Οι περισσοτεροι καποια στιγμη στη ζωη μας εχουμε δωσει τη θεση μας σε εναν ηλικιωμενο στο λεωφορειο, το τρενο η το μετρο. Και, ολοι, πιθανοτατα θα φτασουμε καποια στιγμη στη θεση τους. Ενας ηλικιωμενος αντρας εξομολογειται στη The Guardian πως πραγματικα νιωθει οταν ενας πιο νεος σε ηλικια του προσφερει τη θεση του να καθισει;
Ευγνωμοσυνη; Αμηχανια; Ντροπη; Στεναχωρια για το γεγονος της ηλικιας τους; Την αισθηση οτι με την κινηση μας ισως τον προσβαλλουμε; Η και ολα αυτα μαζι;
«Η εφηβη που μου προσφερει τη θεση της στο λεωφορειο ειναι ομορφη, παρατηρω. Αραγε μου επιτρεπεται ακομα να παρατηρω τετοια πραγματα; Με το πιο ζεστο της χαμογελο, σηκωνεται και κατευθυνεται προς το διαδρομο με μια χαρη που μοιαζει σαν να υποκλινεται. Nιωθω ασχημα που την ξεβολευω. «Οχι!», της φωναζω σιωπηλα, συγκρατωντας ενα εσωτερικο γελιο. «Ανηκω σε μια γενια που, κανονικα, εγω θα επρεπε να το κανω αυτο για σενα», λεω και την ιδια στιγμη συνειδητοποιω ποσο περασμενη και ξεχασμενη μοιαζει αυτη η εποχη.
Ο λογος μου δεν πιανει τοπο. Νιωθω να καιω απο αμηχανια και συγχυση. Αργοτερα, σκεφτομαι οτι αυτη ηταν μια κινηση ευγενειας, ενα παραδειγμα καλοσυνης μεσα σε μια κακομαθημενη και κακοτροπη γενια. Χαμηλωνω το κεφαλι σαν ενδειξη αναγνωρισης, αλλα την ιδια στιγμη αισθανομαι ντροπη. Ειμαι γυμνασμενος, ικανος, δυνατος. Στο κεφαλι μου, ειμαι νεος ακομα και με σοκαρει που καποιος με κανει να ανανγωριζω την προχωρημενη μου ηλικια.
Αποδεχομενος τη θεση ειναι σαν να αποδεχομαι την κατασταση μου, δηλαδη ηλικιωμενος, εξαρτημενος και με αναγκη για φροντιδα- ενα status που δεν ειμαι ακομα σε θεση να αποδεχτω. Απο την αλλη αν αρνηθω ειναι σαν να απορριπτω μια κινηση γενναιοδωριας και να φαινομαι αχαριστος. Το να τα εξηγησω ολα αυτα ομως σε ενα γεματο λεωφορειο, ειναι, επιεικως, αδυνατο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου