«Να σας δώσω γάντια για να τα πιάσετε;». Σπάνια λέω «όχι» σε μια ευκαιρία βιωματικού ρεπορτάζ, ωστόσο εκείνη τη στιγμή δίστασα να αγγίξω τα δεκάδες σκουλήκια που κινούνταν ασταμάτητα, δημιουργώντας μιαν αίσθηση κινούμενης άμμου μέσα στο τελάρο που είχα μπροστά μου. Αντίθετα, ο Περικλής Σταυρακάρας τα έπιασε με περισσή άνεση και τοποθέτησε ένα στην παλάμη του για να μου το δείξει. Το ίδιο έκανε και με τις καφέ κατσαρίδες που έτρεχαν πάνω-κάτω μέσα στις χάρτινες αυγοθήκες. Θα επιδείκνυε ακριβώς την ίδια άνεση αν ανακάτευε με το χέρι του σιτάρι ή σπόρους. «Είμαστε πλήρως εξοικειωμένοι», παραδέχεται.
Ο ψηλόλιγνος άνδρας κρύβει ένα αδιόρατο χαμόγελο υπερηφάνειας κάτω από το λεπτό, λευκό μουστάκι του. Και μία από τις αιτίες είναι τα αναρίθμητα έντομα που καλλιεργεί από το 2010. Πλέον τα έχει συγκεντρώσει σε τρία κοντέινερ που έχει τοποθετήσει στην αυλή του σπιτιού του, μια μονοκατοικία σε ένα χωριό, 20 χιλιόμετρα έξω από τη Θεσσαλονίκη. Εκεί μαζί με τη σύζυγο και τον γιο του ασχολούνται οικογενειακά με το πρωτοποριακό επάγγελμα του εκτροφέα εντόμων, που δεν έχει ακόμη καμία αναγνώριση ή προβολή στην Ελλάδα. Στο εξωτερικό, όμως, και συγκεκριμένα στην Ολλανδία, όπου έζησε η οικογένεια επί μία δεκαετία, έχει γρήγορους ρυθμούς ανάπτυξης και σημαντικές προοπτικές εξέλιξης, κυρίως ως εναλλακτική πηγή τροφής για τη ζωική παραγωγή με στόχο τη μείωση του ιχθυάλευρου και της σόγιας που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα ως ζωοτροφή. «Στην Ελλάδα είναι πρώιμο, στην Ολλανδία έχουν γίνει ολόκληρα εργοστάσια», σημειώνει ο κ. Σταυρακάρας.
Τα μυστικά τα έμαθε από έναν Ολλανδό φίλο του, ο οποίος παρήγε τεράστιες ποσότητες εντόμων και, όπως τονίζει, πλέον έφτασε να διδάσκει σε ολλανδικό πανεπιστήμιο. «Εγώ αγόρασα το know how από αυτόν. Πήγα και με εκπαίδευσε και αγόρασα όλα τα εργαλεία. Χρειάζονται αρκετά: σήτες, σωληνάκια που τα απομονώνεις και τελάρα».
Υστερα από πολλές άγρυπνες νύχτες, οι τρεις τους κατάφεραν να καλλιεργούν με επιτυχία τέσσερα είδη εντόμων, δύο είδη σκουληκιού και δύο κατσαρίδας, υψηλής ποιότητας. Δεν ήταν εύκολο. Για ένα είδος χρειάστηκαν δυόμισι χρόνια προκειμένου να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα που προκαλούσε στα σκουλήκια ένα συγκεκριμένο βακτηρίδιο. Με τη μέθοδο, ωστόσο, δοκιμής και σφάλματος, πέτυχαν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
«Στην αρχή ήμουν επιφυλακτική. Επειδή είναι όμως κάτι τόσο καινοτόμο και με προοπτικές, πιστεύω ότι είμαστε σε καλή φάση. Θα πάμε καλά», δηλώνει αισιόδοξη η γυναίκα της οικογένειας, Αναστασία Σταυρακάρα, η οποία περιγράφει τις πολλές περιπέτειες που πέρασε η οικογένεια στην Ελλάδα εξαιτίας του ότι ο κλάδος δεν είναι καθόλου γνωστός: από ένα μεταφορέα που σιχαινόταν τα έντομα και άρχισε να τσαλαπατάει τα σκουλήκια μέχρι την απουσία Κωδικού Αριθμού Δραστηριότητας ακόμη για τον συγκεκριμένο επιχειρηματικό κλάδο και της όποιας ενίσχυσης με τη μορφή χρηματοδοτήσεων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου