ΤΑ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ (ΑΛΛΙΩΣ ΜΟΥ ΤΑ ’ΠΑΝ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ, ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ’ΘΕΛΑ ΕΥΡΩ)

 

Η Συνθήκη του Μάαστριχτ (πρωτότυπο κείμενο), που υπεγράφη στις 7 Φεβρουαρίου του 1992 από τον Υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά και τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας Ευθύμιο Χριστοδούλου θεωρείται η σημαντικότερη και ιστορικότερη συνθήκη της Ευρωπαϊκής ηπείρου.

Το πιο χειροπιαστό της επίτευγμα μπορεί να είναι ότι άνοιξε τον δρόμο για τη δημιουργία του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος (ευρώ), αλλά είχε και λιγότερο γνωστές αλλά περισσότερο αόριστες ευρύτερες στρατηγικές επιδιώξεις καθώς σύμφωνα με το ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ 'τροποποίησε τις προηγούμενες ευρωπαϊκές συνθήκες και δημιούργησε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που βασίζεται σε τρεις πυλώνες: τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) και τη συνεργασία στους τομείς της δικαιοσύνης και των εσωτερικών υποθέσεων (ΔΕΥ). Ενόψει της διεύρυνσης της Ένωσης, επήλθαν με τη συνθήκη του Άμστερνταμ οι απαραίτητες προσαρμογές για να διασφαλιστεί μια πιο αποτελεσματική και δημοκρατική λειτουργία της Ένωσης.’


Αλλά αυτό που δεν λέγεται από τα επίσημα χείλη είναι ότι: ‘Η Συνθήκη αυτή οδήγησε τα κράτη-μέλη στην υιοθέτηση ειδικών συνταγματικών εξουσιοδοτήσεων σχετικά με τη μεταβίβαση (μέρους) της κυριότητάς τους στην ΕΕ. Εξασφαλίστηκαν οι αρχικές ρήτρες στα εθνικά Συντάγματα, ενώ συγκεκριμενοποιήθηκαν και οι ουσιώδεις κατευθυντήριες αρχές της κοινοτικής δράσης. Πιο συγκεκριμένα, θεσπίστηκαν γενικές ρήτρες στα Συντάγματα, οι οποίες επιτρέπουν σε ένα κράτος-μέλος να περιορίσει την κυριότητά του υπό όρους αμοιβαιότητας και με σκοπό την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στη διεθνή έννομη τάξη. Μορφές αυτών των ρητρών αποτελούν η μεταβίβαση δικαιωμάτων είτε κυριότητας … είτε εκτελεστικής, νομοθετικής ή δικαστικής αρχής … είτε ορισμένων εξουσιών … σε διεθνείς οργανισμούς. Αναφορικά με την Ελλάδα, στο άρθρο 28(3) του Συντάγματος καθίσταται δυνατός ο περιορισμός της άσκησης της εθνικής κυριαρχίας “εφόσον υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον”, ενώ η ερμηνευτική δήλωση του άρθρου παρουσιάζει το στόχο συμμετοχής στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.’


Σε κάθε περίπτωση σύμφωνα με τον TONY JUDT POSTWAR A HISTORY OF EUROPESINCE 1945 (σελίδα 716) μια απτή (αν και απρόβλεπτη) συνέπεια ήταν η ενίσχυση του ΝΑΤΟ (!) καθώς επειδή οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης δεν πληρούσαν τους όρους της Συνθήκης, λόγω των ασθενικών οικονομιών τους ή των εύθραυστων νομικών και χρηματοπιστωτικών οργανισμών τους, για να ενταχθούν στην ΕΕ, τους παραχωρήθηκε σαν αντιστάθμισμα η ένταξή τους στην βορειοατλαντική συμμαχία!!!

Πάντως καθώς εκχώρηση ελληνικής εθνικής κυριαρχίας έγινε, αλλά η Ευρώπη 30 χρόνια μετά δεν έχει ακόμα τοποθετηθεί σθεναρά σε ελληνικά ευρωπαϊκά πλέον θέματα (όπως περί δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων σε 12 μίλια) η ιστορία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν περίπτωση λαϊκισμού μεγάλης κλίμακας.

… Αλλά αφού μπει η υπογραφή ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…










enimerotikosympliroma