαχαροπλαστειο, οπου τρωγαμε συγκεκριμενα μον-μπλαν. Μον-μπλαν ειναι, ειναι καστανο με σαντιγι απο πανω, σαν βουναλακι, κι αυτο μας αρεσε. Δεν μπορει να το τρωγαμε καθε μερα γιατι δεν φανταζομαι να ειχαμε τοσα λεφτα, ουτε και ερχοτανε καθε βραδυ, δεν νομιζω. Αλλα πηγαινοερχομουνα, ποδαροδρομο.
Αγωνες κατς στο Γαλατσι: Ασημακης, Καρποζηλος, Μασκοφορος και αλλα «τερατα» (δεκαετια ’60-’70)
Α! Στον κινηματογραφο Αλεξαντρο, […] και πριν απ’ τη διχτατορια και στη διαρκεια της διχτατοριας γινοντουσαν αγωνες παλης. […] Στηναν μια εξεδρα μεσα, οχι το καλοκαιρι που λειτουργουσε ο κινηματογραφος, την ανοιξη και πριν ανοιξει ο κινηματογραφος και το χειμωνα. Κυριακες. Και μαζευομασταν εκει και καναν αυτοι οτι παλευανε, κι εμεις καναμε ΚΑΙ την πλακα μας!
[Αυτοι τι ητανε; Που παλευανε;]
Αυτοι ητανεε, ο Καρποζηλος τοτε ερχοτανε
[Α! τα ονοματα]
Ναι! Ο Ασημακης θυμαμαι, ενας αλλος, ο Μασκοφορος που λεγαμε, ο Ασημακης ητανε χαραχτηριστικος τυπος γιατι εκει που παλευε του φωναζαμε εμεις απο κατω «τουμπα Ασημακη!» και εκανε μια τουμπα επι τοπου [γελια]! Και αυτη ηταν η διασκεδαση μας. Θυμαμαι χαραχτηριστικα μια φορα, ε ενας μασκοφορος πεταξε μια καρεκλα και αυτη η καρεκλα εφυγε και χτυπησε καποιο παιδακι απο κατω και σηκωθηκ’ ο πατερας του (ενα τερας!) κι ανεβηκ’ επανω και τους εδειρε και τους δυο! [γελια] Και εφυγ’ ο μασκοφορος και ετρεχε και εφτασε κατω μεχρι το Λιναρα και κρυφτηκε σ’ ενα σπιτι! [γελια]
Η μπαλα ητανε η ζωη μας (δεκαετια ’60)
Βαζαμε ρεφενε που ειχαμε μια μπαλα και πηγαιναμε στην Αθηνα την κουτσοχερα, ετσι την λεγαμε, ειναι το αγαλμα της θεας Αθηνας που ειναι στην Λεωφορο Αλεξανδρας, στο Πεδιο του Αρεως και επειδη ειχε μια απλα εκει παιζαμε μπαλα και την λεγαμε κουτσοχερα γιατι ειχε σπασει το ενα χερι, το μαρμαρινο, και της ειχανε βαλει γυψινο και τη λεγαμε κουλοχερα, ναι. Μπαλα, δηλαδη, η μπαλα ητανε η ζωη μας
Παιδικη κατασκηνωση–παιδικη διαδηλωση: Αγιος Ανδρεας 1961
