Ο τοιχος του Θησειου

Ο Πιττακης – απο τους ιδρυτες της Αρχαιολογικης Εταιρειας- συγκεντρωσε γλυπτα απο χριστιανικα

µνηµεια της Αττικης και στη συνεχεια με αυτα συνεθεσε εναν τοιχο, σε επαφη µε τον νοτιο τοιχο της Ακροπολης. Αλλα, ποια ηταν η τυχη αυτου του τοιχου;

Στο site του Βυζαντινου και Χριστιανικου Μουσειου και πιο συγκεκριμενα, στην ενοτητα Ματια στις Αποθηκες βρισκουμε και διαβαζουμε μια πολυ ενδιαφερουσα ιστορια απο τα πρωτα χρονια της ελευθερης απο τον Οθωμανικο ζυγο Αθηνας. Η ιστορια σχετιζεται με τον Πιττακη και τον περιφημο τοιχο του.

Ας παρουμε, ομως, τα πραγματα απο την αρχη: «Μια απο τις εξεχουσες μορφες των απαρχων της αρχαιολογιας στην Ελλαδα.

Ο Πιττακης γεννηθηκε στην Αθηνα, το 1798. Το 1836 διοριστηκε εφορος του Κεντρικου Μουσειου που στεγαζοταν τοτε στο ναο του Ηφαιστου (Θησειο), ενω το 1848 προηχθη σε Γενικο Εφορο Αρχαιοτητων. Διενηργησε για πολλα χρονια (1833-1861) ανασκαφες στην Ακροπολη της Αθηνας και πραγματοποιησε σωστικες αναστηλωτικες εργασιες στον Παρθενωνα, το Ερεχθειο και τα Προπυλαια.

Το 1833 ιδρυσε, μαζι με αλλες επιφανεις προσωπικοτητες της εποχης του, την εν Αθηναις Αρχαιολογικη Εταιρεια, οπου υπηρετησε ως γραμματεας και αντιπροεδρος. Επιπλεον, υπηρξε συντακτης και εκδοτης του περιοδικου Αρχαιολογικη Εφημερις.

Το 1848, που ο Πιττακης οριστηκε Γενικος Εφορος Αρχαιοτητων, η Αθηνα ηταν ακομα ενα χωριο, κατεστραµµενο απο τις πολεµικες επιχειρησεις.

Την ιδια περιοδο, οι ευρωπαιοι φιλαρχαιοι περιηγητες που εφθαναν στην Ελλαδα για να γνωρισουν τον αρχαιο πολιτισµο της, συνηθιζαν φευγοντας να παιρνουν µαζι τους καποιο «ενθυµιο». Συνεχιζοντας την προσπαθεια που αρχισε μετα την ιδρυση του ελληνικου κρατους για περιορισµο της λεηλασιας, και για καταγραφη και προστασια ολων των σηµαντικων µνηµειων και αρχαιοτητων, ο Πιττακης συγκεντρωσε γλυπτα απο χριστιανικα µνηµεια της Αττικης. Στη συνεχεια με αυτα συνεθεσε εναν τοιχο, σε επαφη µε τον νοτιο τοιχο της Ακροπολης.

Ο ιδιοµορφος τοιχος του Πιττακη αποτυπωθηκε απο τον φακο του Γαλλου φωτογραφου Felix Bonfils (1831-1885). Αργοτερα, το 1888, ο τοιχος κατεδαφιστηκε απο τον αρχαιολογο Παναγιωτη Καββαδια. Τα γλυπτα, µαζι µε αλλα βυζαντινα αρχιτεκτονικα µελη, µεταφερθηκαν στο ΒΧΜ σε δυο χρονικες περιοδους, το 1915 και το 1922».