Μανα σημαινει να ευχεσαι να ησουν στη θεση του, οταν πονα

Και εσυ, Ευα, με πονους θα γεννας τα παιδια σου.

Και σκεφτομουν οτι για ενα κομματι μηλο απο το δεντρο της γνωσης (που λεει ο λογος) χαθηκε ο

παραδεισος  και τιμωρηθηκε σκληρα η γυναικα. Κολαση η στιγμη που γινεται μητερα. Ειχε γραψει καπου ο Σαιξπηρ οτι το ανωτερο σημειο πονου που μπορει να φτασει ο ανθρωπος πριν τρελαθει ειναι ο πονος της γεννας και οσες γυναικες μπηκαν στην αιθουσα τοκετου χωρις την επισκληριδιο βοηθεια, σιγουρα βγηκαν ουρλιαζοντας.

Ξεχνιουνται αμεσως οι πονοι της γεννας, ελεγαν οι μαναδες μας και δεν ειχαν και αδικο. Το «αμεσως» βεβαια ειναι σχετικο, καμια φορα συνοδευεται απο νυχτερινους εφιαλτες η πραγματικους πονους στη διαρκεια της ημερας, ειτε λογω του τοκετου, ειτε λογω της στασης του σωματος κατα τους πρωτους μηνες, οταν διαρκως κρατας ενα μωρο αγκαλια και το θηλαζεις η το παρηγορεις, το γεγονος ειναι οτι απο μονο του αυτο το θαυμα της νεας ζωης απαλυνει τις επωδυνες μνημες και αν εισαι απο τις τυχερες που δε βυθιζονται στην επιλοχεια καταθλιψη, βιωνεις το θαυμα αυτο καθε λεπτο της ημερας.

 Σταματας ομως να πονας ποτε;

Οχι.

Πονας στο πρωτο εμβολιο. Και στο δευτερο και στο τριτο. Πονας στο πρωτο δοντακι. Πονας στην πρωτη ωτιτιδα, στο πρωτο καρουμπαλο και στο πρωτο ατσαλο βημα. Και στη συνεχεια, πονας περισσοτερο. Πονας σε μια αστοχη κουβεντα της δασκαλας, πονας πανω απο την πρωτη αγαπη που ποτε δεν ξεχνιεται και ποτε δεν υπηρξε, πονας στην αποτυχια των εξετασεων, πονας οταν φευγει και πονας οταν το βλεπεις ανικανο να φυγει. Πονας ακομα περισσοτερο αν, ο μη γενοιτο, αρρωστησει σοβαρα η διαγνωστει με κατι ανιατο. Πονας γιατι εισαι ανημπορη να βοηθησεις. Ικετευεις θεους και δαιμονες, δωροδοκεις ουρανους και πλανητες, κλαις, χτυπιεσαι και το μονο που μπορεις να κανεις, σου φαινεται μικρο: να εισαι διπλα του.

Να εισαι τα ποδια του, το αιμα του, τα ματια η τ’ αυτια του.

Να εισαι η καρδια του οταν κουραζεται.

Η θεληση του οταν τα παραταει.

Ξερω.

Ευχηθηκες και θα ευχηθεις παρα πολλες φορες ακομα να ησουν εσυ στη θεση του.

Μαντεψε: δεν μπορεις.

Ναι, δεν μπορεις να μπεις στη θεση του. Αλλα η δικη σου θεση δεν ειναι εκει. Ειναι ακριβως αυτο που θεωρεις ασημαντο:

Να εισαι διπλα του.

Πονας, ξεπονας, δαγκωσε τα χειλη σου, ματωσε τα, εσυ ξερεις οτι οι πονοι της γεννας ηταν τελικα παιχνιδακι μπροστα σ’ αυτο που σε περιμενε, αλλα μαντεψε ξανα:

Μπορεις. Και ειναι αυτο που κανεις. Και καθε δυσκολη στιγμη, οταν ολα φαινονται αδυνατα, μαθαινεις να το κανεις καλυτερα.

Κλαιρη Τζωρτζακη 

themamagers.gr