Α! Στον Αγι-Αντρεα περασαμε ΠΑΑΡΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ! Ομορφα. Ε, χιλιαδες παιδια, ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΑΙΔΙΑ, τα οποια περναγαμε ολα απο ε, πως τη λεγανε εκεινη την εξεταση; … ακτινες, […] για να δουν το…τους πνευμονες, για φυματιωση. […] Ειχε, ενα ιδρυμα εκει στην πλ. Κυψελης, εκει που ηταν το αγαλμα του Καναρη απεναντι, στο… ΡΟΞΥ τον κινηματογραφο απεναντι, που εγινε αργοτερα, κι εκει περναγαμε τις εξετασεις και μας εγκρινανε να για να παμε. Ε, το φαγητο ηταν λιγο καλυτερο, αλλα θυμαμαι μια τραπεζαρια χιλιων ατομων τωρα, τερααστια, με τσιμεντενια τραπεζια και καθισματα, τσιγκινα πιατα, τα οποια μας σερβιρανε, ο- παιρναμε μονοι μας, και εκει εγινε, με βαλανε, μας βαλανε να συμμετεχουμε στην πρωτη διαδηλωση πουχω παρει μερος. Γιατι οι μαλακες, μας ειχαν καθε βραδυ μια κουταλια μεγαλη ρυζι και 5 ελιες! Επι μια βδομαδα τρωγαμε βραδινο αυτο. Και μετα μας βαλαν οι ομαδαρχες, χυσαμε τα τσιγκινα πιατα πανω στα τσιμεντενια τραπεζια και με το κουταλι, χτυπαγαμε τα πιατα φωναζοντας «Οχι αλλο ρυζι!». Αυτη ηταν η πρωτη διαδηλωση που πηρα μερος. [γελια]
Μυκονιατικα: με το καρο στο Φαληρο για μπανιο (δεκαετια ’30)
…. Οχι σουστες! Καρο. Ειναι μακρυ. Βαζανε λοιπον δυο ταβλες στα πλαϊνα και βαζαν μια κουρελου και εμπαινε ο κοσμος και καθοταν. Και φθαναμε στο Φαληρο, στρωναμε τις κουρελουδες στην παραλια, καναμε το μπανιο μας τ’ απογευμα,, κοιμομαστε εκει και φευγαμε την αλλη μερα το βραδυ.
[…] Αυτο γινοταν, μεχρι το 1937 που εμενα εγω εκει, γινοταν.
[…] Αυτα που σου λεω, τις εκδρομες, δεν πληρωνε κανενας! Αυτος που ειχε καρο στην περιοχη επαιρνε ολη τη γειτονια και την πηγαινε να κανει μπανιο!
Ο τουρκομεριτης μπαμπας: μια αγκαλια σκετη! (μεταπολεμικα)
Ητανε τοσοι ανθρωποι, ερχοντουσαν ανιψια, αυτης της οικογενειας, ηταν μια οικογενεια πολυ…Ο μπαμπας ηταν απ’ το Ικονιο, ο μπαμπας της φιλης μου, φωνακλας, ετσι καταλαβαινεις οτι ηταν Τουρκομεριτης, μια αγκαλια σκετη ητανε. Ειχε κι ενα τζιπ γιατι ητανε στην Αγροτικη Τραπεζα, το μοναδικο που υπηρχε, μας φορτωνε ολα τα πιτσιρικια, ξαδελφια, φιλες, απο πισω χοροπηδαγαμε ετσι γιατι ειχε…τα τζιπ, τα πραγματικα τζιπ, απο πισω ηταν μεταλλικα, ειχανε δυο μεταλλικα κουτια, πουχαν εργαλεια και καθομασταν εμεις εκει και καθε φορα που χοροπηδαγε φωναζε αυτος «εισαστε ολα μεσα;» (γελια). Μπορουσες να πηδηξεις […]. Μας πηγαινε στη Φρεαττυδα για μπανιο. Παρα πολυ καλος. Φωνακλας, γελαστος, παρα πολυ αγαπητος. Ο κ. Χριστακης. Ε… κι ετσι περασα τα παιδικα μου χρονια, μετα τον πολεμο, πολυ ευχαριστα. Παρα πολυ ευχαριστα.
