Οι απελευθερώσεις της Χειμάρρας από τους Έλληνες και η «σκλαβωμένη μας αδερφή»
Όταν μιλούμε για τη Βόρειο Ήπειρο, δεν χρησιμοποιούμε τον όρο «κατάκτηση», διότι δεν είναι ξένο σώμα στην ελληνική μας επικράτεια ώστε να το κατακτήσουμε. Μιλάμε πάντα για «απελευθέρωση», έχοντάς την ακόμα σκλαβωμένη και μέρος της Ελλάδας μας υπό κατοχή. Η Βόρειος Ήπειρος (Ήπειρος σκέτο θα έπρεπε να είναι, η γεωγραφική της διαφοροποίηση υφίσταται επειδή ακριβώς είναι ακόμα σκλαβωμένη) μπορεί να είναι λησμονημένη από τις κυβερνήσεις και την επίσημη Πολιτεία, αλλά στη συνείδηση των Ελλήνων δεν είναι καθόλου λησμονημένη.
Ήταν 22 Δεκεμβρίου του 1940 όταν οι Κορίνθιοι του 6ου Συντάγματος Πεζικού κατάφεραν να σπάσουν τις γραμμές των Ιταλών, παρά την απελπιστική τους αεροπορική κυριαρχία, και εν μέσω εθνικού παροξυσμού και λύτρωσης απελευθέρωναν την παραθαλάσσια πόλη για τρίτη και τελευταία φορά έως τώρα.
Όμως δεν ήταν και η πρώτη φορά που απελευθερωνόταν.
Σαν σήμερα, στις 5/18 (διαφορά ημερολογίων) Νοεμβρίου του 1912, ένα ένοπλο σώμα υπό τον ταγματάρχη της Χωροφυλακής Σπυρίδωνα Σπυρομήλιο, Χειμαρριώτη στην καταγωγή, επανδρωμένο από Ηπειρώτες, Κρήτες και ενισχυμένο και με Χειμαρριώτες εθελοντές εκτελούν έναν αποβατικό υπερκερωτικό ελιγμό, καθότι ο στρατός μας έχει «κολλήσει» μπροστά από το φρούριο του Μπιζανίου και ακόμα δεν έχει ενισχυθεί από τις μονάδες που στάθμευαν στη Μακεδονία, ύστερα από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.
Ο ριψοκίνδυνος ελιγμός απέδωσε. Η Χειμάρρα απελευθερώθηκε ύστερα από αψιμαχίες και οι ελληνικές σημαίες βγήκαν από μπαούλα, ντουλάπες και κόσμησαν τα μπαλκόνια της κωμόπολης που βρισκόταν κραταιή ανάμεσα στα Ακροκεραύνια όρη και το Ιόνιο πέλαγος, σταθμό εμπορικό και ακμάζουσα.
Αμέσως ο Σπυρομήλιος προώθησε τις δυνάμεις του στα περίχωρα της πόλης, ενίσχυσε τις δυνάμεις του επιτόπου από εθελοντές και κήρυξε την πόλη ελεύθερη, καθώς την ενσωμάτωσή της στην Ελλάδα. Κάλεσε άμεσα τον ελληνικό στρατό να σπεύσει να την καταλάβει και τυπικά. Η ανακοίνωση του Σπυρομήλιου εκφράζει απόλυτα την πραγματικότητα της απελευθέρωσης, μη αναφέροντας Αλβανούς, αλλά Μουσουλμάνους, κατά συνέπεια Οθωμανούς.
«Χειμαρριώται!
Καταλαμβάνων εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου του Α΄ και της Ελληνικής Κυβερνήσεως την Επαρχίαν Χειμάρρας, κηρύσσω αυτήν ελευθέραν ως αναπόσπαστον τμήμα της μίας και αδιαιρέτου μεγάλης Ελληνικής Πατρίδος. Πληρούται ούτω ο πόθος πολλών γενεών αίτινες επότισαν την γην ταύτην με το αίμα των και προσέφερον εις την πατρίδα τας μεγαλυτέρας των θυσιών. Φέρων μεταξύ Υμών τα αγαθά της ελευθερίας, της νομίμου τάξεως και ισοπολιτείας, τρέφω την αδιάσειστον ελπίδα ότι λησμονούντες το πικρόν παρελθόν θέλετε τηρήσει απέναντι των γειτόνων υμών Μουσουλμάνων την αξιοπρεπή εκείνην στάσιν ην υπαγορεύουσιν οι νόμοι του Ελληνικού Κράτους και τα αισθήματα λαού ανδρείου και ευγενούς ως υπήρξε πάντοτε ο ελληνικός λαός.
Η υπερτάτη δύναμις ήτις ιθύνει τας τύχας της ανθρωπότητος, εν τη ατελευτήτω αυτής ευσπλαχνία ηυδόκησεν ίνα τεθή σήμερον τέρμα εις τα μακραίωνα υμών δεινά και δωρήση εις Υμάς ότι επόθησαν όλοι οι γίγαντες εκείνοι οίτινες εις τον βωμόν της πατρίδος προσέφεραν θυσίαν ευπρόσδεκτον και περικαλλή, την πολύτιμον και άληστον αυτών ύπαρξιν.
Ο Ελληνικός Στρατός φέρει προς υμάς ουχί τον τρόμον του κατακτητού αλλά το χάρμα της ελευθερίας και την ένωσιν υμών μετά των λοιπών μελών της Ελληνικής οικογενείας, ίνα του λοιπού με τους αυτούς παλμούς και αγάπην περιβάλλεται την ταλαιπωρηθείσαν πατρίδα μας και με ενιαίαν εθνική ψυχή δοξάσητε τον δοτήρα παντός αγαθού προ του οποίου σήμερον εν συντριβή και ικεσία κλίνει ευγνωμονούσα και γόνυ και αυχένα ολόκληρος η Ελληνική φυλή.
Χειμαρριώται!
Με την απόλυτον πεποίθησιν ότι και τώρα όπως πάντοτε θα ταχθήτε υπό την ιεράν σημαία της Πατρίδος συναγωνιζόμενοι μετ’ εμού του φυσικού σας Αρχηγού και των υπ’ εμέ γενναίων θέλετε μετά γενναιότητος και αυταπαρνήσεως υπερασπισθή της ελευθερίαν σας εναντίον παντός εχθρού, αναδεικνυόμενοι άξιοι απόγονοι των εν Αραχώβη, Μεσολογγίω, Πέτα και λοιπά μέρη πεσόντων προγόνων σας.
Χειμάρρα, 5–11–1912,
ο Αρχηγός Σπύρος Σπυρομήλιος».
Όμως, η διαχρονικά ανθελληνική στάση των Ιταλών (και των Αυστριακών στην προκείμενη στιγμή) όμως ήταν το φόβητρο για το Βενιζέλο ο οποίος δίστασε να διατάξει τον στρατό μας να κινηθεί επιθετικά προς Αυλώνα. Οι Ιταλοί ήθελαν ένα κράτος «μαξιλαράκι» προς την έξοδο της Σερβίας στη θάλασσα, ένα προγεφύρωμα για την έξοδο της ίδιας της Ιταλίας στα Βαλκάνια (όπως και συνέβη) και φυσικά τον εδαφικό περιορισμό όσο το δυνατότερο της Ελλάδας.
Το κράτος μαξιλαράκι έγινε η Αλβανία. Ένα θλιβερό δημιούργημα και προτεκτοράτο της επεκτατικής στρατηγικής της Ιταλίας, μόνιμα εξαρτημένη από τις διαθέσεις της μεγάλης δύναμης και χτισμένη πάνω σε ανεδαφικά και ανθελληνικά θεμέλια.
Με τις συμφωνίες που ακολούθησαν το τέλος του πολέμου, και συγκεκριμένα το σύμφωνο της Φλωρεντίας, η Βόρειος Ήπειρος επιδικάστηκε στο νεότευκτο κράτος-πριγκιπάτο της Αλβανίας και δόθηκαν εντολές στους Έλληνες να αποχωρήσουν τα απελευθερωμένα εδάφη της Βορείου Ηπείρου.
Οι γενναίοι μαχητές του Σπυρομήλιου καθώς και οι Έλληνες της Ηπείρου, τόσα χρόνια υπό τον σκληρό οθωμανικό ζυγό, αντέδρασαν. Πήραν τα τιμημένα τους όπλα και ξεκίνησαν έναν άνισο και ηρωικό αγώνα κατά των πολυάριθμων Αλβανών που ενισχύονταν και από Ιταλούς και από Οθωμανούς.
Ο Βορειοηπειρωτικός αγώνας ξεκίνησε και δυστυχώς χωρίς καμία στήριξη από τη μητέρα Ελλάδα έληξε άδοξα και μες στο αίμα για τους σκλαβωμένους αδερφούς μας.
Έφτασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και το Έπος του 1940-1941 ώστε οι Έλληνες στρατιώτες να πολεμήσουν σκληρά εναντίον των πρωταίτιων αυτής της δυστυχίας και να τους διώξουν από τα εδάφη μας. Η αδερφή μας έμπαινε ξανά μες στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδας.
Οι Κορίνθιοι του 6ου Συντάγματος Πεζικού, ύστερα από σκληρούς αγώνες εισέρχονταν ξανά μες στη Χειμάρρα και οι ίδιες σημαίες που ανέμισαν το '12 και το '14 βγήκαν ξανά στα ίδια μπαλκόνια. Τίποτα δεν σταματούσε, καθώς φαίνεται, την ιστορική δικαιοσύνη.
Όμως ξανά, αναγκαστήκαμε και αφήσαμε τα αδέρφια μας πίσω. Ασχημονώντας σε νεκρούς και ζωντανούς, οι περιοχές της Βορείου Ηπείρου παρέμειναν κατεχόμενες.
Και για να καταλάβει κανείς ότι δεν είναι κάποιου είδους εθνικιστικός παροξυσμός η λέξη «κατεχόμενη», ας θυμηθούμε τον εθνομάρτυρα Αριστοτέλη Γκούμα τον Αύγουστο του 2010, από τη Χειμάρρα, που δολοφονήθηκε στα 37 του έτη, στη γενέτειρά του, την ελληνική Χειμάρρα, από Αλβανούς διότι μιλούσε ελληνικά.
Μην ξεχνάμε, όλοι μας, ότι ακόμα έχουμε μία σκλαβωμένη αδερφή. Και πως η αδερφή μας γυρνά πάντα τα μάτια της κατά τη μάνα Ελλάδα ώστε να επιτέλους να τη λυτρώσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου