Περι… αερος της γυναικας στα χρονια τα παλια

 

Αερας… Υποθετω, ειναι εκεινο το αοριστο θελγητρο της γυναικος, το

ακαθοριστο, η γοητεια που ασκει με την κουβεντα της, με το περπατημα της, με την κινηση της, με το βλεμμα της…

Ο Δημητρης Ψαθας προσπαθει να αποκωδικοποιησει την εκφραση «εχει αερα», που πολυ ακουγονταν τα παλια χρονια.

«Στην συντροφια του φιλικου σπιτιου οπου το λεγομενον ωραιον φυλο ειχε την πλειοψηφιαν, ηλθε η κουβεντα για τα θελγητρα των θηλεων. Εσφαγιαζοντο κατα τροπον αμειλικτον αι απουσαι, αυτοεγκωμιαζοντο οπως συνηθως αι παρουσαι και ξαφνικα, προκειμενου για καποιο απο τα απουσιαζοντα θηλυκα της συντροφιας, οι γνωμες εδιχασθησαν απολυτως και τελεσιδικως.

Ειπε η μια μερις:

-Εινε αποκρουστικη!…

Αλλα η αλλη μερις –των αποκρουστικωτερων θηλεων της συγκεντρωσεως- εταχθη αλληλεγγυος με την απουσιαζουσαν καθ’ ολες τις πιθανοτητες

δυσμορφη κυριαν κι’ ευρηκε επιχειρημα ακλονητο:

-Εχει αερα!

-Μπα!

-Αστειευεσθε; Εχει αερα, μη συζητατε!

Ημφισβητηθη ζωηροτατα απ’ ολες το αν ειχε η δεν ειχε αερα το απουσιαζον θηλυκο. Καμμια ομως ουτε για ενα δευτερολεπτο δεν εσκεφθηκε να ερωτηση τι πραμμα εινε αυτος ο αερας που επικαλουνται με τοση σοβαροτητα οι γυναικες, οταν θελουν να υποστηριξουν μια ατυχη υποθεσιν η οταν θελουν να χαντακωσουν καποιαν ωραιαν αντιζηλη:

-Εινε κουκλα!

-Ναι, αλλα…

-Τι αλλα;

-Δεν εχει αερα!

Εμελετησα αυτον τον αερα, φιλοι μου, με οσην επιμονην δεν θα εμελετουσε ενας επιστημων το προσφιλεστερο του θεμα.

Αερας, υποθετω, εινε εκεινο το αοριστο θελγητρο της γυναικος, το ακαθοριστο, η γοητεια που ασκει με την κουβεντα της, με το περπατημα της, με την κινησι της, με το βλεμμα της, με το ντυσιμο της, με το θελγητρο τελος παντων που απορρεει απ’ την προσωπικοτητα της εντελως ασχετως προς την ωμορφια η την ασχημια της. Εινε περιπου ενα ειδος σεξ-απηλ που στην ελληνικην επηρε τον ακαθοριστο αυτον χαρακτηρισμο του… αερος.

Απο τον καιρο, λοιπον, που κατεχωρηθη στην βιβλον των θελγητρων του θηλυκοκοσμου, ολα τα θηλεα, που δεν εχουν φυσικα προσοντα συγκεκριμενα, απεκτησαν αερα, που φουσκωνει τα πανια της υπαρξεως των μαζι με τα μυαλα των.

Βλεπω στην γειτονια μου τακτικα ενα περιεργο θηλυ με ιδιοτροπα φτερα στο καπελλο, με μπλουζες σφιχτες στη μεση, μ’ επωμιδες, μαλλια που εξορμουν αλαφιασμενα και κυματιζουν ολογυρα απο το κεφαλι, φουστες κοντες, απ’ τη σχισμη των οποιων σαλπιζει προσκλητηριον η γαμπα, να κουνιεται, να σειεται και να λυγιζεται, να προχωρη στον δρομο τελος παντων με ξεβιδωμενα χερια, ωμους, κεφαλι. Υπεθεσα στην αρχη πως ηταν δραπετις φρενοκομειου. Αλλα η εξηγησις μου εδοθη απο την κοινη γνωμη των θηλεων ο αντιλαλος της οποιας εφτασε καποτε εως την ακοη μου.

-Εχει αερα!

Και δεν εινε, αλλοιμονο, το μονο θηλυ που εχει αερα. Στο σωμα, στην κινησιν και προ παντος στην κεφαλην».

«Αθηναϊκα Νεα», 1937, Μιμης Ψαθας