Νεολαια εκδρομες και παρτι (προπολεμικα)
Η αλλη διασκεδαση ηταν τα παρτι, τα γραμμοφωνα. Σαν φοιτητες καναμε παρτι χωρις ουτε τοσο δα ψωμακι! Ηταν και φτωχοι, οι αριστεροι ητανε φτωχοι. Πηγαιναμε στο δωματιο καποιου φοιτητη, που να πηγαιναμε. Δεν λεω οτι δεν διασκεδαζαμε κιολας. Οχι, δεν ηταν ευκολο στα κοριτσια να πουν οτι πανε στο δωματιο ενος φοιτητη. Εγω το ελεγα, αλλα αλλες δεν το λεγανε. Αστειο πραγμα λεγανε κατι αλλο, ηταν καταπιεσμενες. Οι περισσοτερες φοιτητριες ηταν απο επαρχια οποτε ειχαν ολο το ελευθερο να κανουν οτι θελουν. Ναι, ηταν πολλα απο επαρχια, χωρις τον αδελφο. Αυτο που λες ηταν την προηγουμενη γενια, που δεν εβγαιναν εξω τα κοριτσια χωρις συνοδο. Στο συνολο δεν σπουδαζαν τα κοριτσια. Μεταξυ μας κουβεντιαζαμε και τα συναισθηματικα μας και ολα. Η καταπιεση υπηρχε απο το σπιτι αλλα βρισκαμε διεξοδους, ψεματα. Το εσκαγανε. Αμα τις πιανανε τρωγανε κανενα μπατσο
Τα παρτι της ΕΠΟΝ
Αυτα γινοντουσαν πιο αργα χειμωνα χορευαμε και παιζαμε και την μπουκαλα νεοι ημασταν καναμε και τετοια. Απαγγελαμε, δημιουργουσαμε την διαθεση του αγωνα, του ομαδικου αγωνα ολα αυτα μαζι και μ’ αυτα που θελανε οι νεοι. Για να σου πω για τον πουριτανισμο καποτε στα Ταμπουρια ειχαν φτιαξει μια λεσχη, […] λοιπον αυτη ειχε πρωτοστατησει μαζευονταν νεοι εκει περα και χορευανε κιολας, ταγκο. Βρεθηκε καποιος λοιπον που ειπε “δεν επιτρεπεται να χορευουν ταγκο και τι πραγματα ειναι αυτα ” πουριτανισμος. Θυμαμαι οτι το ειχε βαλει σε μια συνεδριαση και ειπε ενας καθοδηγητης που ειχε πιο ανοικτο μυαλο, βεβαιως λεει νεοι ειναι θα χορεψουν. Χορευανε και σου λεω θυμαμαι παιζαμε και την μπουκαλα καναμε και τετοια.
[ Ειχατε και κιθαρες ;]
Ακορντεον, και δισκους και γραμμοφωνα, οτιδηποτε φυσαρμονικες για να χορευουνε οι νεοι. Μαζευανε τα φασολια τους, τα ρεβιθια τους ο καθενας τα φερνανε βγαζανε και καποιο λαχειο για καποιο λογο, μαζευανε δηλαδη καποια λεφτα για τις αναγκες του αγωνα και απο τις συνοικιες κλπ.
Εκδρομες, χοροι και παρτι. Και μετα μας πιασανε ολους: Κατοχη
Καναμε παρτι. Στο σπιτι μας ηταν μερα παρα μερα το παρτι. Η μανα μου, ο πατερας μου. Στο σπιτι τους γινοτανε οι συνεδριασεις, ετοιμαζανε φαϊ και στελνανε στους παρανομους, τετοιου ειδους. ‘Ετσι εμπαινε ο κοσμος μεσα στο κινημα. Τα παρτι λοιπον ητανε ακουστα. Εκτος απο το χορο υπηρχαν τα τραγουδια, που καποιος ειχε γραψει, υπηρχαν οι παρλατες που καποιος ειχε γραψει. Υπηρχαν οι εκδρομες. Πηγαιναμε ντυμενες και μαζευομαστε 20-30 παιδια και απο οτι ακουω απο τον αντρα μου πηγαιναν στη Βουλα και κανανε εκει εκδρομη και παρτι. Εκει ειχες επικοινωνια καθημερινη πια. Η μανα μου ελεγε. Τι θελετε παιδια; Πηγαινε ενας ενα κουτι. Τα καταφερνε και εφτιαχνε. Και καποιος εφερνε ενα μπουκαλι κρασι. Και χορους, τα βαλς. Τα ευρωπαϊκα, αλλα και ελληνικους που τους ξερανε πολυ καλα. Και ετσι αρχισαμε και συμφιλιωνομαστε με τα βλαχικα που λεγανε γιατι αυτα τα παιδια ο ενας εχει ο αρραβωνιαστικος της Γιωργιας και αυτοι ητανε απο την Πελοποννησο και χορευανε το τσαμικο. Τοσο ωραιο, μπορουσες να το μαθεις και να το χορευεις. Και μετα μας πιασανε ολους. Αυτα γινονται στην Κατοχη 43-44
Γλεντι και μεθυσι στην Κατοχη
Μια φορα ειχαμε μεθυσει. Ειχαμε παει στην Αγια Παρασκευη, 2.000 το εισιτηριο. Ειμαστε καλη παρεα. 3 αγορια και 3 κοριτσια. Η μια ηταν καλλιφωνη, ο αλλος βαρυτονος, πολυ καλος, -αυτος που με πειραζε-. τα αγορια ηταν μαζι μου γιατι μεναμε κοντα. Ο μεζες ηταν κρεμμυδι ωμο και τσιγαρο και κρασι. Μονοφαϊ, ξεροσφυρι, ξερεις. Απο μια οκα ο καθενας. Εξι οκαδες κρασι ηπιαμε και οι κοπελες οι αλλες δεν επιναν τοσο πολυ. ‘Εγω ξερεις επινα 50. Και δεν το καταλαβαμε πως ειχαμε μεθυσει. Και μολις μας χτυπησε ο αερας λυγισαν τα γονατα μας. Τρεχαμε να προλαβουμε γιατι ηταν η ωρα 8 να μην χασουμε τη συγκοινωνια. να παμε στην Ομονοια να παρουμε των 8 για το Κουκακι. Και μεσα στο αυτοκινητο μου ερχεται εμετος. Και βαζω το χερι μου μπροστα να μη λερωσω τους αλλους και μολις εκανα εμετο μου περασε. Μολις φτασαμε στην Ομονοια ηταν η ωρα 8 και εφευγε το τελευταιο τραμ. Δεν το προλαβαιναμε. Ειχε ξεκινησει. Τρεχει ενας απο τους μεθυσμενους κατεβαζει το παντελονι του, σταματαει το τραμ και μπαινουμε μεσα και φευγουμε. Υστερα που ανεβαιναμε τον ανηφορο εκει στο Κουκακι, γονατισαμε. Οχι εγω μοναχα, αλλα και τα αγορια. Αλλα παντως εγω βασταξα καλυτερα και το πρωι ημουνα περδικι. Δε με επιανε εμενα το κρασι. Αλλα με το τσιγαρο και το κρεμμυδι μας πειραξε. Αλλα αυτα δεν ειναι αγωνιστικα βεβαια.
Την εσαρπα μας, το τακουνι μας και να παμε στο χορο! (δεκαετια ’50)
Στο Παρκο, εδω, στο Πεδιο του Αρεως, η απανω πλατεια εχει ενα κεντρο το οποιο το κατεστρεψε ο Οικονομιδης εκεινη την εποχη. Το εκανε σαν θεατρο για τα νεα ταλεντα κτλ. Αυτο λοιπον, ηταν ενα κτιριο διωροφο που ειχε ομως μπαλκονι και η αιθουσα ηταν κατω και συ ησουν στο μπαλκονι κι εβλεπες, συμμετειχες, [που γινοταν;] οι χοροι. Γινοντουσαν πολλοι χοροι γιατι σου λεω, υπηρχε μια κοινωνια η οποια λειτουργουσε σαν ομαδα. Δεν ηταν ο καθενας το βιολι του, χαμενος απο δω κι απο κει. Ητανε πολυ ωραια αυτα τα πραματα, τα περιμεναμε πως και πως. Να βαλουμε τα καλα μας, την εσαρπα μας […] το τακουνι μας και να παμε στο χορο
Παρτι; Τι πραγμα ειναι αυτο; Ν. Κοσμος (δεκαετια ’50)
Θυμαμαι μια μερα με φωναξε η μανα μου και μου λεει θα παρεις την αδερφη σου γιατι εχει κανονισει να βρεθει σε ενα παρτι. Τι παρτι ειναι αυτο ; Τι πραγμα ειναι αυτο. Μου λεει ε…μαζευονται οι νεοι, η κυρια ταδε μου ειπε κατι ονοματα, καποια απο αυτα γνωριζα και εγω, της γειτονιας. Αλλα αυτα γινονταν περαν των συνορων της Φραντζη γινοταν καπου εδω. Μου ειπε θα παρεις την αδερφη σου και θα πας σε αυτο το παρτι που καλεσανε την αδερφη σου. Τοτε η αδερφη μου δεν ειχε σχεσεις οπως εχουν οι νεοι σημερα, το αγορι της, η εγω να ειχα τιποτα […] Και εκει ηταν παιδια της ηλικιας μας. Με αποτελεσμα να βγω και εγω να χορεψω. Τι να χορεψω που δεν ηξερα χορο; […] Τοτε ηταν ενα ταγκο ενα βαλς, κατι τετοιους χορους δεν ξεραμε και τιποτα αλλο ε κουνησαμε τα ποδια μας […] εγω τουλαχιστον και η αδερφη μου το ιδιο γιατι δεν ειχε συνηθισει και αυτη. Περισσοτερο ηταν νομιζω της μανας εντολης να προσεξω την αδερφη παρα εμενα η να μαθω εγω χορο. Αυτη ηταν η αποστολη μου οπως καταλαβα εκεινη την εποχη με το μυαλο μου. Αυτο ηταν το παρτι, αυτο θυμαμαι
Παρτι η σταση; Δικτατορια! (1967)
Οταν εγινε η δικτατορια, πανω απο τρεις εθεωρειτο σταση. Και ειχαμε κανει εμεις παρτι για την εισαγωγη στις ανωτατες σχολες και πηγαιναμε τωρα τους δισκους πεντε ατομα και μας βουτηξε η ασφαλεια και μας πηγαν μεσα για εξακριβωση μην τυχον ημασταν σταση – ηταν και φρεσκια η χουντα τοτε – ητανε το 68, εε εξηντα Σεπτεμβριος του 67 που μπηκαμε εμεις στις σχολες.
Το Καρναβαλι της Αθηνας (προπολεμικα)
Το Καρναβαλι αυτο ειναι πολυ ωραιο. Γινοταν…υπηρχε ενα οχημα που ξεκιναγε απο το Ζαππειο και εκανε εναν κυκλο, της Ομονοιας. Κατεβαινε δηλ. απο την Πανεπιστημιου και γυριζε απο τη Σταδιου και κατεληγε πανω. Οπου αυτο ηταν το πρωτο οχημα. Καλα, ηταν βεβαια ο Καρναβαλος μπροστα.
[Και αυτο το οχημα ηταν καρναβαλιστικο;]
Ναι, με στολιδια και μπροστα ο Καρναβαλος. Ηταν της ΕΒΓΑ. Η ΕΒΓΑ οταν πρωτοεγινε, εγινε προπολεμικα, με τα παγωτα. Και ο Παυλιδης που πεταγε σοκολατες.
[Συμμετειχε δηλ. με οχημα και ο Παυλιδης;]
Ναι. Και πισω ξερεις, γαϊτανακια, τετοια, πως το λενε, μασκαραδες, τετοια και εκαναν τον κυκλο. Και πηγαιναμε εμεις, ο κοσμος δηλαδη, στην Πανεπιστημιου, στη Σταδιου, στην Ομονοια, οπου ηταν πιο κοντα και τους βλεπαμε και τους χαζευαμε
Καθαρα Δευτερα στους λοφους της Αθηνας (προπολεμικα)
Την Καθαρα Δευτερα λοιπον γινοτανε…στο Γαλατσι πηγαιναν οι Τυπογραφοι. Στο λοφο του Φιλοπαππου πηγαιναν οι Φουρναραιοι και οι αλλοι πηγαιναν σε διαφορα αλλα σημεια να κανουν Καθαρα Δευτερα. Η Καθαρα Δευτερα ητανε λειτουργια [;] Πηγαιναν δε και στο Περαμα. Οι Πειραιωτες, αλλα πηγαιναν και οι Αθηναιοι. Ηταν πολυ ωραια η Καθαρα Δευτερα στο Περαμα. Γιατι ειχε θαλασσινα, ειχε τετοια πραγματα […]
Εμεις πιο πολυ πηγαιναμε, ειχαμε παει και στο Γαλατσι, με τον αδελφο μου μαλιστα ειχαμε ανεβει περπατωντας στον προφητη Ηλια, […] και στο λοφο του Φιλοπαππου εχω κανει. Πηγαιναμε παντου την Καθαρα Δευτερα.
[Εσυ με τον αδελφο σου πηγαινες σ’ ολα αυτα. Η μαμα σου δεν ερχοτανε;]
Τις περισσοτερες φορες δεν ερχοτανε. Μια φορα ειχαμε παει και στην Καισαριανη, οπου Καισαριανη, μετα το Παγκρατι δεν υπηρχε συγκοινωνια. Εκει ηταν, ξερεις, ανωμαλοι δρομοι, χωματοδρομοι κλπ. Ηταν ερωτευμενος ενας ξαδερφος μου με μια κοπελια εκει και πηγαμε. Πηγαμε στην Καισαριανη απο Ακαδημια Πλατωνα […] με τα ποδια, βεβαια [γελαει]
Πετραλωνα: Πασχα και Καθαρη Δευτερα στο βουναλακι (δεκαετια ’50)
Ναι. Απλως οι ανθρωποι ηταν πολυ δεμενοι μεταξυ τους, αγαπουσε ο ενας τον αλλο. Η φοβεροτερη μερα ηταν η Καθαρη Δευτερα οπου γινοταν πανω στο βουναλακι γιορτη…Ολος ο κοσμος ειχε εξω τα τραπεζακια του, αυτο ηταν το φοβερο, και το Πασχα ηταν λιγο ετσι, βγαζανε τραπεζακια, ειχανε φαγητα, ο καθενας περναγε και τον κερναγανε…αλλα η Καθαρη Δευτερα ηταν το κατι αλλο με τις λαγανες και τα Σαρακοστιανα, γινοτανε πραγματικο πανηγυρακι. Και την αγαπαω αυτη τη μερα γιατι εχω αυτες τις μνημες
Γλεντια και χοροι στο αλσακι της Αλσουπολης (δεκαετιες ’50-’60)
Ολοι οι Καλογρεζανοι, επειδη η Αλσουπολη ειχε αλσακι, οταν ητανε Καθαρη Δευτερα, Πασχα, Πρωτομαγια, ναι, βγαινανε στην εξοχη και το καλοκαιρι στρωνανε τις κουβερτες τους, … κοιμοντουσαν τη νυχτα ολοι κατω και στηνανε τριημερο χορο, ναι, γλεντι και χορο και ητανε!…μας αρεσε βεβαια, πολυ στα παιδια, γινοτανε γλεντι και χαμος οταν ειχαμε τετοια εκδηλωση και επισης στα εκκλησακια στην … στην γιορτη τους. …
… Ναι ειχε αρκετα εκκλησακια, ητανε και στο Μαρουσι καποια εκκλησακια τα οποια ειναι διατηρημενα, υπαρχουν ακομα, και στην Αλσουπολη υπηρχε το εκκλησακι στο λοφο, η Μεταμορφωση του Σωτηρος, και στην Καλογρεζα …γινοταν πανηγυρι, αλλα εκτος απο πανηγυρι γινοταν και ξαγρυπνια, που λεγαμε. Ναι, πηγαιναμε, στρωναμε τις κουβερτες μας, κοιμοντουσαν, η εκκλησια ειχε λειτουργια ολο το βραδυ και πηγαινανε, ακουγαν λιγη λειτουργια μετα νυσταζανε, κοιμοντουσαν, σηκωνοντουσαν και πηγαιναν παλι στην εκκλησια. Ε…ειχανε φτιαξει οι γυναικες κεφτεδακια, πιτες, διαφορα, κουλουρακια και τα φερναν εκει και βεβαια τα παιδια ξεφαντωνανε…
[Τα τρωγαν ολοι μαζι;]
Ναι. Στηνανε… ομαδες-ομαδες καθοντουσαν μαζι, τα βαζανε κατω και παιρνανε απ’ ολους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου